×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een engeltje op je schouder hebben?

Een engeltje op je schouder hebben?


Het is 25 augustus 2015 in mijn gedachten, ik maak de zware gang naar het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben.

Vandaag gaat het gebeuren, ik krijg mijn eerste chemo-kuur en ben vreselijk nerveus nadat mij is verteld dat er mogelijke bijwerkingen in de vorm van benauwdheid en niet meer kunnen ademen kunnen optreden.

Het is een prettig vooruitzicht!!

Ik ben niet alleen, mijn man is mee en mijn zoon, overgekomen uit Kenia, zullen mij begeleiden naar wat hopelijk de start is naar volledige genezing van zoals ik mijn tumor gekscherend noem "mijn ongewenste medebewoner".

Wachten, ja dat is, zeker als je zo nerveus bent, het zenuwslopende proces waar je ook doorheen moet en wat eeuwen lijkt te duren, in de tussentijd nog even wat medicijnen innemend welke ik voor de kuur diende in te nemen tegen alle bijwerkingen die gepaard kunnen gaan met deze behandeling.

Uiteindelijk worden we opgehaald en word ik gewezen op een bed wat voor mij klaarstaat en waar een dekentje klaarligt en wat van alle gemakken is voorzien.

Nou daar gaan we dan!

Nou moet ik erbij vertellen dat ik panisch ben voor prikken, dus dat begon al lekker, daar kwam ze aangelopen, de verpleegkundige met in haar hand een soort doe- het -zelf -kratje, en dat kratje zou ik nog vaak voorbij zien komen.

Gelukkig werd ik op zeer vriendelijke manier gerust gesteld en was het aanprikken van de infuus niet zo heel erg pijnlijk als ik de keren daarvoor had ervaren.

Eenmaal aangesloten aan het infuus, eerst even een middeltje tegen de misselijkheid en daarna kwam de daadwerkelijke kuur, persoonlijk gebracht door een laborant, ja ja, mijn aderen binnen.

Knalrode vloeistof werd door de verpleegkundige handmatig mijn aderen ingespoten en ik had het gevoel alsof er een borrelende massa door mijn lichaam werd gevoerd, het was in ieder geval een hele vreemde ervaring.

De bijwerkingen tijdens het toedienen zijn mij gelukkig bespaard gebleven, maar eenmaal thuis gekomen voel ik mij een totaal ander persoon en kon ik niets meer hebben, wist niet meer wie ik was en had totaal geen zin meer in de mensen om mij heen die zo goed voor mij waren.

S'middags nog even een prikje in de buik, ja dat kan er ook nog wel bij, voor het geval mijn bloedlichaampjes het zouden opgeven en het helemaal fout zou gaan, en dan kon ik 2 weken bijkomen van mijn chemo cocktail!

Ik zat op de bank en het was alsof een ander persoon bezit had genomen van mijn denken en doen en kon dus helemaal uit mijn plaat gaan als er iets was weggegooid waarvan ik dacht dat het er nog was, wat dus ook geschiede.

Nou dat is een prettig vooruitzicht, als ik zo mijn hele chemo-traject zou zijn dan zou ik niemand meer over houden met mijn onhebbelijke gedrag!!!!

Ze moesten het er maar even mee doen, zo redeneerde ik, want ik was degene die die troep heeft toegediend gekregen, maar er waren natuurlijk ook grenzen aan het toelaatbare, wat ik mij ook realiseerde en waar ik mij van bewust was dat ik nooit en te nimmer onredelijk gedrag mocht vertonen jegens de mensen die voor mij alles betekenende en nog steeds betekenen.

In de tussentijd werd mijn gedrag er beter op, het leek daadwerkelijk wel of mijn lichaam was gewend aan datgene wat er was ingespoten en nu stond ik voor de volgende uitdaging: mijn lange haar!

Ik wist dat ik het kwijt zou raken, binnen 3 weken na toediening van de eerste kuur, maar dat is was toch wel een dingetje hoor.

Hoe vaak ik niet op het punt had gestaan om alvast mijn staart eraf te knippen, "dan was de overgang niet zo groot naar helemaal kaal",was mijn beredenering op dat moment.

Uiteindelijk heb ik op een avond, nadat ik merkte dat ik telkens op mijn hoofd krabde de haren in mijn handen zaten, de stoute schoenen aangetrokken en mijn staart afgeknipt.

Het voelde als een opluchting omdat vanaf het moment dat het spul in mijn lichaam zat, ik gigantische haarpijn kreeg en dat het niet prettig aanvoelde, dus die zware staart eraf gaf toch enige verlichting aan mijn toch al getergde hoofdhuid.

Mijn nieuwe ik, met een soort bob-lijn als nieuw uiterlijk, ja dat was even wennen, maar zoals zoveel dingen in die tijd waaraan ik moest wennen was dit een kwestie van "deal with it".

Intussen was ik aardig opgekrabbeld na de eerste toediening en probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging mijn dagelijkse beslommeringen gewoon uit te voeren, maar het viel mij wel op dat, elke keer als ik in de spiegel keek, dat mijn haar steeds dunner werd, of verbeelde ik me dat?

Nee, het was geen verbeelding, het ging zo waanzinnig snel, dat ik op een gegeven moment maar zittend ben gaan douchen omdat ik het beangstigend vond dat de natte haren via mijn lichaam naar het douche-putje verdwenen, hoe confronterend kon het wezen!

Uiteindelijk is het mijn man geweest die mij wees op het feit dat ik op mijn achterhoofd al helemaal kaal begon te worden en heb ik de stoute schoenen aangetrokken om hem te vragen om dan de rest er ook maar af te halen met de tondeuse maar niet voordat alle spiegels afgedekt zouden worden, ik was zo bang voor het resultaat en dat ik er echt uit zag als een "patient"!

Ik ben op het midden van het bed gaan zitten, op een grote handdoek, en mijn man heeft liefdevol het overgebleven haar eraf geschoren, brrr, wat een moment, eenmaal klaar heb ik een mutsje, welke ik van te voren al had aangeschaft, op mijn hoofd gezet en ben ik richting spiegel gelopen en heb ik de handdoek van de spiegel verwijderd.

Daar stond ik dan, met een zacht roze mutsje op mijn nog niet aanschouwde kale kop, ja nu moest ook het mutsje af, moest er toch aan geloven om mijn nieuwe "ik" te gaan accepteren en te gaan aanschouwen.

Voorzichtig heb ik millimeter voor millimeter het mutsje naar achteren getrokken, en daar was ik dan weer, Hoera!!!!, mijn nieuwe" ik" was geboren!!!!

Mogelijk zijn er ook vrouwen die deze blog lezen die hetzelfde hebben meegemaakt als ik en kunnen zich voorstellen wat een bevrijding het is geweest dat het haar eraf was, weg was de haarpijn en het trekkende gevoel op de hoofdhuid, en dat de "nakende" realiteit nu toch echt een feit was geworden.

Vanaf dat moment ben ik sjaals om mijn hoofd gaan dragen, ik weigerde om met een pruik, in mijn gedachte " een dode cavia" gekscherend genoemd, te lopen en al zeg ik het zelf, het stond verdomd goed!!!

Stap twee was genomen, op naar de volgende stap, de tweede toediening van de chemo-kuur.

Ik moet er wel bij vertellen dat in die twee weken "rust", ik zo vaak ben geconfronteerd ben met mijn eigen rare gedachtes die er veel aanwezig waren van wat als ik dit niet ga overleven?

Ik heb nog nooit gebeden in mijn leven, dat was nooit nodig geweest, maar heb het toch gedaan.

Ik heb gevraagd om mij te sparen en mij te helpen om dit te doorstaan, ik heb zelf de engelen gevraagd om over mij te waken en mij te begeleiden in dit loodzware proces.

Had ik dan toch een mooie engel op mijn schouders gehad die mij heeft gehoord en mij heeft bijgestaan?

Ik zal het nooit weten, maar tijdens het hele proces heb ik er wel veel aan moeten denken, zouden ze mij hebben gehoord en mij ook bijstaan in het volgende traject wat op de rit staat????








Cindy Reniers
Ik ben er zeker van dat uw beschermengel bij je was ...en is! Veel beterschap gewenst! En veel goede moed meisj ❤️
22-06-2017 11:51
22-06-2017 11:51
_PetitCorbeau_
Wie weet had je die wel ;)
12-05-2017 11:34
12-05-2017 11:34