×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het schip Ranchi

Het schip "Ranchi"


Mijn verjaardag 12 juni 2009 

Het zonnetje maakte van mijn haar een glanzende waterval. De schitteringen van mijn jurk moesten hem gaan betoveren. Met mijn torenhoge gouden pumps klikklakte ik zenuwachtig over de houten vloer. Elke keer als de bel ging, dacht ik, zou hij het zijn? Oh als ik maar niet afknap. Hij schrijft zo intrigerend. Zijn profielfoto is zó leuk. Maar hoe ziet hij er ook al weer uit in het echt? Het was al weer twee maanden geleden dat ik hem voor het eerst ontmoet had. Ik moest denken aan onze allereerste chat in april. 

'Ken je mij nog? We hebben elkaar in april bij het bouw depot van de flat Tribeca ontmoet. Wij worden buren. Mijn naam is Mayke.' 'Ja, natuurlijk weet ik dat nog. Dat is toch nog niet zo lang geleden!' 'Ik moet bekennen dat ik je naam vergeten was. Anders had ik je wel eerder een vriendschap verzoek gestuurd. Wat heb je een bijzondere naam. Eentje die niet veel voorkomt. Waar komt je naam vandaan?' 'Dat geeft niet hoor. Mensen spreken mijn naam vaak verkeerd uit en weten ook niet hoe ze mijn naam moeten schrijven. Ik zal je  vertellen waar de naam vandaan komt. Mijn vader is geboren op het schip "RANCHI." Ze moesten vluchten naar Nederland door de oorlog tussen Indonesië en Japan. Op 29 augustus 1950 vertrok het Britse schip de SS Ranchi uit Tandjong Priok op weg naar Amsterdam. Het schip werd in de pers bekend als 'babyschip' omdat tijdens de reis 37 kinderen van voornamelijk KNIL-mensen aan boord zijn geboren. 'Wauw! Sprakeloos. Mijn vader is toen hij anderhalf was ook gevlucht op een schip van Indonesië naar Nederland. Het zou wel heel toevallig zijn als dat hetzelfde schip was.' 'Dat kan je wel zeggen ja!'

Ondertussen had ik mijn buurvrouwtje Linda al binnen gelaten. Toevallig kende ik haar van Sportcity. Ik dacht dat hij het vast niet door zou hebben als ik haar ook uitnodigde. De deurbel ging weer. Ik deed open en keek in twee vriendelijke bruine ogen. Ik zag dat hij  een groot cadeau in zijn handen had. 'Hi, kom binnen. Onze buurvrouw Linda is er ook al. Wil je wat drinken?' Hij gaf drie zoenen. Ik rook de mysterieuze houtige geur van Laura Biagiotti Roma Uomo. Mijn neus bleef even in zijn nek hangen. 'Gefeliciteerd met jouw verjaardag. Een glaasje water is wel lekker,' hoorde ik op de achtergrond. Terug naar de realiteit. Ik antwoordde 'Dank je wel. Ok regel ik zo voor jou. Je kan binnen, of buiten in de tuin zitten. Ik kom zo naar je toe.' Ranchi nam dankbaar het glaasje water aan. Hij overhandigde het cadeau. Het papier kraakte en nieuwsgierig haalde ik de verpakking los. Een compleet pakket van Jean-Paul Gaultier "classic." 'Dat is mijn lievelingsgeurtje. Dat had ik je toch niet verteld? Ik ben helemaal blij. Dank je wel. Ik spuit meteen wat parfum op.' Hij had een brede grijns op zijn gezicht en zag er opgelucht uit. 

Zijn verjaardag 24 juni 

Zijn moeder zei 'ik denk dat ik jou nog een keer terugzie.' Ik glimlachte en moest denken aan mijn vader die dat ook zei toen Ranchi aan het einde van mijn verjaardag weg moest, om de trein te gaan halen. Het was alsof ze onze gedachten konden lezen, want ze waren best snel vertrokken. Ranchi viert zijn verjaardag eigenlijk nooit maar daar hadden zijn ouders en zijn broer en zus maling aan. Even later, hoorde ik de koelkastdeur opengaan. Hij had een fles Chardonnay  en twee kristallen glazen in zijn handen. Op een houten plankje op de tafel lagen de verse kazen brie, gorgonzola en camembert. Naast de toastjes stond een klein glazen schaaltje met vijgenjam. Hoe weet deze man toch wat ik lekker vindt? De droge witte wijn gleed in mijn dorstige keeltje. Mijn wangen kleurden snel rood toen de alcohol ging werken. Hij keek mij aan en zei 'Ik wil graag meteen eerlijk met je zijn en je vertellen dat ik geen contact meer heb met mijn moeder.' Ik was er even stil van en vroeg niet door. Ik wilde ook meteen zeggen wat op mijn hart lag. 'Ik ben bijna getrouwd geweest maar hij maakte vijf maanden voor de datum een eind aan het voorgenomen huwelijk.' Hij zei verder ook niets en knikte. 

Juni 2011 - De bruiloft 

Twee witte duiven vlogen ieder een andere kant op en kwamen in de wolkenblauwe hemel als een hart samen. Wij keken hoe de vogels wegvlogen. Hij hield mijn hand vast. Mijn trouwring schitterde in het zonlicht. Mijn schoonmoeder en vader hadden gelijk, want ze hebben ons nog vaak gezien. We houden elkaars handen nog vast. Stevig vast. In elkaar verstrengeld als de wortels van twee bomen die samen alle stormen kunnen weerstaan. Onze vaders zaten niet op hetzelfde schip. Het huwelijksbootje van ons vaart stevig door met twee jongens, onze babies aan boord.




mardun1980
Prachtig geschreven, vooral het eerste stuk, mooi!
10-08-2017 11:24
10-08-2017 11:24 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Dank lieverd
10-08-2017 21:13
10-08-2017 21:13 • Reageer
Ellie B
Wat mooi geschreven
10-08-2017 07:54
10-08-2017 07:54 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Dank je
10-08-2017 21:14
10-08-2017 21:14 • Reageer
Annelies Wetzelaer
Oh, echt prachtig geschreven, het lijkt wel een sprookje :)
10-08-2017 01:44
10-08-2017 01:44 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Echte liefde xx
10-08-2017 21:14
10-08-2017 21:14 • Reageer
_PetitCorbeau_
Heel mooi geschreven
07-08-2017 10:56
07-08-2017 10:56 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Dank je wel xx
07-08-2017 17:48
07-08-2017 17:48 • Reageer
dansebijjanse
Mooi geschreven en samengevat.
07-08-2017 09:15
07-08-2017 09:15 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Dank je :)
07-08-2017 17:48
07-08-2017 17:48 • Reageer
Nicolle Frenay
Mayke, wauw... Gisteren vierden mijn man en ik ons 12 jarig huwelijk. Op zich is ons huwelijk ook een bijzonder te noemen traject. Maar zoals jij jouw/jullie verhaal van begin tot heden vertaald. Ik word er ietwat stilletjes van...
06-08-2017 20:24
06-08-2017 20:24 • 1 reactie • Reageer
Mayke Muller
Dank je en gefeliciteerd Nicolle. Wel erg nieuwsgierig naar jullie verhaal / bijzonder te noemen traject ♡
06-08-2017 20:40
06-08-2017 20:40 • 1 reactie • Reageer