Liefde voor de rest van je leven?


Trouwen doe je in principe voor de rest van je leven. Kun je die keuze eigenlijk wel maken? Ik ben ervan overtuigd dat dat niet kan. Het lijkt mij dan ook veel realistischer om de illusie los te laten dat een partner of huwelijk voor de rest van je leven is. Veel liever zou ik iedere dag opnieuw weer voor iemand kiezen en als het over is, of niet meer werkt, elkaar in liefde loslaten en de mooie herinneringen vasthouden van de tijd die geweest is en waarin je er beiden voor koos om die samen door te brengen. 

Vroeger, en dat is nog niet zo lang geleden, was scheiden uit den boze. Het kwam sporadisch wel voor, maar dat waren heel extreme gevallen, en uitzonderingen. De rest van de huwelijken moesten gewoon worden uitgezeten als de liefde was vervlogen. En natuurlijk is er ook een groep mensen die wel tot het einde blij zijn met elkaars gezelschap. Er zal vast onderzoek gedaan zijn naar hoe groot die groep is, maar ik vrees dat die groep veel kleiner is dan je zou denken of hopen.

Ik was er vroeger wel van overtuigd dat ik mijn leven lang bij mijn toekomstige partner zou blijven. Nooit een seconde nagedacht over een scheiding. Scheidingen waren er wel, zeker in de loop van de jaren 70, maar in mijn omgeving gebeurde het weinig, het was toch een beetje een ver van mijn bed show. Toen ik op mijn achttiende mijn eerste vriendje kreeg, was dat al snel heel dik aan. Twee jaar later trouwden wij, voor altijd. En als het weleens minder was, of er waren ergernissen, dan was dat normaal. Als ik om me heen keek, was het overal zo. In het grootste vertrouwen kregen we drie kinderen, geen vuiltje aan de lucht.

Toen ik 37 was, kwam ik in een soort transformatiegebeuren, ik kan het eigenlijk nog steeds heel slecht uitleggen, maar niks was meer vanzelfsprekend. Alles wat ik in mezelf altijd aan de kant had gezet, kwam in volle vaart naar voren. Alles in mij was in beweging, ik veranderde, werd sterker en zelfstandiger. De relatie met mijn man 'paste' niet meer. Dat was een conclusie die ik pas bijna een jaar later echt hardop durfde uit te spreken. Een scheiding was het gevolg. Achttien jaar waren we samen geweest, de helft van mijn leven op dat moment.

Wat ik niet verwacht had, gebeurde wel: een half jaar na mijn verhuizing ontmoette ik mijn tweede partner. Een wereld van verschil, veel meer vrijheid, wat ook door de situatie kwam natuurlijk, wij waren tenslotte geen gezinnetje met vader, moeder en een paar kinderen. Maar er was ook die opmerking van mijn partner: 'jij moet nu groeien en als dat betekent dat wij niet altijd samen kunnen zijn, is dat heel jammer, maar dat is dan zo.' Ik vond het moeilijk dat hij dat zei, ik wilde dat helemaal niet zien, maar het gaf me ook vrijheid. Ik hoefde niet krampachtig mijn best te doen om koste wat kost dezelfde kant op te groeien als hij deed. Ruim acht jaar later kwamen we tot de conclusie dat onze tijd samen erop zat. We konden elkaar in liefde loslaten.

Ik denk dat het veel beter is om de liefde, en partners, op die manier te zien. Blijf bij elkaar zolang het leuk is en kies iedere dag opnieuw voor elkaar (of niet). Verwacht van tevoren ook niet dat het een leven lang duurt, de kans dat je dan teleurgesteld achter blijft, is groot. Geniet ervan zolang het er is en verwijt elkaar niks als je tot de conclusie moet komen dat je ieder je eigen weg moet gaan. Hou ook dan van elkaar. Make love, not war.

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!