Het drama van de broedende duif


Vorige zomer, toen we veel bij Marc op zijn balkon zaten, zagen we regelmatig een duif die graag in een bepaalde boom zat. We moesten altijd enorm lachen om hoe hij dat aanpakte. Hij kwam aangevlogen en wist exact waar de takken zaten in de boom. Aan de buitenkant was de boom één groot oppervlak van bladeren, dus voor ons idee crashte hij min of meer de boom in. En duiven zijn al niet zo charmant in hun manier van vliegen.

Die duivenboom staat nu op de hoek van onze tuin. Op de dag dat we de sleutel kregen wist onze nieuwe bovenbuurman al direct te vertellen dat de duif zat te broeden, net als vorig jaar. Hij kon vanaf zijn balkon de duif recht aankijken en genoot ervan. Goh leuk, straks een nestje duifjes in onze tuin! Als we pauze hadden van het schilderen en met een kop koffie van de zon in ons nieuwe tuintje genoten, keek ik steeds even naar de duif. Vader duif kwam af en toe aangevlogen met een hapje.

Zaterdag gingen we verhuizen. Op een gegeven moment lieten we aan onze hulptroepen zien dat we ook nog een galerij hebben en dat wat wij als voordeur gebruiken, eigenlijk de achterdeur is. De voordeur zit aan de galerij, maar om daar te komen moet je enorm omlopen, waardoor iedereen de achterdeur als voordeur gebruikt. De galerij heeft ramen die uitkijken op een groenstrook en daar achter een park dat hoort bij een landgoed. Op de groenstrook was een slachtpartij geweest, er lagen allemaal veren en een stuk romp van een vogel, een duif… Ik dacht direct: dit is het mannetje van onze broedende duif! Wat nu? Ik ging kijken in onze tuin, de duif zat nog op het nest, maar zou nu geen eten meer krijgen. Zou ze er blijven zitten tot ze er dood bij neervalt? Verlaat ze het nest voor een snel hapje? Wat zal ze doen? Ik hoopte maar niet dat ze zichzelf dood zou laten gaan op het nest. Wat droevig allemaal.

De volgende ochtend zag ik haar het nest verlaten, ik was benieuwd wat er zou gaan gebeuren en ik was ook een beetje opgelucht dat ze toch op onderzoek uit ging. Ik denk dat ze gezien heeft wat er gebeurd was, ze stopte direct met broeden. Ik heb haar nog wel een paar keer op het nest gezien, één keer luid koerend en ook zag ik haar behoorlijk agressief een andere duif wegjagen die te dicht in de buurt kwam, maar broeden deed ze niet meer. Ze zal gedacht hebben: ik ben nu een alleenstaande moeder, dit is me te zwaar. Een verstandig besluit. Geen jonge duifjes dus, maar gelukkig ook geen doodgehongerde duif op het nest.

Ik las dat duiven wel twee tot drie nesten kunnen hebben per jaar, dus wellicht vindt ze een andere partner waarmee ze een poging waagt. Hopelijk wil ze dan nog gebruik maken van het nest in onze boom. Ze is in ieder geval wat ons betreft van harte welkom.