De samenzwering: Hoofdstuk 6

De samenzwering: Hoofdstuk 6


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Als de liftdeur eindelijk open gaat loop ik snel naar buiten, ik haal diep adem en kijk naar meneer van Beuken. "U mag Sarah zeggen, er is niks heel ergs gebeurt, een klein ongeluk maar ik ben ongedeerd, ik kan soms ook zo onhandig zijn, het was helemaal mijn fout." Op het moment dat de woorden uit mijn mond komen hoor ik het veel te hoge stemmetje wat duidelijk klinkt alsof ik niet de waarheid vertel, meneer van Beuken zegt dan ook niet terug en loopt zijn kantoor binnen en gaat aan het bureau zitten, met zijn rechterhand gebaard hij naar de stoel tegenover hem dat ik daar plaats mag nemen. Ik doe zachtjes de deur van het kantoor dicht en durf meneer van Beuken niet aan te kijken als ik tegenover hem aan het bureau ga zitten, onderweg naar de stoel voel ik mijn tenen afknellen in de nieuwe hakken en moet ik veel moeite doen om mijn evenwicht te bewaren. "Ik mocht Sarah zeggen toch? Mijn nichtje Kim doet dit werk nog niet heel erg lang, je mag gerust vertellen wat er gebeurt is dan kunnen we er tenminste met z'n tweeën om lachen. Haar moeder heeft dit baantje voor der geregeld zodat ze wat werkervaring op zou kunnen doen en ik was ervan verzekerd dat Kim mij absoluut niet zou teleurstellen." Meneer van Beuken moet hardop lachen en heeft duidelijk een binnenpretje als hij zijn ogen even sluit. "Dit is de vierde werkplek van Kim, hoe kan ik dit netjes zeggen, ze is niet echt bepaald een goede werknemer, als ik eerlijk ben denk ik dat werken gewoon helemaal niets is voor Kim, maar we kunnen haar moeder niet teleurstellen, dus heeft ze een nieuwe kans gekregen." Ik merk dat ik zelf ook moet glimlachen om de eerste indruk van het bedrijf, meneer van Beuken knipoogt naar me omdat hij weet dat ik ga vertellen wat er gebeurt is. Ik probeer mijn glimlach te verbergen om niet onbeleefd over te komen op meneer van Beuken. "Meneer van Beuken, ik denk dat uw nichtje het heel goed doet, ze heeft het gewoon heel erg druk, ze zal een paar dagen nodig hebben om aan de hoeveelheid werk te wennen."


Meneer van Beuken kijkt me teleurgesteld aan en pakt bij sollicitatiebrief en cv erbij, hij kijkt moeilijk bij het zien van de papieren die voor hem liggen en ik krijg het gevoel dat meneer van Beuken uiteindelijk tegen me zal zeggen dat ik niet voldoende werkervaring heb opgedaan en dat ik niet de geschikte kandidaat ben. We hebben een gesprek over de verschillende opties die er binnen het bedrijf zijn, hij verteld heel duidelijk en in een hele lange preek wat er van mij verwacht wordt als ik voor dit bedrijf kom te werken en hij vraagt wat hoe ik er over denk en of ik denk het aan te kunnen, we bespreken de verschillende salarissen en de bijkomende voordelen van het werken voor Beuken en Brouwers. Ik voel me erg op mijn gemak tijdens het gesprek met meneer van Beuken en ik krijg langzaam het gevoel dat ik wel eens aangenomen zou kunnen gaan worden. "Sarah ik denk dat je heel goed binnen dit bedrijf zou passen, je komt uit een klein dorp en als je dan naar de grote stad durft te komen heb je voldoende motivatie om ook plezier te kunnen hebben tijdens je werk." Ik voel een glimlach opkomen en ga iets gemakkelijker in de stoel zitten, meneer van Beuken stapelt alle papieren weer netjes op elkaar en doet ze terug in het mapje die rechts van hem ligt. "Maar dan zou ik wel heel graag willen weten waarom je mijn schoenen draagt, laten we er gewoon samen om lachen." Ik voel me direct weer ongemakkelijk en zenuwachtig worden, ik ga weer rechtop in de stoel zitten en adem nog even diep in en uit. "Ik weet niet wat u precies van mij wil horen meneer van Beuken. Wat ik wel zou kunnen vertellen is dat uw nichtje te weinig ervaring heeft om dit in haar eentje te kunnen doen, iedereen die binnenkomt kan in de vertrouwelijke papieren van het bedrijf kijken omdat ze verspreid liggen over het hele bureau. En de stagiaire moet overduidelijk een andere begeleiding krijgen, de twaalf kopjes koffie en de heerlijke koekjes maakte het wachten iets dragelijker en een stofzuigen zou ook geen verkeerde toevoeging zijn." Meneer van Beuken kijkt me geschokt aan en weet niet zo goed hoe hij hierop moet reageren, hij pakt een pen en schrijft in kernwoorden op wat ik net tegen hem gezegd heb en gaat daarna onderuitgezakt in zijn stoel zitten. "Bedankt voor deze zeer nuttige informatie Sarah, maar ga je me nog vertellen waarom je mijn schoenen draagt, laten we dit gesprek lachend afsluiten." Ik ben geschrokken van mijn eigen woorden en kan niet geloven dat ik dit echt heb gezegd, ik voel tranen in mijn ogen komen omdat ik besef dat ik zojuist de baan van mijn leven zelf heb verpest. "De stagiaire was bezig met het verwijderen van pluisjes van het kleed in de hal, op het moment dat ik op het kleed wilde stappen tilde de stagiaire deze op en bleef ik haken met mijn voet achter het kleed en toen lag ik daar languit op de grond in de hal."


Meneer van Beuken doet zijn best om niet te lachen maar kan zich niet meer inhouden, door zijn harde gelach voel ik een glimlach op mijn gezicht komen en zie ik dat meneer van Beuken moet huilen van het lachen en neemt een slokje van zijn glas water om weer op adem te kunnen komen. "Nou, ik begrijp hieruit dat Kim het inderdaad het heel goed doet, haar moeder kan dit keer echt heel trots op haar zijn denk ik zo." Ik schrik een beetje van de reactie van meneer van Beuken en voel me direct weer ongemakkelijk, meneer van Beuken laat me het ene moment me heel erg op mijn gemak voelen en het volgende moment heel ongemakkelijk. "Meneer van Beuken, ik denk dat Kim het echt prima doet, het is nieuw voor haar, haar moeder kan terecht trots zijn op haar dochter." Meneer van Beuken neemt nog een slokje van zijn water en kijkt me met een grote glimlach aan. "Ik zal je direct je eerste regel leren voor het wonen en werken in de grote stad, vertrouw niemand Sarah, de mensen in de grote stad zijn anders dan in een klein dorpje. Mag ik vragen waarom je daar bent weg gegaan?" Ik slik en kijk meneer van Beuken strak in de ogen aan. "Die reden vertel ik als ik u beter ken meneer van Beuken, ik kan u wel verzekeren dat mijn moeder u niet zal opbellen om te klagen en te smeken, mijn moeder staat niet bepaald achter mijn vertrek naar de grote stad."




Beoordeel


Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen