×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
astma/c.o.p.d

astma/c.o.p.d


leven met astma.

astma, ooit als kind van een jaar of 6 ben ik begonnen met bronchitis. ik ken zelf die tijd niet heel goed herinneren. als kind ben ik er overheen gegroeid en kon ik verder zonder luchtwegen aandoening. op latere leeftijd, ik was toen aan het werk bij een boer in de witlof, kwam mijn bronchitis terug , daar begon mijn ellende met de mensen om me heen, voornamelijk mijn toenmalige werkgever, ik kreeg daar regelmatig aanvallen en moest uiteindelijk een paar keer buiten staan om te proberen weer op adem te komen, ik wist destijds niet hoe erg bronchitis kon zijn. ik ben naar mijn huisarts gegaan en die zij dat er niets aan de hand was en vertelde mij dat het een hyper aanval was. uiteindelijk kreeg ik door verhuizing een andere huisarts en daar kwam ik een keer terecht doormiddel van een aanval die niet over ging, hij constateerde bronchitis, ik kreeg medicatie in vorm van capsules, 2 soorten, 1 om de aanval weg te halen en 1 om een aanval te voorkomen. de boer waar ik destijds werkte kweekte zijn witlof in bakken met een laagje water, natuurlijk is het dan in de kassen erg vochtig en uit een test destijds in het ziekenhuis was gebleken dat vocht voor mij funest was voor mijn luchtwegen, ook kleine stofjes en rook van sigaretten en dergelijken waren niet goed voor mij. mijn werkgever wilde mij niet geloven en zij dat ie niets ging veranderen om de vocht te verminderen en dat hij zich wel eens afvroeg of ik werkelijk aanvallen had of dat het aanstellerij was. mijn vertrouwen in hem en mijn werk plezier ging er rap af en ik kreeg zelfs stress als ik daar op het werk was. steeds meer voelde ik me niet meer op mijn plek, en belangrijker nog: niet gewaardeerd en een lastpost. ik kreeg meer en meer aanvallen en ook kwam ik met een continu loopneus te zitten, later bleek dat te maken te hebben met mijn astma, maar daar straks meer over. toen ik weer een keer thuis bleef omdat het niet ging, (de zoveelste keer ziek) geloofde hij me niet en zocht me op en kwam zonder mijn toestemming de achterdeur in. en wat ik toen deed klinkt misschien raar maar ik werd bang voor zijn manier van doen en verstopte mij in mijn eigen huis voor hem. hij vertrok weer toen ie me niet kon vinden. een dag later kreeg ik ontslag omdat ik me te vaak ziek melde en hij niet op mij kon bouwen. uiteindelijk komt het er op neer dat ie mij nooit geloofd heeft dat ik bronchitis heb.

een jaar of 2 heb ik thuis gezeten voor ik opnieuw werk kon vinden, ik kwam bij de sociale werkplaats terecht. ik kwam daar in de binnendienst terecht en zat in een goed groepje, de eerste 5 jaar ging goed, als ik een aanval had wat door ging belde ik af en kwam de volgende dag gewoon weer op het werk, niets aan de hand. maar naar mate werd plots mijn aanvallen zwaarder en zwaarder, dus ook meer ziek. op dat moment kwam ik voor het zelfde euvel te staan als bij mijn eerste werkgever, het niet geloven in mijn ziekte. ik moest op gesprek komen en ben maar tot een compromis gekomen die ik eigenlijk niet had moeten maken, omdat het niet haalbaar was voor mij en het alleen maar was om de werkgever tevreden te houden. ik kwam met een afspraak om met een aanval dan toch te komen en rustig aan te doen met werken en desnoods even buiten lucht te gaan happen. maar die afspraak kon ik niet nakomen omdat als ik naar buiten ging met melding van dat ik een aanval had werd er meteen al gezegd ik zie je met 5 minuten weer op de werkvloer, ik voelde druk. uiteindelijk ging het zo fout dat ik in een aanval bleef en wel zo'n zware dat ik thuis werd opgehaald door een ambulance. in het ziekenhuis kreeg ik niet alles meer mee, ik weet dat ik de volgende ochtend wakker werd op een kamer en dat er een arts naar mij toe kwam, toen wist ik dat dit wel een heel zware aanval was geweest. de arts vertelde mij dat ik langs het randje van de beademing systemen ben gegaan en toen ik er aankwam ik blauw aan was gelopen, zelf wist ik wel dat ik het benauwd had, maar dat het zo erg was? ik kreeg te horen dat ik zware astma had en dat er veel moest veranderen aan mijn leven, ik moest geen stress meer oplopen en een soort adem training doen in het ziekenhuis. ook was die lopende neus een deel wat bij mijn astma vorm hoorde en daar kreeg ik een middeltje voor. mijn verdere medicatie was behoorlijk aangepast. ik heb 3 dagen in het ziekenhuis gelegen en moest nog een paar dagen thuis rustig aan doen. eenmaal thuis is er diezelfde dag een werkgever naar mij toe geweest en ook nog eens eentje die mij dus niet geloofde met mijn astma, dit kwam voor mij raar aan mijn toenmalige vriendin liet hem netjes binnen zoals het hoort. hij had een bos bloemen mee die hij aan haar overhandigde, een beetje nonchalant, hij richte zich tot mij en het eerste wat ie zei is: wanneer ga je weer aan het werk? toen kreeg ik mijn kop verkeerd en wees hem de deur, weer een die me nooit geloofd pppfff. uiteindelijk toen ik weer aan het werk was werd het tussen de werkgevers en mij grimmiger en grimmiger. ik kwam uiteindelijk maar moeilijk meer naar het werk en had er geen zin meer in. ook de thuis situatie speelde mee en daardoor kwamen de aanvallen ook vaker terug. uiteindelijk hebben ze mij op een rare manier ontslag gegeven. ik betreur het dat het op deze manier moest lopen en zelf ben ik er natuurlijk ook schuldig aan wand ik had weer het vertrouwen tussen mij en de werkgever een kans moeten geven, maar op een of andere manier ging het niet meer.

nu nog steeds kom ik veel mensen tegen die niet geloven in mijn astma, terwijl ik nog een ziekenhuis onderzoek heb gehad omdat het slechter ging en er geconstateerd werd dat ik naast mijn astma COPD had gekregen wat kwam door dat ik ooit in contact ben geweest met schadelijke stoffen.  nu ben ik geheel afgekeurd en kan ook niet meer mee draaien in een bedrijf, wel doe ik nog werk maar dan meer in iets waar ik mijn eigen tijd kan nemen, wat veel beter is met mijn astma/COPD aandoening. ik moet zeggen dat ik me nu ook erbij neergelegd heb over wat mensen van mij denken, op zijn boers gezegd: ik heb er schijt aan. je leert met de ziekte omgaan en heb ik een dag waarop niets gaat? nou dan is er morgen weer een dag. dit is mijn leven met astma/COPD. 

een raad aan allen die het ook hebben: luister naar je lichaam, zelf weet je wat je voelt en een omstander niet.


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.



Mijn dochter heeft astma . Vreselijk als je altijd alles moet uitleggen. En als ze je dan ook nog eens niet willen geloven. Dan kan je ze wel wat doen.
11-12-2017 02:06
11-12-2017 02:06
IcBucketlist2happinezz
Inderdaad een zeer goede raad. Maar velen staan niet meer in contact met hun eigen lichaam.
04-12-2017 00:23
04-12-2017 00:23
GeGe
Pas goed op je lichaam en luister nier naar mensen die op jou negatieve invloed hebben
03-12-2017 10:04
03-12-2017 10:04
Neance
Luister ook naar je eigen raad Mark ;-) luister naar je lichaam.. ga niet verder dan je kan... you know What I mean :-p Maar Uh.....Ik snap echt niet wat er niet te geloven valt... wat kan een ander daar nou van zeggen? En zelfs nu nog.... waarom zouden ze je niet geloven.. dat slaat toch nergens op?
03-12-2017 02:17
03-12-2017 02:17