×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Een HSP-er moet zijn eigen weg vinden in de maatschappij


HSP-ers... je hoort er steeds meer over. Het leek wel of het vroeger niet bestond. Ik denk dat het in principe van alle tijden is, en dat er momenteel wellicht wel meer zijn, omdat er ruimte voor is, het 'hip' is om anders te zijn wellicht. Vroeger waren het meer de mensen die half naast de maatschappij leefden, misschien.

Maar is er wel echt meer ruimte voor HSP-ers? Is het in de praktijk wel zo hip om anders te zijn? Misschien op latere leeftijd, als je je weg gevonden hebt en je leven hebt ingericht zoals jij het prettig vindt. Ik ken een aantal HSP-ers en die hebben het in hun tienerjaren allemaal niet makkelijk gehad. Waar de rest van de mensheid zich wel of niet met tegenzin op een opleiding of studie stort en stormachtig carrière maakt, loopt een HSP-er op die leeftijd tegen grote problemen aan. Het schoolsysteem is niet gemaakt voor hun sensitieve zintuigen. Grote groepen energieke kinderen, bijeen gedreven in fel verlichte lokalen, een boel geluid. Rennende kinderen op de gang, nooit ergens rust of stilte. Veel HSP-ers zijn creatieve en sociaal gevoelige mensen. Scholen zijn ingericht op theoretische kennis vergaren op een beperkt vlak en op de gemiddelde ontwikkeling van kinderen. Voor een HSP-er kan het een hard bestaan zijn. 

Een diploma moet je halen, tegen wil en dank. Een startkwalificatie moet er gehaald worden, anders heb je in deze maatschappij nergens recht op. Je moet je bewijzen, leren op het hoogst mogelijk niveau, een baan vinden. Allemaal uiterlijkheden. Ik ken in mijn omgeving een aantal HSP-ers, stuk voor stuk zeer creatieve en gevoelige mensen, invoelende mensen die signaleren dat het met de ander niet goed gaat. Die zich goed in een ander kunnen verplaatsen, ze begrijpen en wellicht kunnen helpen. Het zijn van nature bijna psychologen, juist omdat ze zo gevoelig zijn, maar ook omdat ze al zoveel hebben moeten ervaren in hun jeugd, zoveel hebben moeten overwinnen om te komen waar ze nu zijn. 

Maar het zijn ook mensen die bijna nooit een fulltime kantoorbaan aankunnen. Het zijn mensen die hun eigen weg moeten vinden in het leven. Iedereen moet natuurlijk zijn eigen weg vinden, maar voor de meeste mensen is dat kiezen op een kruispunt, of een zevensprong wellicht. Voor een HSP-er komt het er vaak op neer dat ze hun eigen pad moeten maken in een dicht bos, iedere meter van het pad moeten ze zelf aanleggen, niets ligt al geplaveid voor ze klaar. Dat kost heel veel energie en de omgeving begrijpt het vaak ook nog helemaal niet.

Ook ons reguliere zorgsysteem is totaal niet ingericht op HSP-ers. Alles wordt ingedeeld in systemen, ADHD-ers en autisten zijn erkend, vooral onder autisme wordt veel weggeschreven wat ergens anders niet past. HSP is niet officieel erkend, dus je valt overal buiten. Als je het treft, dan erkent de zorgverlener voor zichzelf wel dat het bestaat, maar het systeem kan er niks mee. Holistisch wordt er niet gekeken, alle 'klachten' worden los beoordeeld, zeker als het om lichamelijke klachten in combinatie met geestelijke klachten gaat. In de alternatieve zorg is er wel oog voor de HSP-er en de klachten die hij heeft. Daar kun je dus wel terecht, alleen... dat wordt niet standaard vergoed. Daar moet je je extra voor verzekeren. Ik vind dat zo ontzettend krom!

Maargoed... de HSP-er. Het is een grote groep mensen die moeten functioneren in een maatschappij die niet voor hen gemaakt is. De maatschappij is gemaakt voor een groep mensen die in die bepaalde structuur kunnen leven, die met veel mensen op elkaar kunnen leven, die het jachtige leven aankunnen. Misschien moet die hele maatschappij op de schop, moeten we een zachtere wereld creëren met meer liefde voor elkaar, een wereld waar iedereen, HSP-er, gemiddeld mens (voor zover die bestaat), ADHD-er of autist, even waardevol is en even gelukkig kan zijn. Waar mensen niet alleen maar op bepaalde eigenschappen worden afgerekend, eigenschappen die voor een steeds grotere groep mensen nu juist niet de eigenschappen zijn waarin ze uitblinken. Hoe we die maatschappij kunnen creëren? Ik heb werkelijk geen idee, maar voor de HSP-ers, en dan specifiek de HSP-ers die ik ken, zou ik wensen dat ik het wist.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts