Gedicht: Sluimerende depressie

Gedicht: Sluimerende depressie


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De wolken trekken samen en de lucht wordt donker. De sterren zijn niet te zien. Het licht van de lantaarnpalen staan uit. Het is pikkedonker. Zelfs de maan is gesluierd. 

Ik hoor de wind steeds harder waaien. De takken zwiepen en de bladeren ritselen. Mijn hart klopt onrustig terwijl de ademhaling van mijn zoons heerlijk rustig klinkt.

Mijn ogen zijn gesloten maar ik kom niet in slaap. Als ik dreig weg te zakken, dan zie ik  niets anders dan zwarte slierten. Ik kan mij niet wapenen tegen de sluimerende depressie. 

Onze zoons liggen bij mij. De honingzoete geur van hun haar, zou mij uit deze donkere tunnel moeten trekken. Helaas, kan ik niets anders ruiken dan een beerput in mijn bestaan. 

Mijn ogen zien niets en zijn gesluierd. 

Mijn oren horen deprimerende geluiden. 

Mijn neus ruikt niets wat mij kan animeren. 

Ik voel alsof ik langzaam wegzak in de aarde.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi stukje! Heftig ook :/

Ik vind het alleen niet echt een gedicht, meer een kort verhaaltje
| 15:26 |
Mooi ! Durf jij te zijn wie je werkelijk bent ? zodat een ander jou kan en mag ontmoeten in jouw prachtige eigen zijn ?
| 17:27 |
Zeker. Het is een proces geweest en ik durf zeker te zijn wie ik ben. Thx
| 21:16 |
Hoe mooi! Geniet alles wat je (over)wonnen hebt en van jouw zijn !
| 21:31 |
Dank je Wel.
| 21:34 |
Heel erg mooi
| 22:50 |
Dank je xx
| 05:48 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen