×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Verkenning naar erkenning.

Verkenning naar erkenning.


Het wordt vast afgezaagd dat ik schrijf over chronisch ziek zijn en de nadelen hiervan. Dat snap ik helemaal. Toch stoot ik vandaag weer tegen een nadeel van chronisch ziek zijn, waar de meeste gezonde mensen vast niet aan denken. Erkenning, trots gevoel, fierheid,... allemaal gevoelens die ik niet meer ervaar sinds mijn ziekte.

Ik heb het gevoel, wat ik ook doe, voor wie dan ook, dat ik geen erkenning krijg. Mensen zijn niet fier of trost wanneer ik probeer om mijn grenzen te verleggen. Toen ik nog werkte, had ik erkenning, ik deed mijn job goed, als ik mijn targets haalde, was ik fier op mezelf, maar ook het team was fier, mijn familie was trots dat, ongeacht mijn diploma, ik toch ver geraakt was in mijn werk.

Ik wilde steeds carriëre maken, ik wilde ervoor gaan en ik was ervan overtuigd dat mijn perfectionisme, leergierigheid en soms ook koppigheid, me ver zou brengen. Maar ik werd ziek en een werkgever wil geen ziek persoon in zijn database van personeelsleden behouden. Wat ik meer als logisch vind.

Maar, na meer dan een jaar heb ik steeds meer het gevoel dat ik mensen teleurstel, dat er niets meer is om fier op te zijn of om erkenning te krijgen. Ik word niet bedankt als ik toch help met zware spullen te verleggen, er wordt niet gevraagd of het gaat. Niemand is fier op mij als ik probeer om bezig te zijn met mijn juwelen of als ik ga sporten om toch soepel te blijven. Ik krijg geen erkenning, want er is niets meer in mijn ogen.

Veel chronisch zieke kampen met depressie, burn out of bored out, psychologen zeggen dat het went om ziek te zijn en je leert om anders met het leven om te gaan, maar bij sommige, is ons sociaal contact zo verwaarloosd dat we niet meer weten wat we nog moeten doen.

Je begrijpt vast dat ik dit neer pen in een sombere bui, die horen erbij. Ik zie heel de dag niemand en als mijn man thuis komt wilt hij rust na zijn werkdag. Een relatie met een chronisch ziek persoon is anders dan een gewone relatie, het is aanpassen en die aanpassing moet van beide kanten komen. Sommige dagen lukken beter dan andere.

Het gevoel dat ik steeds weer faal, hoe hard ik soms probeer, het gevoel dat ik één grote teleurstelling ben, het maakt me binnenin kapot. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog maar een schaduw ben, van wie ik ben geweest. Mijn karakter, mijn persoonlijkheid het is nog maar een schim van wie ik was. Wat moet ik doen, zodat ik een beetje erkenning krijg, zodat familie eens fier op me zou zijn... Ik weet het gewoon niet meer.

Vele zullen zeggen 'dat heb je zelf in handen, laat je niet doen' of 'je hoeft toch geen erkenning te krijgen van andere, leef je leven' maar iedereen, houd ervan te voelen dat ze gewaardeerd worden, iedereen hoort graag dat andere fier zijn op hem/haar, we houden allen van wat dankbaarheid. Toch lijkt het sinds ik ziek ben, dat ik een mislukkeling ben, wat ik ook doe, dat ik een storend ellement ben geworden in mensen hun leven.

Ik probeer het van mij af te zetten, zelfstandig te zijn en te blijven. Nieuwe dingen te proberen en mezelf trots te voelen, maar eerlijk, het is niet hetzelfde.

Ik voel me als een ziel die dwaalt tussen leven en dood, waarvan niemand nog weet dat ze bestaat.




Marianne Spiessens
Darvina, als je mijn blog al zou gelezen hebben zul je zien dat ik met hetzelfde probleem zit. Ten eerste het wordt zeker niet afgezaagd, ik begrijp dit maar al te goed. Ten tweede die trotsheid, erkenning en fierheid is ook bij mij ver zoek. Ik heb jaren doorgedaan ook omdat ik mij job als operationeel manager . super graag deed. Ik wil ook weer naar deze tijd... toen was ik iemand. Nu voel ik mij een nul. Ze zeggen ook tegen mij, trek het je niet aan wat anderen over je zeggen, maar inderdaad dat het is gemakkelijker gezegd dan het gedaan. Voor mij ligt dit alles ook heel gevoelig. Probeer het inderdaad van je af te zetten en te doen wat je kunt doen en daar mag je dan best trots op zijn. Als je mij wilt volgen, dat mag gerust. Mijn blog staat op google+ gewoon onder mijn naam met de titel "Aanvaarden wie ik ben". Je kunt mij ook gewoon googlen en dan zie je het ook staan. Ik wens je veel sterkte en ik zal je blijven volgen. Liefs Marianne
10-01-2018 10:13
10-01-2018 10:13
Schorelaar
Wat vervelend als je je zo voelt. Deze periode van het jaar doet er ook geen goed aan. Ik hoop op betere dagen voor je.
10-01-2018 10:12
10-01-2018 10:12
Hetty
Dit is niet perse iets wat je alleen als chronisch zieke zal ervaren. Dit gevoel zullen veel werkloze mensen, huisvrouwen etc ... ook ervaren. Althans, ik wel! En ik ben dus niet chronisch ziek. Vervelend is het zeker wel, want ieder mens verlangt er naar om eens complimenten te ontvangen, om erkenning te krijgen in wat je bereikt hebt, wat je gedaan hebt ... erkenning voor je zijn, en dat er iemand trots op je is voor wie je bent. Ik denk overigens dat dat niet af zou mogen hangen van of je wel of niet werkt ... maar gewoon voor de persoon die je bent.
10-01-2018 09:09
10-01-2018 09:09