Ons tuintje in de zon


Terloops hebben we het hier en daar al gemeld: we krijgen een appartement met een tuintje! Toen Marc in de Emtinckhof kwam wonen, kreeg hij een appartement met een balkon op het noorden. Afgelopen zomer, in die lange, hete zomer, hebben we vele uren op het balkon gezeten, onze eerste zomer samen, elkaar leren kennen, praten, praten praten... maar nooit in de zon. De zon kwam pas om een uur of half zeven 's avonds en was een klein half uurtje later alweer vertrokken. Natuurlijk hebben we wel terrasjes opgezocht, maar de zon op het balkon, die misten we wel, behalve natuurlijk op die dagen dat het 38 graden was in de schaduw. Er zijn dagen vroeg in de zomer geweest dat ik met een fleecedeken op het balkon zat, terwijl de mensen schuin aan de overkant in een korte broek in de zon lagen. Jammer. 

Binnen het complex mag je een keer verhuizen en Marc heeft vorig jaar zomer gevraagd of hij naar een appartement met een tuintje mocht, als er eentje vrij kwam. Veel appartementen met tuintjes zijn er niet en dan nog hadden we zo onze voorkeuren. We hadden een top drie. Als het één van die appartementen mocht worden... Nadeel is ook dat je weet wie er in die appartementen wonen en dat dus één van die mensen moet overlijden of naar een verzorgingstehuis moet verhuizen voor het vrij komt, een raar, dubbel gevoel.

Ondertussen heb ik een heel aparte woonsituatie gekregen het afgelopen jaar. Ik was meer en meer bij Marc, terwijl ik ook nog mijn eigen appartement heb, waar ik met mijn kinderen woon. Langzaam verschoof het en creëerde zich een situatie die vrij uniek is, denk ik. Ik heb eigenlijk twee thuizen nu. Aan de ene kant het huis waar mijn dochters wonen, mijn zoon is begin dit jaar op zichzelf gaan wonen en aan de andere kant het huis waar ik met Marc woon, Marc zijn appartement dat ook steeds meer mijn thuis geworden is. 

Eind vorige zomer sprak ik nog uit dat het fijn zou zijn als we volgend jaar voor de zomer in een appartement met een tuintje zouden wonen. Een maand geleden overleed één van de bewoners van een appartement uit onze top drie, hij werd erg oud, was nog zelfstandig en helder, regelde zijn zaakjes zelf en genoot afgelopen zomer iedere dag van zijn terrasje in de zon. Als ik op die manier zo oud mag worden, teken ik daar vandaag nog voor! Je voelt je bijna schuldig, maar dat is natuurlijk onzin. Wij kregen ons appartement. Onze wens komt uit: een tuintje in de zon, nog voor de zomer begint. Een appartement ook dat meer 'samen' zal voelen. We starten hier samen, gaan het samen schilderen, beslissen samen de kleur van de gordijnen en zo meer. 

Woensdag krijgen we de sleutel. De verf en het behang is gekocht, de verhuisdozen staan klaar. We verheugen ons erop!