De tol die het moderne leven eist


de ratrace van het moderne leven. Moeten, moeten, moeten.... Een carrière, een gezin, zelfontwikkeling, een gelukkige relatie, hobbies, sportclubjes, kinderen her en der overal heen brengen en weer halen, er leuk uitzien, een gezellig sociaal leven hebben, ouder wordende ouders, mantelzorg, ontspanning... We moeten van alles, iedere dag weer. 

Ik doe er ook aan mee, vrijwillig en omdat het moet. Ik ben nu eenmaal een alleenstaande moeder met drie nog thuiswonende kinderen. Ik zal mijn vaste lasten moeten betalen en dat kan alleen met een fulltime baan. Dan heb ik natuurlijk een relatie, het huishouden, mijn huisdieren en mijn hobbies, ik speel bij een clarinet choir en ik doe aan astrologie. Die baan vind ik heel erg leuk, leuke collega's, leuk werk, ik word er gewaardeerd. Fulltime werken vind ik ook wel stoer, ik flik hem dat toch maar even en ik tel volledig mee. Toen ik kleinere kinderen had en parttime werkte had ik altijd het gevoel er niet helemaal bij te horen en dat heb ik nu niet. Dat dat gevoel in mezelf zat, dat ben ik mij bewust, niemand heeft me dat ooit gezegd of me dat idee gegeven.

Maar het is een wankel evenwicht, het past allemaal precies in de week, of eigenlijk al net niet. Er moet dus niet onverwachts iets bij komen dat het kaartenhuis omver blaast. Zo was er vorige week de val van mijn moeder, ze viel op haar knie en rekte haar kniebanden behoorlijk op. Heel erg pijnlijk en ze kon niks meer, niet lopen, of later moeizaam met de rollator, maar ze kan zichzelf nauwelijks verzorgen en ook geen eten koken. Thuiszorg ingeschakeld en dan moet er een boel geregeld worden. Erheen, eten maken, boodschappen doen. Nu moet ik zeggen dat vooral mijn zus heel veel taken op zich heeft genomen, zo is er een seniorenbed geregeld en beugels in de wc en de douche en reed zij erheen toen mijn moeder weer door haar knie zakte en niet meer op kon staan. Toch confronteert het me met hoe moe ik eigenlijk ben, moe van de laatste jaren alle ballen maar steeds hoog moeten houden. Ik wist dat al wel en het ging goed, alles was net te behappen, maar je ziet wat een gevolgen het heeft als er ook nog iets anders ineens MOET. 

Het zet me aan het denken. Wat doen we onszelf aan door maar door te blijven rennen, met hoofdpijn en stress en oververmoeid? Ik krijg ineens visioenen van een huisje met wat grond eromheen, waar fruitbomen staan en een groentetuintje, waar ik op miraculeuze wijze wat geld verdien met iets dat minder dan 40 uur per week kost... Gewoon opstaan als je wakker wordt en niet omdat de wekker gaat, niet dat geren en gevlieg, maar gewoon rustig aan, de dag laten komen zoals hij is, aandacht voor elkaar, genieten van de zon. Zoveel mensen krijgen een burnout, zelfs studenten al omdat de druk zo hoog is. Altijd maar meer en hoger. Waarom eigenlijk? Voor wie?