Kinderen die vragen.... en hoe een conflict ontstaat

Kinderen die vragen.... en hoe een conflict ontstaat


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ken jullie deze nog? Wist je de zin af te maken? Het is zo'n zinnetje uit je opvoeding die je bij moest brengen dat je vooral niets mocht vragen want dan werd je brutaal gevonden.

Ik lag vanochtend nog na te denken over een gesprek wat ik van de week had met een conflictpartij bij relatieproblemen. Conflicten zijn lastige dingen en als ik een ding geleerd heb over conflicten dan is het wel dat het doorgaans gaat over ontkenning van eigen en andermans behoeften. Conflicten ontstaan daar waar men graag iets wilt van een ander maar het niet krijgt. Of dat nou over liefde, erkenning, acceptatie, rust, geld of grondgebied gaat, maakt dan eigenlijk niet uit.

Kinderen die vragen...
...worden overgeslagen. Dat leerde mijn moeder mij vroeger toen ik nog een jong meisje was. Het was niet "netjes" om iets te vragen. Dat was brutaal. Je mocht niet om een snoepje vragen als je daar zin in had. Je mocht zelfs niet vragen om een glas limonade als je dorst had. Ik kom nog van een generatie waarin vragen om iets, gelijk gesteld werd aan bedelen.. en dat deed je niet. Maar eigenlijk is dat raar want vragen gaat over het aangeven van je behoeften. Het staat de ander immers volkomen vrij om jou tegemoet te komen aan jouw verzoek of niet. Hoe moet die ander nou weten wat jij nodig hebt als je het niet vraagt?

Onvervulde behoeften
Het is eigenlijk volkomen tegenstrijdig met het oplossen van conflicten. Je kan een conflict immers niet oplossen als je niet weet wat de onderliggende behoefte is van degenen die het conflict hebben. Een conflict wordt een conflict als die behoefte niet bevredigd wordt. Een conflict heeft doorgaans tot doel om duidelijk te maken dat je het ergens niet mee eens bent en dat je het anders wilt. Een goed conflict heeft een doel. Maar het wordt pas lastig als het doel niet helder is. Als de behoefte niet helder is. Als men zelf al niet meer weet wat je er eigenlijk nou mee wilt bereiken?

Het kinderen die vragen, die worden overgeslagen is dus niet zo'n handige strategie. Leer je kinderen al vroeg dat het aangeven van de eigen behoeftes "not done" is, dan leer je het kind een aantal dingen:

  1. Je mag niet zeggen wat je wilt of nodig hebt
  2. Jouw behoeften zijn niet belangrijk of tellen niet mee
  3. Je bent brutaal als je ze wel naar voren brengt

Verboden jezelf en authenthiek te zijn
Da's geen prettige boodschap en leert je dat je authenticiteit er niet toe doet. Je dient een ander te behagen door niet je eigen behoeften op tafel te mogen leggen. Een basis voor frustraties, irritatie en conflicten. Daar krijg je manipulatieve kinderen van want die behoeftes gaan er niet mee weg. Die zijn er nog steeds. Alleen nu blijven ze "onder de tafel". Kinderen en ook later de volwassenen, gaan niet meer rechtstreeks vragen wat ze willen of nodig hebben. Ze gaan er met omwegen omheen praten. Ze geven indirecte zinnen als: "tja we woonden hier altijd zo rustig maar ja... nu zij hier zijn komen wonen..." of "ik denk dat wat opvoedhulp geen overbodige luxe zou zijn..." of "vroeger durfden wij dat niet hoor". Allemaal indirecte en soms zelfs passief agressieve opmerkingen richting een ander waarmee de eigenlijke behoefte of het eigenlijke doel verhuld blijft. Niet uitgesproken wordt. De irritatie en ergernis klinkt er in door maar het is niet helpend om het conflict op te lossen.

Oude koeien uit de sloot en dan?
In conflicten is het belangrijk om uit de brei van woorden, de kluwen van frustratie, ergernis en pijn, de onvervulde behoeften helder te krijgen. Waar gaat het nou werkelijk om? Wat wil je nou echt? Soms moet je dan als counselor of mediator diep graven. Je moet door allerlei lagen van onverwerkte pijn, oude grieven, nare gebeurtenissen en randverschijnselen heen voordat je op de bodem van een conflict komt. Heel vaak hebben conflictpartijen zelf al niet meer door waar het nou echt om ging. Waar het ze nou echt om te doen is. Ze halen er van alles bij en alle oude koeien worden bij voorkeur nog eerst weer eens uit de overbekende sloot gehaald voordat we bij de verborgen onderliggende behoeften komen die kennelijk ergens op de bodem van de sloot zijn blijven liggen al die tijd.

Van onbewust naar bewust zijn
Een boeiend proces.. dat wel. Iedere keer weer is het interessante ontdekkingstocht als bemiddelaar om die bodem van de sloot te onderzoeken. Wat leeft daar? Wat krioelt er rond in dat onbewuste stuk? Waar gaat het nou echt om? Dat is wat je werkelijk wilt weten en geregeld wilt hebben. En ja vragen naar behoeften is dan super belangrijk. Dus vooral niet overslaan! Zeg het .. gooi je behoeften op tafel. Wat wil je nu echt? Ik heb altijd een Lotus als lievelingsbloem gehad. Een waterlelie... die groeit ook uit de modder omhoog. Uit de bodem vindt de waterlelie zijn voeding om uiteindelijk naar het licht te groeien van bewustzijn en boven water tot bloei te komen. Dat is wat counseling en mediation ook inhoudt. Groeien vanuit onbewuste modderige wateren naar het licht van inzicht en begrijpen en vandaar uit oplossen en tot bloei komen.

Dus laat je kinderen vooral vragen wat ze nodig hebben.. leer ze hun behoeften aangeven. Moedig ze aan om duidelijk te zijn in wat ze willen. Dat voorkomt later een hoop conflicten en narigheid. Het is niet brutaal om te zeggen wat je graag wilt. Het ontkennen van je behoeften is het probleem.


 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Duidelijk, ik had aan de andere kant van de oceaan geboren moeten worden lees ik hier haha
| 18:20 |
Ben ik blij dat het nu er zo niet meer aan toe gaat!
| 13:11 |
Interessant artikel; geeft naast inzicht in analyseren en oplossen van conflicten, ook inzicht in de Nederlandse cultuur. Het bewuste gezegde is mij als Antilliaanse niet van huis uit bekend, maar tijdens mijn bezoeken aan NL heb ik wel meer (in mijn ogen) kindonvriendelijke en calvinistische uitspraken gehoord, die mijn oren deden klapperen:
'Jouw wil staat achter de deur' tegen een kind dat begon met 'ik wil...' ipv b.v. 'als je iets graag wil, kun je ook vragen: 'mama, mag ik...?'
'Meisjes mag je uitzoeken, taartjes niet!' tegen een jongen die van een schaal 'gesorteerd gebak' die hem werd voorgehouden, liever de mokkapunt in het midden wilde dan het vruchtentaartje vooraan op de schaal. Etc. etc.
Als kinderen geen wensen mogen hebben en die vooral niet mogen uiten, is het percentage uitwonende jongeren in NL niet te verwonderen!
| 16:53 |
Hahaha.. mooi om te horen Soberana hoe iemand van Antilliaanse afkomst aankijkt tegen de Nederlandse cultuur en gewoonten. Vaak verhelderend en inzichtgevend om eens een ander perspectief te horen.

De taartjes die je niet mag uitzoeken maar de meisjes wel, die ken ik niet. Die over de "wil" achter de deur heb ik wel eens gehoord in mijn jeugd. Realiseer je wel dat mijn opvoeding dateert uit de jaren '70 en dus wat verouderd is. Mijn kinderen zijn zo al niet meer opgevoed in ieder geval. Dat wilden wij zelf niet..

Je laatste zin lezende.. krab ik achter mijn oren.. Betekent dat nu dat ze nooit meer de deur uitgaan en wij er nog jaren aan vast zitten? ;) Ik weet niet of ik dat wel wil... als moeder.
| 16:57 |
Wat betreft dat laatste:
Inderdaad, hier zijn de zelfstandig wonende jongeren allemaal afkomstig uit NL.
Wij wonen allemaal lekker bij moeder thuis tot we zelf een gezin gaan stichten, of tot we in het buitenland gaan studeren (afgestudeerd terugkerend naar het ouderlijk huis) en anders tot ouders overlijden.
Ik moest een jaar of 20 geleden wel gniffelen om een paar 'opstandige' alleenstaande vrouwen die ineens een eigen huis wilden: de meesten toen halverwege de 40 met goede banen. Mannen zie je dat hier niet doen: 1 van mijn neven is 72 en woont sinds vorig jaar op zichzelf.
Wij als ouders vinden dat juist heerlijk. Mijn zoon woont met zijn gezin 5 minuten bij ons vandaan, mijn dochter woont met haar gezin in NL: inclusief 2 inwonende volwassen zonen, waarvan 1 met vrouw. Wij zijn aan het sparen om een groot pand in de stad te kopen en dat te verbouwen tot een aantal appartementen waar we met z'n allen in kunnen wonen.
Tja, cultuurverschil! :)
| 17:32 |
Nou inderdaad cultuurverschil. Hier zie je vaak dat kinderen uit huis gaan als ze gaan studeren (elders in het land) en anders omdat ze gaan samenwonen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het enerzijds wel jammer zal vinden maar anderzijds na 20 jaar zorgen het wel welletjes vindt en ergens ook weer blij ben dat het wat rustiger wordt in huis. Ik merk aan mijn 17 jarige dochter nu dat ze de helft van de tijd weg is en alleen maar thuis komt om te eten of te slapen. Verder heb ik er een hoop werk van (wassen, boodschappen, koken en kosten) dus ik zou het niet zo erg vinden hoor, als zij over een paar jaar lekker op zichzelf gaat wonen met haar vriendje.
| 22:11 |
Helpen inwonende kinderen bij jullie niet mee in huis? Bij mijn dochter hebben haar beide zoons en schoondochter wat taken.
Kosten heb je sowieso als je een dochter van 17 hebt: die studiekosten zijn tegenwoordig niet misselijk of ze nou thuis- of uitwonend zijn.
Bij mijn schoonzusje wonen ze met 4 generaties in 1 huis, waar steeds een stuk aan gebouwd moet worden :)
| 16:03 |
Je zette me wel aan het denken met je opmerking over het meehelpen van inwonende kinderen. Als ik eerlijk ben, helpen ze niet of nauwelijks mee. En ja ik weet dat het deels aan onze opvoeding ligt, dat dit zo is. We zijn daar misschien te flauw in en behandelen onze kinderen meer als prinsjes en prinsesjes wat dat betreft. Ze hoeven niet zo vee te doen en wat ze moeten doen (zoals hond uitlaten) wordt morrend gedaan en vaak pas na 4x vragen ofzo.. elke dag weer. Uit zichzelf meehelpen is er al helemaal niet bij. Ik denk wel dat dit ook wel meespeelt in het ook wel blij zijn dat deze prinsen en prinsessen op zichzelf gaan wonen. Een zorg minder.. als in zorgen voor wasgoed, koken, boodschappen, schoonmaken etc.etc.
| 09:44 |
Grappig: er wordt ons juist door Nederlanders vaak verweten dat wij onze kinderen verwennen want:
-niemand gaat hier op de fiets naar school; door ouders met auto gebracht, of per schoolbus, dan wel particulier schoolkinderenvervoer
-tieners hebben hier geen bijbaantjes/vakantiejobs etc. als vakkenvuller e.d.
-kinderen hoeven hier niet te eten 'wat de pot schaft': als je iets kookt wat niet iedereen thuis lekker vindt, maak je gewoon iets anders er bij.

Conclusie: ouders aan beide kanten van oceaan verwennen hun prinsen en prinsessen ieder op hun eigen manier. :)
| 15:41 |
Zo is het :)

Wat je hierboven schetst herken ik wel alhoewel veel NL ouders tegenwoordig steeds vaker als taxichauffeur fungeren want de huidige generatie die nu opgroeit wordt al de achterbankgeneratie genoemd ;)

Maar we verwennen onze kids inderdaad ieder op onze eigen manier.
| 08:35 |
Prima, zolang ze wel "nee" kunnen verstaan ;)
| 13:46 |
Klopt :)
| 15:14 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen