Allemaal volwassen


Vandaag is mijn jongste dochter jarig, 18 jaar is ze geworden. 18! Volwassen! Alle drie mijn kinderen zijn nu volwassen, mijn opvoedtaken zitten er officieel op. Nu heb ik een paar jaar geleden al gezegd dat ik zou stoppen met opvoeden, ze kenden de regels tenslotte, hebben alle drie een prima geweten en dus stopte ik met opvoeden. Begeleiden, dat doe je nog wel natuurlijk. Een luisterend oor bieden, dat zeker ook. Er voor ze zijn in groot en klein leed, ze ondersteunen, helpen en vragen beantwoorden. Helpen hun zaken zelf te regelen, financiën, belastingen, toeslagen, studiefinanciering, dat soort dingen.

18 jaar alweer. Mijn kuiken. Ze heeft rijles en vindt dat geweldig! Ik heb haar er al voor gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk regelmatig aangehouden zal worden als ze straks daadwerkelijk gaat autorijden. Ze ziet er tenslotte een stuk jonger uit dan ze is. Bij ons uitje afgelopen zomer naar de Orchideeënhoeve werd er zonder vragen voor haar het tarief berekend voor kinderen jonger dan twaalf!

18 jaar en al veel meegemaakt. Een scheiding toen ze zes was, het overlijden van haar vader op haar twaalfde, de problemen op school, haar hooggevoeligheid. Sinds een paar weken gaat ze weer naar school, naar het MBO. Ze volgt een opleiding tot metaalbewerker, stoer hoor! Twee jaar geleden heeft ze het geprobeerd op het Grafisch Lyceum, tekenen is al van jongs af aan haar hobby, eigenlijk meer een levensbehoefte. Het ging niet. Door de reisafstand was ze al zo overprikkeld dat ze de dag op school niet meer aankon, na een paar maanden kwam ze thuis te zitten. Inmiddels is ze veel sterker, weet ze veel beter om te gaan met haar gevoeligheid en vooral: ze WIL heel graag! Ze zit in een klein klasje, met allemaal jongens, maar dat vindt ze wel prettig, ze heeft een heel goede klik met de leraren, allemaal dingen die meehelpen er dit keer een succes van te maken.

En dan is er haar onvolprezen vriendje. Twee jaar zijn ze samen binnenkort, maar ze kennen elkaar van jongs af aan, hij woonde een paar huizen verderop, ze zijn min of meer samen opgegroeid. Hij staat haar altijd bij, hij is er voor haar. En dan natuurlijk haar andere vriendje, Findus de kat. Altijd aan haar zijde, altijd hobbelt hij achter haar aan. Als ze het moeilijk heeft, ligt hij in haar armen te slapen, hij zorgt voor haar en beschermt haar.

Tekenen en knutselen doet ze nog iedere dag, dat heeft ze nodig, het is haar uitlaatklep. Ze is uitgegroeid tot een wijze dame die weet wat ze wil en wat ze kan en rekening houdt met haar beperkingen. Ik ben zo trots op haar! Ze gaat het gewoon allemaal doen!