Ik en relaties


Ik en relaties. Mijn kijk erop is in de loop van de jaren drastisch veranderd en dat zal het in de toekomst wellicht nog wel eens doen.

Ik was echt van het huisje, boompje, beestje. Mijn toekomstbeeld als tiener was: trouwen en kinderen krijgen. Ik maakte me nog wel zorgen over het ontmoeten van mijn toekomstige echtgenoot, verlegen als ik was. Op mijn achttiende ontmoette ik hem: de broer van onze nieuwe buren. Ik hoefde er dus niet eens voor naar het café! Binnen een jaar woonden we samen, twee jaar later trouwden we en op de dag dat we vijf en een half jaar samen waren, werd onze zoon geboren. Drie jaar later volgde zijn zusje en nog drie en een half jaar later nog een zusje. Ons gezin was compleet. Het leven was zoals ik me dat altijd had voorgesteld: hij had inmiddels een eigen bedrijf, we hadden een leuk huis, ik een parttime baan, drie opgroeiende kinderen en zomervakanties in een Landal huisje.

Na een aantal jaren begonnen er dingen bij mij te veranderen, ik wilde vrijheid. En dan niet van het soort: jullie zoeken het allemaal maar uit, ik ga een jaar backpacken! Nee, het was subtieler. Destijds kon ik het absoluut niet uitleggen en het is nog steeds lastig. Ik wilde ruimte om te ontdekken wie ik was en mijn echtgenoot was heel bang voor verandering, die wilde alles houden zoals het was. Na een jaar in gevecht te zijn met mezelf en veel emotionele gesprekken met mijn echtgenoot ging toch de kogel door de kerk: we gingen uit elkaar. Ik kocht een appartement en we spraken co-ouderschap af.

En daar zat ik in mijn appartement. Als de kinderen er niet waren, helemaal alleen. Jeetje, dat was best wennen. Ik ging meer werken in een ander bedrijf, had twee parttime banen en, wat ik niet verwacht had, gebeurde wel: ik voelde me best eenzaam, zocht een maatje. Ik had goede vriendinnen, maar dat was toch anders. Ik voelde toen heel duidelijk dat een mens gemaakt is om in koppels op te trekken. Als in een film twee mensen zoenden, deed me dat veel pijn. Ik schreef me in op een datingsite, ook iets dat ik nooit van mezelf had verwacht.

Na een aantal dates kwam mijn latere partner op mijn pad. Een ruimdenkend mens. Daar heb ik veel geluk mee gehad. Ik dacht nog heel erg in: relatie, samenwonen. Hij gaf direct aan dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig had. Hij leerde me om me te uiten, aan te geven wat ik nodig had en dat ruimte nodig hebben niet betekent dat je geen relatie wil, maar dat het allemaal met elkaar kan bestaan, er mag zijn, bespreekbaar is. Ik kreeg die ruimte die ik nodig had om mezelf te leren kennen, te ontdekken wat IK nou wilde en nodig had. Opnieuw trouwen en ook samenwonen vielen al snel af. Ik leerde enorm te genieten van de avonden dat ik mijn huisje voor mezelf had, zonder het direct in te vullen met bezoek of bezigheden. Een enorm gevoel van vrijheid en wat genoot ik ervan!

Dat veranderde allemaal drastisch toen we ongeveer 6 jaar samen waren. Mijn ex-echtgenoot overleed plotseling aan een hartstilstand en ik stond er ineens alleen voor met de kinderen, die nu uiteraard fulltime bij mij kwamen wonen. Maar er veranderde ook weer iets in mij. We hebben het nog een hele tijd, 2,5 jaar, volgehouden, maar zagen elkaar steeds minder en op een gegeven moment kun je het dan geen relatie meer noemen. Begin 2017 hebben we, in goed overleg, maar ook met veel verdriet, onze relatie omgezet naar een heel goede vriendschap. We voelden allebei dat we een tijd alleen moesten zijn om te groeien, dingen te ontdekken, allebei om verschillende redenen. 

Ondertussen ben ik dus ook inmiddels weer ruim een half jaar single, zoals ze dat zo hip noemen. Dit keer geen drang naar een maatje, maar ik heb nu ook geen avonden alleen op de bank meer. Mijn drie kinderen zijn wel groot, maar wonen nog alledrie thuis. Relaties bekijk ik inmiddels weer op een heel andere manier. Ik kijk er, tot mijn eigen verbazing, met verwondering naar. Waarom binden mensen zich zo onvoorwaardelijk aan één persoon met de bedoeling dat de rest van hun leven vol te houden? Ik vind het eigenlijk heel raar. Ik kan me eigenlijk niet goed voorstellen dat je dat kunt zonder heel veel concessies aan jezelf te doen. Ik kijk met verwondering naar mijn eigen veranderde beeld van relaties. Als ik kijk naar lang getrouwde mensen, dan doe ik dat soms zelfs met een gevoel van medelijden. Ik kan me bijna niet voorstellen dat je echt gelukkig kunt zijn in een lange relatie. Ik weet dat dat vreemd klinkt, ik verbaas me zelf ook over mijn eigen gevoelens, maar kennelijk heb ik het nodig om er nu zo tegenaan te kijken en ik denk dat ik er veel van ga leren.

Astrologisch is het allemaal wel verklaarbaar. Ik ben een Waterman, Watermannen hebben veel vrijheid nodig, zijn van de onconventionele oplossingen, flower power en hippies, dat is echt typisch Waterman. In mijn vroege leven overheersten andere planeten mijn horoscoop en kwam het Watermanstuk in mij nauwelijks uit de verf. Dat is de laatste jaren heel erg veranderd en nu eist hij zijn plekje op. Nu word ik de Waterman die ik diep van binnen ben. Ik vind het fascinerend om dit soort ontwikkelingen te zien in mijn horoscoop. Zo knap hoe het werkt en dat het altijd maar klopt!

Over de toekomst denk ik niet heel veel na. Wie weet blijft mijn idee over relaties zoals het nu is en blijf ik lekker in mijn eentje, ook straks als de kinderen de deur uit zijn en heb ik gezelschap van mijn katten. Ik denk niet dat ik ooit nog wil samenwonen, een LAT relatie lijkt me dan veel fijner. Maar niks is onmogelijk, en wellicht komt er in de loop van de tijd wel een andere man op mijn pad. Als ik aan mezelf denk als eeuwige vrijgezel, dan lijkt me dat aan de ene kant ook best een eenzaam bestaan, ik ben niet iemand met heel veel sociale contacten, dus dan kan het best stil worden als de kinderen de deur uit zijn en hun eigen leven leiden. Ik heb natuurlijk mijn baan, maar er is meer in het leven dan werk. Maar ik kijk vooral naar de toekomst met vertrouwen, ik vertrouw erop dat ik gelukkig zal zijn met de keuzes die ik maak.