Dik zijn is een keuze

"Dik zijn is een keuze"


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

“Dik zijn is een keuze” was de uitspraak van Lieke van Lexmond deze maand. Een tijd terug hoorde ik op straat iemand zeggen: “Als je zo dik bent ga je toch niet hardlopen!” Ook kwam ik een filmpje tegen op internet van een mollig meisje dat een spijkerbroekje aan probeerde te trekken waarop de commentaren in mijn ogen verschrikkelijk zijn. Los van het feit of je al dan niet je dochter op internet moet plaatsen doet het mij pijn om te zien dat mensen een meisje van 2 jaar te dik vinden. Dat ouders beschuldigd worden van het overvoeden van hun kinderen. Hiermee bedoel ik niet dat teveel eten gezond is, dat je wanneer je niet beweegt niet zwaarder wordt, dat er echt kinderen en volwassenen zijn met een eetprobleem maar wat ik wel bedoel is het ongenuanceerde respectloze commentaar wat er op volgt.

Ik heb zelf tot mijn 4e jaar geen snoep gegeten. Ik werd gezond opgevoed maar ik was altijd een vrij mollig meisje. Tot mijn 3e jaar had ik astma en ik heb de eerste jaren van mijn leven veel medicijnen binnengekregen. Dat dit invloed heeft gehad op mijn darmen en mijn aanleg tot aankomen, weet ik eigenlijk nu pas. Daarbij ben ik achteraf iemand die eerst aankomt om dan te groeien. Had iedereen dit met rust gelaten en was ik op een iets andere manier benaderd dan had dit (denk ik) ook enorm gescheeld. Ik was namelijk 10 jaar toen ik bij de schoolarts bij een vrouw van ik denk 1.60 lang en 1.60 breed die mij vertelde dat ik te dik was. Ik moest op dieet en als snoep mocht ik alleen nog zoethout knabbelen. Nu op mijn 44e lust ik inmiddels zoethoutthee maar zoethout knabbelen was echt NIET mijn ding. Ik vond het ronduit smerig zo’n afgekloven houtje in mijn mond. Wat ik verder allemaal moest weet ik niet zo meer, maar wat ik me wel herinner is dat ik in die tijd geleerd heb om stiekem te eten. Je kunt je dus voorstellen dat ik van dit dieet  niet afviel. Gelukkig ontdekte onze huisarts dat de schoolarts mijn op dieet had gezet en werd ik er weer afgehaald. Maar ik wist inmiddels: Ik ben niet oké! Ik ben te dik.


Nu heet ik ook Dix met mijn achternaam. Na 44 jaar ben ik blij met mijn achternaam maar toen ik jong was echt niet. Elk schooljaar werd iedereen weer voorgesteld en ik wilde bij mijn naam altijd het liefste wegkruipen voor het gegrinnik en de grappen die dan elke jaar weer volgden. Tot mijn 30e heb ik mij altijd te dik gevoeld. Wanneer ik nu foto’s van vroeger terug kijk was ik dit niet echt. Mollig misschien maar niet dik. Maar ook anderen lieten mij weten mij te dik te vinden. Op mijn 15e kwam er een kleine omslag, ik begon zelf te zeggen dat ik te dik was en daarmee hielden de meeste op het tegen mij te zeggen. Ik kreeg iets meer zelfvertrouwen omdat mensen mij meer leuk begonnen te vinden en met mijn grappen kwam ik er wel doorheen. Feit bleef echter dat ik bleef denken: “Ik ben dik”.

In heel mijn leven heb ik er veel mee gedaan. Ik ben inmiddels een enorme ervaringsdeskundige op dit gebied. Elke stap bracht me ook weer iets dichter bij waarom dat ik at, soms teveel at en waarom ik aankwam. Ik was een baby die duimde en dit heb ik tot mijn 12e gedaan. Toen kreeg ik een beugel en lukte het me niet meer om te duimen. Op dat moment wordt mijn hand naar snoep ook groter. Later in mijn leven ontdek ik dat ik niks voel wanneer ik eet, dus wanneer ik mijn slecht voel is dat er even niet. Dus troost is een van de redenen waarom ik at.

Door alle diëten leerde ik inmiddels wat je het beste wel en niet kunt eten. Ik volgde een opleiding tot gewichtsconsulente en daar leerde ik over eiwitten, koolhydraten en vetten. Ik miste echter daar het psychische stuk. Ik wist wel hoe en wat ik moest eten en drinken maar mijn lijf zij toch nog steeds iets anders. Ik wist die stem vaak wel een tijd tot rust te brengen. Hij was er dan wel maar ik won het dan een tijdje maar wanneer ik dan weer op gewicht was en mezelf een beetje losliet kwamen de kilo’s er vaak als vanzelf weer aan. Steeds gemakkelijker zo leek het. En inmiddels weet ik dat dit ook steeds gemakkelijker gaat. En niet alleen na een crashdieet maar ook wanneer ik gewoon gezond at en me netjes aan de regels hield was dit achteraf het geval. Hoe ik het ook bekeek ik was verantwoordelijk en ik moest mezelf veranderen. Zo ben ik na het overlijden van mijn moeder na een hypnotherapeut gegaan en daar heb ik niet alleen mijn verdriet een beetje kunnen verwerken daar heb ik geleerd om tevreden te zijn met mezelf en mezelf te accepteren zoals ik ben en me minder van de mening van anderen aan te trekken en daar viel ik warempel van af. Yes ik dacht dat ik het gevonden had! Het was in ieder geval een enorme ommekeer. Vanaf die tijd hoef ik niet meer te huilen wanneer ik op de weegschaal sta en weer zie dat ik ben aangekomen.

Ik denk dat ik 4 jaar redelijk op mijn gewicht ben gebleven tot ik begon met hormonen voor een fertiliteitstraject. In die tijd kom ik weer aan in gewicht en die kilo’s zijn er tot op vandaag nooit meer afgegaan. Sterker nog ik ben nog meer aangekomen. Vandaag de dag wil ik niet eens meer terug naar hoe ik toen woog. Ik weet dat ik mezelf mooier vind wanneer ik wat zwaarder ben dan dat ik volgend het BMI mag wegen. Maar wanneer ik me goed voel kan ik me ook weer lekker bewegen en zitten mijn kleren weer lekker. Ik hoef geen maatje 38, 40 of 42 een maatje 44 vind IK mooi. Dus in die zin is dik zijn voor mij een keuze. Wat leg ik inmiddels naast me neer maar het raakt me nog steeds als mensen die te zwaar zijn worden veroordeeld. Je motiveert ze daar niet mee, je doet ze pijn en het maakt ze ongelukkig. Dit helpt ze NIET om af te vallen. Wat wel helpt? Begrip hebben als ze er zelf last van hebben en ze er iets aan willen doen. Vragen of het gaat. Of je misschien iets kan doen. Trots op ze zijn als ze buiten gaan lopen om meer te bewegen. Niet zeggen dat ze ongezellig zijn als ze op een verjaardag geen stukje gebak eten of gewoon water willen. Ze hun eigen keuzes laten maken! Dat helpt in ieder geval bij mij.

Ik ben iemand die anderen niet graag teleur wil stellen. Ik SLIK dus meer dan dat goed voor mij is.  En dit doe ik dus ook letterlijk. Maar vorig jaar heb ik een grote knop omgezet. Ik ben echt anders gaan eten. Alles vers, glutenarm, suikerarm en genoeg groente en fruit. En het hielp een beetje. Mijn suikerverslaving werd minder maar ging niet over. Ik vond mezelf nog elke dag voor de kast of koelkast op zoek naar iets eetbaars. Vaak werden het rozijnen soms een boterham ook al had ik niet echt honger. Bewegen ging moeilijk. Wanneer ik het weer probeerde op te pakken was er steeds wel iets waardoor het een aantal weken weer niet ging. Alsof mijn lijf er genoeg van had, niet meer kon. Nu ik het laatste stukje van de puzzel ken weet ik dat het voor velen geen keuze is om dik te zijn. Ik krijg nu 3 weken lang alle vitaminen en mineralen die mijn lichaam nodig heeft om goed te functioneren en het stemmetje in mijn hoofd is stil! Heel soms voor ik ga eten dan fluistert er wat maar dan vertel ik het dat ik zo ga eten en dan is het goed. Je kunt wel zeggen tegen iemand die teveel eet dat hij ervoor kan kiezen dit niet meer te doen. Maar dit gaat net zo gemakkelijk als iemand met hoogtevrees op de Eiffeltoren zetten en zeggen dat hij gewoon niet bang moet zijn. Zolang er niks aan die angst gedaan wordt zegt de stem in hem: Ik wil naar beneden.

En weet je sommige mensen hebben geen last van hun hoogtevrees omdat ze ook nooit de Eifeltoren op willen. Ook dat is natuurlijk oké! Dus als je niet weet waarom iemand volgens jou te dik is behandel deze dan met net zoveel respect waarmee jij behandeld zou willen worden met iets wat jou anders maakt.

 




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Jezelf goed voelen in je vel is veel beter dan aan de normen van de schoonheidsindustrie te moeten/willen voldoen. Niet iedereen heeft het geluk alles te kunnen eten zonder één grammetje aan te komen. Ikzelf heb beslist om gewoon te genieten en niet meer te diëten. In mijn blog 'Tip om stralend door het leven te huppelen...' wijs ik iedereen erop dat je gelukkiger bent als je jezelf accepteert en een vriendin van me heeft er zelfs de community Full of Freckles opgericht omdat schoonheid van binnen zit.
| 18:53 |
Dank je wel voor je reactie. En ik ben het helemaal met je eens. De schoonheid die van binnen uit komt is zoveel mooier. Die zie je ook in de ogen ;-). Leuke blog en gave tekeningen! Ik ga Full of Freckles ook zeker volgen.
| 10:36 |
Heel mooi geschreven, ik ben nu ook iets aan de dikkere kant geworden omdat ik nu heel graag eet, terwijl ik vroeger niet graag at
| 16:04 |
Ik wist niet dat er zo'n fantastische schrijfster in je schuilging.
| 14:32 |
Na twee boeken nog steeds niet ;-). Dank je wel X
| 14:44 |
prachtig uitgelegd, ik was ook altijd te zwaar, vanalles geprobeerd om te vermageren en heb op 55 jarige leeftijd besloten om een gastric bypas te ondergaan, ben nu voor het eerst in mijn leven 15 kilo afgevallen en hoop er nog vele te mogen verliezen
| 13:38 |
Dank je wel en jij ook succes met alles. Op je foto straal je in ieder geval! Dat maakt een mens mooi ;-)
| 15:05 |
Mooi geschreven! Ik ben altijd een dikkertje geweest als kind, eindelijk rondom mijn 20ste al mijn overwicht kwijtgeraakt....na de zwangerschap er weer aan en jawel er weer af gekregen. Nu al ruim tien jaar aan de prednison en dus super dik. Het is moeilijk om met het staren om te gaan, het is soms moeilijk om mijn eigen spiegelbeeld te zien soms....toch het is wat het is en een ander kun je niet veranderen. Voor mij ligt dan de taak om zelf een keus te maken hoe hiermee om te gaan...dank je wel voor je openheid;)
| 13:32 |
Dank je wel en jij ook succes met alles. Zorg voor mensen om je heen te krijgen die je waarderen en van je houden. En probeer dan door hun ogen naar jezelf te kijken. Je bent het waard.
| 15:03 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen