Het lichaam wordt ouder, de geest niet


Je ziet ze weleens, van die oudere mannen of vrouwen waarvan de ogen nog ondeugend twinkelen, heerlijk vind ik dat. Dan zie je het ondeugende kind dat deze heer of dame vroeger is geweest. Koester het kind in jezelf, zeggen ze en dat kan dus gewoon. 

Vroeger, toen ik een jaar of tien oud was ofzo, dacht ik nog dat volwassenen de waarheid en wijsheid in pacht hadden, zoals waarschijnlijk veel kinderen dat denken. Ik was vooral bezig met kapsels, weet ik nog. Ik dacht altijd dat, als je in de 30 was, je wel zo'n beetje je definitieve kapsel moest hebben gekozen. Ik keek naar mijn tantes en moeder en de vriendinnen van mijn moeder, moeders van mijn vriendinnetjes en die veranderden nooit van kapsel. Vandaar kennelijk mijn conclusie. Bij mij is dat anders en bij meer vrouwen in mijn omgeving ook, ik ben nog steeds zoekende. Oké, heel lang haar valt inmiddels af omdat mijn haar zich daar niet echt voor leent, en heel kort bevalt me ook niet echt. Ik val vaak terug op een boblijn of iets in de lengte tussen de kaak en de schouders, maar toch verander ik nog wel regelmatig, of misschien valt dat mijn omgeving niet eens echt op.

Maargoed, de twinkeling. Naarmate ik ouder word, worden ook de mensen in mijn omgeving ouder. Ik zag het voor het eerst bij een collega, een man van midden vijftig toen ik hem tien jaar geleden leerde kennen, inmiddels is hij met pensioen. In hem zag je nog echt het kleine jongetje dat hij geweest was, die twinkeling af en toe, dan zag je even een kwajongen van een jaar of 8. Mooi vind ik dat. En ik zie het steeds vaker om mij heen. Mensen worden ouder en wijzer, vullen hun rugzakje met ervaringen, positieve en negatieve, maar in de basis blijf je hetzelfde. In de basis blijft dat jongetje of meisje dat je geweest bent, aanwezig en laat zich soms, al is het maar voor een seconde, zien d.v.m. die twinkeling. Je verpakking wordt ouder en wellicht krakkemikkiger en daar leert de geest mee omgaan, het is nu eenmaal niet anders, maar daarbinnen... daarbinnen woont soms een ondeugend kind dat belletje wil lellen.