Hoofdstuk 1 [deel 1]


Alleen. Een woord die alles aan een persoon kan veranderen. Het is een gevoel, een beperking, een leegte die moeilijk opgevuld kan worden met dingen. Elke keer als ik mezelf alleen voel, afgezonderd van de echte wereld, opent er een ander wereld voor mij. Een wereld waar alleen over gesproken wordt en niet door iedereen gezien kan worden. Een wereld waar veel naar binnen willen om het te bestuderen en anderen om het aan te pakken. Maar dat wereldje is niet voor iedereen weg gelegd. 

Mensen zijn makkelijk leesbaar. De manier van lopen, hoe hun hoofd staan en hoe zij hun armen gebruiken zijn duidelijke lichaamstaal. Daarnaast is het een gave als je uit iemands gezichtsveld en taalgebruik een taal uit kan halen. Mijn gave word een hobby. Elke keer als ik mij alleen voel en mezelf wil afzonderen van iedereen lees ik mensen. Mijn kick is als ik een persoon lees met een openboek en het einde kan schrijven. Als deze klopt geeft het mij een bevredigend gevoel. Het gevoel dat ik met een reden soms liever alleen ben.

Een vroege morgen is nooit leuk, het gevoel dat je niet genoeg slaap hebt, je wallen van hier tot Tokyo zijn en jij je hoofd voelt bonken, omdat die niet gewend is om zo vroeg op te moeten staan. Ik loop de drukbezochte straat in die op dit tijdstip verlaten is. Net voor de kruispunt waar ik wil oversteken, vliegen twee auto’s voorbij. Geïrriteerd kijk ik naar de asociale bestuurder van de tweede auto. Ik kijk nog voor de zekerheid om mij heen voordat er nog een derde auto mij met zich meesleurt. Pas als ik opmerk dat er geen auto’s meer om mij heen zijn steek ik over. Ik loop nog een eindje voordat ik ben aangekomen op centraal station. Met mijn studenten ov check ik in en loop ik naar het Perron die richting Amsterdam Centraal gaat. School haalt vandaag echt het slechtste uit mij naar boven. Meestal heb ik geen problemen met school, ik hoef voor school normaal niet 5uur mijn bed uit, maar vandaag is er een event georganiseerd waar ik aan mee zal doen. Om eerlijk te zijn, is het event de enige reden waarom ik mijn bed uit ben gegaan. Er zullen interessante mensen aanwezig zijn tijdens het event, mensen die wel de moeite waard zijn.

Na enkele minuten te hebben gewacht rijd de trein eindelijk het perron binnen. Ik ga samen met een groep mensen aan de zijkant van de klapdeuren van de trein staan. We wachten totdat iedereen naar buiten gelopen is. Dat duurt niet lang er zijn namelijk niet veel mensen die om 06:30 de behoefte hebben om in Delft te zijn. Nadat iedereen uit de trein is gestapt lopen we als een kudde schapen naar binnen. In de coupee is het niet moeilijk om een lege stoel te vinden. Ik ga op de eerste, de beste lege stoel zitten en trek mijn jas uit. Ik doe een rustgevend muziekje op en sla mijn jas om mij heen alsof het een deken is. Op het schermpje in de coupee staat aangegeven dat ik rond 07:15 op Amsterdam centraal zal aankomen. Ik zet mijn wekker, om te voorkomen dat ik mijn stop zal missen. Mijn ogen vallen stilletjes dicht en ik ben even weg. Na een half uur in de trein te hebben gezeten schrik ik wakker. Ik kijk op mijn telefoon om te kijk of ik mijn wekker mogelijk niet gemist heb. Dat was gelukkig niet het geval. Tegenover mij zit een griezelige man die naar mij staart. Ik kijk hem vragend aan en pak dan mijn tas die ik tussen mijn benen had geklemd. De man vindt het niet nodig om weg te kijken en blijft staren. 'Heb je lekker geslapen? Je ziet er wel leuk uit als je slaapt'; komt er opeens uit zijn mond. Vol walging kijk ik hem aan. Ik neem niet de moeite om hierop te reageren, ik pak mijn spullen en verlaat de coupee. Inmiddels heb ik een ander plekje weten te bemachtigen, maar voor korte duur. Na 10 minuten reedt de trein mijn eindbestemming in. De trein begint massaal leeg te lopen. In de stationshal loop ik snel de Starbucks binnen om een medium cappuccino te bestellen, om even lekker wakker te worden. Na mijn bestelling die ik tevens ook betaald heb, loop ik richting de bussen. Zoals iedereen wacht ik op de bus die ik nodig heb om op school te komen. Net als een kudde schapen lopen wij weer de bus binnen. Helaas heb ik geen dubbel geluk en moet ik staand wachten totdat ik ben aangekomen bij mijn halte. We zijn nu een uur en 10 minuten verder vanaf het moment dat ik de trein in stapte. Een uur en 10 minuten van mijn leven 'verpest' door naar mensen te kijken. Ondertussen ben ik op school aangekomen en heb ik mij gemeld aan de balie voor het event. De studenten die daar klaar staan om mij op te vangen, controleren of mijn naam ertussen staat en vinkt die dan aan. Eén van de studenten die aan de balie staat komt een stukje dichterbij en zegt: ’Om eerlijk te zijn, ben ik hier alleen voor jou. Ik heb je een paar keer in actie gezien en je bent geweldig! Misschien ga je dit niet verwachten, maar de meeste in de zaal zijn er ook voor jou.’

Met een blozend gezicht kijk ik haar aan. ‘Echt? Wow dat had ik echt niet verwacht’; antwoord ik verlegen terug.

‘JA ECHT! Mensen vinden je echt interessant, de manier hoe je iets beschrijft, hoe je denkt en hoe je het complete plaatje schetst. Ik ben in ieder geval een grote fan van jou! En ik kan er zo nog een paar opnoemen.’

Ik wist niet zo goed hoe ik hierop moest reageren en keek haar alleen met een brede glimlach aan. Ondertussen krijg ik van de andere student een naamplaatje en een aantal aanwijzingen die ik moest opvolgen. Ik loop naar de aangewezen plek, waar ik een draaiboek ontvang. Het event wordt geopend door een van de professoren met een toespraak. Vervolgens komt er een groepje op die de discussie aangaan over het verbeteren van de gezondheidszorg binnen Nederland en hoe Nederland kan bijdrage aan het verbeteren van de gezondheidszorg in derdewereldlanden. Kort voor de pauze, mag het publiek mee discussiëren over deze kwesties en vragen stellen. Na de pauze wordt er een talkshow achtig interview gehouden, waarbij een aantal aangewezen studenten hun mening en filosofie mogen delen met het publiek. Ik behoor tot één van deze studenten. Tot slot wordt er na gepraat tijdens een borrel.

Vandaag was het een lange dag. Het event heeft een tijdje geduurd en het ging er hard aan toe. Ik wil mezelf niet omhoog werpen, maar ik heb mij tot tegenstelling van andere goed hoog weten te houden. Ik liet mijzelf niet van mijn mening afslaan, integendeel zelfs harde feiten kunnen moeilijk koud gemaakt worden. Ondertussen zit ik in de trein en probeer ik mijn hoofd weer leeg te maken. Het event heeft meer van mij gevraagd dan ik zelf had verwacht. Halverwege mijn treinreis ontvang ik een berichtje, een video. Ik pak mijn oordoppen uit mijn tas en druk ze tegen mijn oorschelp, zodat ze er niet uitvallen. Ik sluit ze aan mijn telefoon, zodat ik als enige kan horen wat er in het filmpje te horen is. Ik ontgrendel mijn telefoon en klink op het berichtje, vervolgens op het filmpje die dan begint met afspelen. Het filmpje is slecht opgenomen en is voor een korte duur. Aan het begin van het filmpje hoor ik allerlei mensen schreeuwen en huilen. Voordat het filmpje stopt kan je in de verte zien dat er een huis aan het  afbranden is. Ik druk op het homeknopje op mijn telefoon en doe mijn telefoon uit. Ik zet mijn telefoon weg en haal mijn oordoppen uit mijn oorschelp.  Mijn hartslag begint om hoog te gaan en het aantal zuurstof vermindert met de seconde lijkt wel. Ik sluit mijn ogen en probeer rustig tot zinnen te komen. De trein maakt een tussenstop, een aantal reizigers stappen hier uit en er komen een aantal reizigers binnen lopen. De trein staat een aantal minuten stil voordat er weer beweging is.  Ik neem een diepe inademing en hou die een minuutje vast. Tijdens de uitademing open ik rustig mijn ogen. Ik kijk koel voor mij uit en graai dan een flesje water uit mijn tas.

Onbekende jongen:’ Heey, gaat het?’

Ik:’ Het zal wel moeten, je hebt blijkbaar geen keuze in welke familie je terecht komt.’

Onbekende jongen:’ Helaas, je zal inderdaad genoegen moeten nemen met wat je hebt. 

Ik pak een zakdoekje uit mijn tas om mijn lekkage weg te vegen. Ik adem weer diep in en blaas het kort erna weer uit. Het gesprek gaat door tot net voordat de trein het perron in rijdt. De onbekende jongen pakt al zijn spullen en zegt gehaast gedag. Ik doe het zelfde ik pak mijn spullen in en loop naar de andere kant om uit te stappen. Er spookt van alles en nog wat door mijn hoofd. Waar moet ik heen, is het allemaal waar en kan ik nog bij iemand terecht? Gelukkig had ik deze vragen niet hoeven te beantwoorden. De politie wist namelijk de juiste antwoorden hierop. Net als het halve perron, waren zij blijkbaar er ook van bewust dat ik mij daarin bevond. De reizigers die voor mij uitstapten, worden allemaal uit de weg geduwd en op een ‘veilige’ afstand gehouden. Met getrokken wapens die op mij gericht waren, schreeuwt een van hen: ’Stap rustig de trein uit en draai je om!’

Zonder aarzeling doe ik wat mij gevraagd wordt.

‘Doe drie stappen achteruit! Ga op je knieën en gooi jouw tas aan de kant!

To be continued