Is spiritualiteit af te lezen aan kleding?


Na mijn blog van gisteren heb ik kennelijk wat mensen op het hart getrapt en na wat emails en chatgesprekken heb ik toch nog langer na zitten denken over wat ik nou schreef. Kennelijk is het niet helemaal zo overgekomen als mijn bedoeling was.

Spiritualiteit heeft al van jongs af aan mijn interesse. Kennelijk had ik erg de behoefte spirituele mensen te herkennen en wilde ik zelf ook graag bij een groep horen. Toen ik een jaar of vijftien was, wilde ik graag horen bij een groep alternatieve leerlingen op mijn school die zich geheel in het zwart hulden. Dat deed ik dus ook en ik verfde zelfs mijn haar zwart. Hoorde ik nu bij die groep? Nee, niet echt of eigenlijk helemaal niet.

Kennelijk is bij mij toch blijven hangen dat je spiritualiteit kunt aflezen aan iemands uiterlijk en had ik zelf de behoefte zo gezien te worden. Spirituele mensen herken je vaak aan Ixtlan kleding, lange strokenrokken, veel paars, blauw en roze, wat verwassen aandoende stoffen, van die lappenvestjes, en lang haar, een beetje hippie-achtig dus. In mijn vrije tijd droeg ik ook regelmatig dergelijke kleding. In de laatste tien jaar ontwikkelde ik een voorkeur voor lange jurken met bloemetjesprints. Ik wilde gezien worden als spiritueel, als zacht en lief. Misschien wel als uithangbord met het verzoek om lief voor me te zijn.

Ondertussen kwam ik ook mensen tegen die in mijn ogen écht spiritueel waren en dat waren vaak heel andere types. Kleding interesseerde ze niet overmatig, ze droegen iets makkelijks, van biologische katoen ofzo, gebruikten geen make-up en verfden hun haren niet. Ogenschijnlijk boeide het ze niet wat anderen van ze vonden. Mooi vond ik dat, maar ik was teveel met uiterlijk bezig om dat ook te kunnen. Ik vond het veel te leuk om met kleding bezig te zijn. Ik kon daar heel druk mee zijn, maar altijd alleen voor mezelf, want als ik ergens geweest was, kon ik me later meestal niet herinneren wat de anderen aan hadden gehad. Waarom dan voor mezelf de lat zo hoog leggen? Ik ben niet heel erg aanwezig in een groep, wil niet opvallen, maar wilde kennelijk door mijn kledingkeuze toch ‘gezien’ worden.

Dat veranderde een jaar of twee geleden. Vroeger kon ik best onrustig worden als ik een maand niks kocht. Nu interesseerde het me ineens heel veel minder. Ik vond ook niks leuks in de winkels, of ik had het al. Mijn smaak veranderde, maar welke kant op? Ik weet het nog steeds niet. Ik merk dat ik iets anders uit wil stralen, maar wat? Ik laat het maar even. Ik weet inmiddels wel dat je iemand niet écht kunt leren kennen door hem naar aanleiding van zijn kleding in een hokje te plaatsen, dat moet ook niet. Spiritualiteit kun je ook vinden bij een persoon die een driedelig pak aan heeft, maar ook bij een oude man in een versleten trui. En alles er tussenin.