Scheiden mensen te snel?


Dit blog is geschreven in de tijd dat ik geen relatie had.

Regelmatig lees en hoor ik de opmerking 'mensen scheiden tegenwoordig veel te snel' en 'je moet wel vechten voor je huwelijk'. Ik word hier altijd een beetje boos van. Maar waarom? Ik ben eens bij mezelf te rade gegaan.

Deze opmerking geeft mij het gevoel dat ook ik te snel ben gaan scheiden en het veegt in één keer het hele pad weg wat voor mij hieraan vooraf is gegaan.

Ik weet zeker dat mijn wijde omgeving mij en mijn ex een prima stel vonden, de vrouw van mijn ex-schoonvader zei dat ook destijds: "maar ik heb jullie altijd zo'n leuk stel gevonden". Je kunt meestal niet zien wat er zich achter iemand anders zijn voordeur afspeelt, en dan heb ik het niet over ernstige zaken als geweld enzo.

Ik zal het niet over mijn ex-man zijn kant van het verhaal hebben, maar mijn kant belichten. Bij mij ging het heel ongemerkt, ik ging afstand nemen van mijn partner, geestelijke afstand vooral en, opmerkzaam als hij was, had hij dat op een gegeven moment door. Toen werd mijn proces meer belicht en dat was helemaal niet makkelijk, want zoveel zicht had ik er zelf helemaal niet op. Ik voelde me opgesloten, ik had ruimte nodig, vrijheid. Mijn partner kon mij die vrijheid niet geven. Dat is heel makkelijk opgeschreven zo, maar dat is natuurlijk heel veel ingewikkelder. We hadden drie kinderen, dan heb je natuurlijk geen absolute vrijheid. Ik had ruimte nodig, om zelf te kunnen groeien, om mezelf te ontwikkelen, om te ontdekken wie ik eigenlijk was. Want op mijn 36ste wist ik eigenlijk nog niet wie ik was, ik had mij voornamelijk aangepast aan anderen, gedaan wat er van me verwacht werd, natuurlijk niet in alles, maar wel in grote lijnen. Ik had me nooit afgevraagd wie IK nu was en ik had me veilig gevoeld bij dit aangepaste gedrag, maar op dat moment was er een proces in gang gezet dat onomkeerbaar was, ik had geen keuze, zo heb ik dat heel sterk gevoeld.

Ik had het ook nodig om dit zelf uit te zoeken. Ik denk dat, als mijn ex-man mij die ruimte wel had kunnen geven, ik toch weg had moeten gaan. Nu, tien jaar later, weet ik wel zeker dat ik dit proces niet MET hem had kunnen doen en ik heb ook nooit spijt gehad van mijn stap. Het heeft me bijna een jaar gekost om de knoop te durven doorhakken. Je geeft echt niet zomaar een huwelijk op, laat staan als er drie kinderen in het spel zijn! Dus als mensen zeggen dat je moet vechten voor je huwelijk en dat mensen zomaar scheiden, dan voelt dat voor mij alsof dit hele proces, dat mij een jaar heeft gekost, ontkent wordt.

Mijn kijk op het huwelijk was eigenlijk al geen rooskleurige. Mijn ouders hadden geen heel slecht huwelijk, maar zeker geen goed huwelijk en ook als ik om mij heen keek naar vrienden en kennissen, het leek overal een beetje hetzelfde te zijn. Vrouw ergert zich aan man, man klaagt over vrouw. Het was van jongs af aan mijn beeld van hoe het kennelijk 'hoorde'. En mijn aanpassende ik heeft zich daar dus nooit iets over afgevraagd. Mijn ouders zijn uiteindelijk een jaar na mij, na bijna 40 jaar huwelijk, ook gescheiden en dat is de beste stap die ze hadden kunnen nemen, ze zijn beiden nu veel gelukkiger.

Ik zie het huwelijk dus duidelijk niet als het hoogst haalbare, als een heilig instituut. Als ik lees dat mensen 50 of 60 jaar getrouwd zijn, denk ik ook niet meteen: wow, wat fijn! Hoeveel mensen zijn er niet diep ongelukkig in een huwelijk, maar weigeren de stap te nemen het te ontbinden? Omdat je dat nu eenmaal gewoon niet doet of omdat men bang is voor het leven na het huwelijk. Deze mensen blijven erin hangen en maken er dan maar het beste van 'tot de dood ons scheidt'. Ik denk dat er nog heel veel leed is in huwelijken, vooral bij oudere mensen. Ik ben ervan overtuigd dat je dan 100x beter uit elkaar kunt gaan dan je leven te verpesten door zo nodig dat huwelijk vol te houden.

Het is niet makkelijk om 'zomaar even' te scheiden en ik heb in mijn omgeving nog niemand gezien die 'zomaar even' ging scheiden. Er is altijd een boel te regelen, woonruimte en zeker als er kinderen zijn, is er bij hen op dat moment een boel leed. Maar worden kinderen gelukkiger als ouders 'voor de kinderen' bij elkaar blijven en elkaar constant verwijten maken en/of duidelijk niet gelukkig zijn? De haptotherapeute waar ik destijds liep, zei het heel mooi: "jij geeft nu een goed voorbeeld aan, vooral, je dochters. Jij laat nu zien dat je voor jezelf MAG kiezen, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk, dat je niet hoeft te blijven hangen in een situatie die je niet meer gelukkig maakt".

De laatste tien jaar ben ik enorm gegroeid, veel sterker geworden. Ik kreeg een partner die mij vrij liet. Hij zei: "misschien kunnen wij niet voor altijd samen blijven en dat zou ik heel erg jammer vinden, maar het belangrijkste nu is dat jij kunt groeien, dat je de ruimte krijgt" en zo is het ook gegaan. Hij heeft me de ruimte gegeven, heeft me nergens beperkt en we hebben onze relatie na ruim 8 jaar liefdevol beëindigd, maar kunnen nu wel beste vrienden blijven.

Mijn kijk op het huwelijk is ook radicaal veranderd. Ik weet zeker dat ik nooit meer zal trouwen. Ik weet niet of ik het zou doen als ik nog jong was, wellicht alleen als er kinderen bij betrokken zijn, maar dan is geregistreerd partnerschap ook prima. De tijden zijn veranderd, mensen zijn veel individualistischer, het waterman-tijdperk is duidelijk gearriveerd. Het is niet meer van deze tijd om te verwachten dat je op je twintigste trouwt en je hele leven gelukkig samen blijft. Mensen groeien en veranderen. Het is veel realistischer om te verwachten dat je een tijd samen optrekt en daarna in liefde eventuele kinderen blijft verzorgen, dan is de kans op een vechtscheiding meteen ook veel minder groot. En natuurlijk zijn er wel stellen die wel hun hele leven gelukkig blijven samen, daar ken ik er ook een aantal van en dat is alleen maar mooi.