De LAT relatie


Dit blog is geschreven in de tijd dat ik single was


Ik ben een warm voorstander van de LAT relatie. Vooral als er kinderen in het spel zijn. Eigenlijk ben ik ervan overtuigd dat in de grote meerderheid van de gevallen samengestelde gezinnen niet werken. Toch blijven mensen het proberen. De verwachting in een relatie is dat je na een jaar of anderhalf weleens zult gaan samenwonen, je omgeving begint daar dan ook naar te informeren.

Ik ben na een huwelijk van 17 jaar, waarin drie kinderen werden geboren, gescheiden, dat is alweer bijna tien jaar geleden. De kinderen waren ten tijde van de scheiding tussen de 6 en 13 jaar. Met mijn ex-man had ik co-ouderschap afgesproken, de kinderen waren even vaak bij hem als bij mij.

Na een ruim half jaar kreeg ik een nieuwe relatie. Ik heb in die eerste weken niet echt nagedacht over hoe de relatie zich zou ontwikkelen, maar ik had geen dromen van samenwonen. Mijn nieuwe partner was een heel gevoelige man, hoog sensitief, die snel last heeft van zijn omgeving en die ook aangaf veel ruimte voor zichzelf nodig te hebben. Ook een man die mij mijn ruimte gaf om te groeien en te ontdekken wie ik ben en wat ik nodig heb. Zo heb ik mij in die jaren kunnen ontwikkelen en ontdekte dat ik ook veel ruimte en tijd voor mezelf nodig heb en al snel wist ik dat ik in ieder geval niet wilde samenwonen zolang de kinderen nog thuis woonden. Ik moest er niet aan denken om heen en weer geslingerd te worden tussen mijn kinderen en mijn partner. Want, dat is toch wat vaak gebeurt. Die kinderen hebben niet om die nieuwe man gevraagd en pubers kunnen redelijk duidelijk zijn in hun uitspraken. Je partner houdt nooit zoveel van je kinderen als dat je zelf doet, die bloedband is er simpelweg niet. Ik had dan nog te maken met een partner die heel erg invoelend was, maar aan de andere kant geen eigen kinderen had.


Om me heen kijkend zie ik gescheiden ouders die nieuwe partners krijgen en koste wat kost weer samen een gezinnetje proberen te vormen, in een poging twee halve gezinnen weer tot één geheel te lijmen. Ik vraag me altijd af waarom mensen dat toch doen. Kinderen zitten met een nieuwe stiefvader of -moeder opgescheept, stiefbroertjes en -zusjes en soms zelfs nieuwe halfbroertjes en -zusjes. De optimistische partners krijgen al snel van doen met onwillige eigen kinderen, in hun ogen ongewenst gedrag van de nieuwe stiefkinderen wat weer leidt tot irritaties tussen de partners ("jouw dochter zegt/doet ...", "ja, maar jouw zoon .."). En al snel denken ze: 'was dit nou de droomprins of -prinses waar ik een nieuw leven mee wil beginnen?'


Menig relatie sneuvelt door de kinderen, ik vind dat helemaal niet gek, eigenlijk zelfs heel logisch. De kinderen hebben vaak al heel wat meegemaakt en moeten maar weer gezellig gezinnetje gaan spelen met een door mama of papa uitgezochte nieuwe partner, wel of niet voorzien van een paar wildvreemde kinderen. Soms komen de nieuwe gezinsleden 'indringen' in jouw huis en soms wordt er verhuisd naar de nieuwe stiefouder. In het gunstigste geval komt er een huis dat voor alle nieuwe gezinsleden 'nieuw' is. Wat mij betreft het recept voor ellende. Waarom doen ouders dit zo vaak? Waarom niet gewoon met je eigen kinderen in je eigen huis blijven wonen en leuke dingen doen samen, voor zover de kinderen dat willen? Als ze dat niet willen, zoek elkaar dan op als de kinderen bij de andere partner zijn. Zo laat je zien dat je de wens van je kinderen respecteert en bespaar je jezelf een boel ergernis, om nog maar te zwijgen van het risico dat je loopt om je nieuwe partner te verliezen alleen maar door de situatie.