Twee jaar samen


 #liefde

De Yoorsies van het eerste uur weten het nog wel: hoe Marc en ik elkaar vonden op dit platform. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat we elkaar voor het eerst ontmoetten. Twee jaar, het is zowel kort als lang, twee jaar pas, maar aan de andere kant voelt het alsof het nooit anders is geweest, hij en ik, ik en hij. Wij horen bij elkaar.

Het afgelopen jaar is er weer veel gebeurd. Vorig jaar kregen we in april de sleutel van het benedenappartement met tuin, wat echt ons huisje is geworden. Samen schilderen, samen verhuizen. Die tuin… dat was om lekker in de zon te kunnen zitten, maar heeft bij mij het moestuinvirus doen ontwaken en intussen vind ik mijn rust en ontspanning in dat tuintje. Marc vindt het prima, als er maar een plekje overblijft om in de zon te zitten. Samen hebben we afgelopen zomer een schutting in de tuin gezet, samen hebben we een aardbeienstellage gemaakt. Nog nooit is er een onvertogen woord gevallen tussen ons.

Marc was mijn steun en toeverlaat toen afgelopen mei mijn moeder ineens veel ernstiger ziek bleek te zijn dan we dachten en ruim een week later al overleed. Hij liet alles uit zijn handen vallen om bij me te kunnen zijn, ieder stapje in het proces stond hij naast me en achter me. Wat een heerlijk veilig gevoel.

Het is al twee jaar lang een overweldigend gevoel van samen-zijn, van thuiskomen. Nog iedere dag zijn we verwonderd over ons, zijn we bijna onaards blij en gelukkig met elkaar. Ik, die altijd best zelfstandig is geweest, ben nu het liefste gewoon bij hem, het liefste doe ik alles samen met hem. Wij zijn een eenheid. Dit is zoveel meer dan ik in eerdere relaties heb ervaren, het is van zo’n overweldigende schoonheid dat ik zeker weet dat dit voor altijd is.