×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ben zo verdrietig, maar ook boos, of is het onmacht wat ik voel.

Ben zo verdrietig, maar ook boos, of is het onmacht wat ik voel.



Eergisteren stuurde mijn beste vriendinnetje, het volgende berichtje via wats-ap

Hoi, hoi, hoe gaat ie nu ? Kun je morgen tussen 1 en 2 op de koffie komen bij mij ?

Kunnen wij even wat bespreken.. Laat maar weten, kusje Mas...

Eigenlijk niets bijzonders, wij spreken wel vaker af via deze weg, alleen de toon was anders.

Dat ik terug reageerde met de woorden:

Wat klinkt dat serieus, maar heb nog geen afspraken, dus zal er zijn !

----------------------------

Zo zegt, zo gedaan, en om ongeveer kwart over 1, stond ik bij haar op de stoep..

Had in de tussen tijd natuurlijk allerlei redenen bedacht wat zij wilde bespreken:

Misschien, gingen zij en haar vriend, toch verhuizen ? Of uit elkaar ?

De knuffel die ik van haar kreeg als begroeting, duurde net iets langer dan normaal..

Dat de vraag tekens was dat mogelijk geweest, direct weer boven mijn hoofd stonden..

Maar eerst de normale gang van zaken, koffie zetten en een sigaretje aansteken..

----------------------

Na het eerste verhaal, wie er plotseling, en totaal onverwachts voor haar deur stond...

Waren haar eerste woorden, na het inschenken van de door gelopen koffie...

De reden waarom ik je heb laten komen ! Het is geen goed, het is heel slecht nieuws...

Heb haar alleen vragende aangekeken, waardoor zij bijna direct verder ging..

Vincent * ??? Hij is opgegeven, heeft uitgezaaide kanker en hij heeft nog maximaal 2 maanden te leven..

--------------------

Beide kennen wij Vincent* via het kringloop bedrijf waar wij bijna een jaar hebben samen gewerkt..

Heb haar eerst vol ongeloof aangekeken, terwijl de tranen in mijn ogen op welde..

Eerst met een soort van heftige ontkenning, en wel duizend vragen en gedachten die door mijn hoofd gingen.

---------------------

Waarom nu juist Vincent ? Waarom hij ?

Zo een lieverd, een bijzonder persoon, die zijn werk met zo veel respect naar de mede werkers deed,

een assistent bedrijfsleider uit duizenden, want zo heb ik hem leren kennen, wanneer hij de leiding had,

was er een soort van rust in het bedrijf, viel er geen verkeerd woord en was het een klein feestje..

Bedankte mij ook altijd, als het werk erop zat, bijzondere momenten waren dat, omdat ik altijd antwoorden:

Jij ook bedankt voor je begeleiding, was weer een fijne ontspannen werkdag... Zie waar zijn stralende gezicht

voor mij, met de pretlichtjes in zijn mooie bruine ogen, terwijl hij soms even terloops mijn arm aanraakte..

-----------------------

Zo werden wij van collega's, goede vrienden, of was het toen al meer, en wilde ik niet luisteren naar de vlinders.

Later heeft hij mij wel eens verteld dat hij mij meteen bijzonder vond, ik antwoorden dat het direct heel erg

vertrouwd voelde, alsof wij elkaar al jaren kende...

Hij was in ieder geval in het begin, steeds vaker te vinden op en rond mijn werk plek, om iets aan het hoofd

van de afdeling te vragen, iets af te geven of juist iets op te halen, waarbij hij steeds contact zocht...

----------------------------

Voor mij, kwam het besef dat ik meer voelde dan vriendschap, toen hij tijdens zijn vakantie, plotseling voor

mijn neus stond, omdat hij wist dat ik die dag alleen op de afdeling was. Hebben die dag uren gesproken met

elkaar, geen onderwerp was niet bespreekbaar, iets wat ik nog steeds bijzonder vind..

Voor hem, was dat al veel eerder, toen hij op een middag naar mij toe kwam, met een briefje, van een regel,

onder schreven met beide namen van zo wel hem zelf als de bedrijfsleider... Heb die zin echt wel een paar keer,

moeten door lezen voordat ik begreep wat er stond.. Het kwam erop neer dat de taakstraffers die er ook werkte

en de vrijwilligers waar ik er een van was, zich moesten melde bij de leiding gevende van die dag, wanneer men

binnen kwam.. ( Even ter informatie: Vincent, komt niet uit Nederland, en dan kan geschreven taal, soms toch

een beetje lastig blijven ) Later die middag ben ik zijn kantoor binnen gelopen, met de vraag waarom ik als

vrijwilliger in een zin genoemd werd met de taakstraffers, voelde gewoon niet goed op dat moment.. Had hem

nog nooit zo verbaast zien kijken, heb toen om een papier gevraagd, en gezegd misschien kun je zo een briefje

beter op deze manier op schrijven, tijdens het lezen wat ik had geschreven, verscheen daar opnieuw zijn glimlach.

--------------------------

In de tussen tijd, ging het op de afdeling waar ik toen werkte, hellemaal mis, tussen het hoofd en mij zelf, waar ik

het verder niet over wil hebben, en was er een collega komen werken, die op elk mogelijk moment liet blijken

verliefd op Vincent te zijn, liep letterlijk achter zijn kont aan, kookte zelfs op een bepaald moment voor hem,

met de woorden: De liefde van de man gaat door de maag.. Ook omdat hij op een gegeven moment openlijk voor

mij koos, heel eenvoudig om samen op een bankje in de zon, te lunchen.. Was de werk sfeer voor mij onhoudbaar

geworden, en heb ik in zijn vakantie overplaatsing aangevraagd naar een ander filiaal, niet omdat ik het niet met

hem wilde bespreken, maar omdat de situatie was ge escaleert en ik niet anders kon...

--------------------------

Bij terug komst van vakantie, schijnt hij, enorme ruzie gemaakt te hebben, en is ook hij als assistent bedrijfsleider,

over geplaatst naar een ander filiaal van het bedrijf, niet de zelfde, maar wel een dichter bij, in de buurt... Had hem

tijdens een eerder lunch gesprek, al gezegd, dat wanneer wij beide met elkaar verder wilde, dat ik als vrijwilligster

dan vertrok bij het bedrijf, het was ten slotte zijn brood, en ik deed het omdat ik het vooral leuk vond...

Na deze verandering hadden wij een poosje wat minder contact, tot hij op een aparte manier weer voor mij stond

-------------------------

Wat alles te maken had met ons koffie ritueel, een veel te grote koffie beker had hij altijd, voor de helft dronk hij

deze dan altijd tijdens de pauze leeg, om er nog wat extra suiker in te doen en de rest aan mij te geven..

------------------------

Op een voor mij gewone werkdag, ging ik s 'morgens op tijd naar mijn werk, om bij aankomst te merken dat er

een groep voor het hek stond omdat deze nog dicht was, vreemd om deze tijd, maar besteden er verder geen

aandacht aan... Tot de laatste collega, die aankwam, een manier wist om het hek te openen, en zo bleek de achter

deur gewoon open te zijn.. Iedereen naar binnen en wachten tot je je kon aanmelden via je vingerafdruk..

Het zelfde moment dat ik in de gang stond, hoorde ik iemand van de trap komen, kon niet zien wie, tot hij zijn

mond open deed met de woorden, op zij, op zij, ik moet er langs, mijn favorieten vrijwilligster welkom heten

en zo als altijd mijn koffie met haar delen.. Iedereen was te verbaast om te reageren en ging gewoon op zij..

Zo stond hij binnen een paar stappen voor mijn neus, om mij de koffie beker aan te geven, om mij daarna direct

vast te pakken, omdat ik toch wel wat wankel op mijn benen stond, vervelend hé, die knikkende knieën, melde

hij vlak bij mijn oor.. Voor hij aan de collega's om ons heen vroeg, of zij niet iets anders te doen hadden, aan het

werk bijvoorbeeld ? Direct begon een van de collega's in zijn handen te klappen en volgende er een applaus.

------------------------

Hij had zo bleek even later tijdelijk een dubbele functie, zo wel in zijn eigen filiaal als in die van mij, best zwaar

vond ik, maar hij deed het met liefde, want ik gaf hem vleugels.. Wat was ik gelukkig op dat moment, Vincent

was terug, zo weer mijn leven binnen gewandeld, om er voorlopig niet meer uit te vertrekken...

----------------------------

Vanaf die middag waren wij een setje, of zo als hij bij het plekje aan het water officieel aan mij gevraagd heeft:

Wil je verkering met mij ? Waar op ik volmondig JA heb ge antwoord... Het was een bijzondere tijd samen,

hebben er durf ik wel te zeggen, beide een heleboel van geleerd, elkaar kunnen steunen, en door moeilijke

tijden kunnen slepen, zo wel op het werk als in de privé sfeer.. Tot vooral ik tot de conclusie ben gekomen, dat

wij te verschillend waren, wat betreft de toekomst, hij meer het type huisje, boompje, beestje en ik die nog van

alles wilde en wil doen, ontdekken, enz. enz. en dat ging op een gegeven moment botsen, op zo een manier dat ik

er met veel pijn en moeite een punt achter de relatie heb gezet, of was het misschien toch een komma besef ik mij

nu op het moment dat ik dit schrijf, zo wel van zijn als van onze kant begrijp ik nu...

------------------------------------------

Hij kreeg in de zelfde periode, het aanbod om een heel nieuw filiaal op te zetten in een hele andere stad, niet als

assistent maar als bedrijfsleider, en zo is hij weer uit ons leven van elke dag verdwenen, soms moest hij nog wel

eens in ons filiaal zijn voor gesprekken of een vergadering, en dan gaven wij elkaar altijd een knuffel en dronken

samen uit zijn veel te grote beker koffie, en vertelde elkaar hoe het ging en wat er in de tussen tijd was gebeurd..

--------------------------------------------

Al meer dan een jaar, ben ik weg bij het bedrijf, door omstandigheden ben ik ontslagen, daarna belde hij mij in de

zelfde week op, om mijn kant van het verhaal te horen, zo hebben wij tot Januari dit jaar regelmatig contact gehad,

tot ik gisteren via mijn vriendinnetje, weer over hem hoorde, met nieuws iets wat je je ergste vijand nog niet gunt...


--------------------------------------------

Hoe nu verder ? Daar komt mijn strijd om de hoek kijken, tussen mijn verstand en mijn gevoel... Als ik diep in mijn

hartje kijk, mijn gevoel volg, totaal in mijn emoties zit, wil ik hem nog graag een keer ontmoeten, hem knuffelen

en vertellen hoe veel hij voor mij betekend heeft... Hem nog een keer in de ogen kijken, de mooiste bruinen ogen.

Maar dan slaat de twijfel weer toe, wil hij mij wel zien ? Word de ontmoeting niet te heftig voor ons allebei ?

Waar door hij mij snoei hard afwijst, om daarna duizend keer excuses te maken, zo was het niet bedoeld !

Een ervaring van toen, heeft iets te maken met aantrekken en afstoten, wat wij in elkaar oproepen..

Of misschien wil ik hem juist wel herinneren zo als hij was, want kanker maakt zo veel kapot in een mens...

De strijd zal nog wel even voortduren, aan de andere kant twee maanden, is nog zo een korte tijd...

----------------------------------------------

Het liefste wil ik hem het onderstaande filmpje laten zien, de tekst past helemaal bij mijn gevoel..

Raakt aan de woorden die ik tegen hem wil zeggen, op welke manier dan ook...


* Vincent is om zijn privacy te waarborgen niet zijn echte naam...


Als laatste wil ik mijn vriendinnetje bedanken, voor haar steun, en het vertellen van het slechte nieuws...

Hoe moeilijk ook, ben ik opgelucht, dat ik het via haar heb gehoord, mij zelf kon zijn en zij mij in mijn waarde liet.

Kan nog een aantal mensen bedenken, die het mij hadden kunnen vertellen, maar dan was het heel anders gegaan.














jolandemooij
Zo dat begint heftig zeg.
08-01-2018 01:26
08-01-2018 01:26 • Reageer
ricojayfund
Heftig, ik hoop dat je, zoals velen al adviseren, tóch contact gaat opnemen. Niets is frusterender in je leven dan te moeten leven met de gedachte "had ik maar......". Heel veel sterkte!
17-07-2017 10:07
17-07-2017 10:07 • Reageer
HeArt&SoulConnection
Dank je voor jouw oprechtheid. Maak mooie herinneringen, bespreek elkaar behoeften, wellicht dat dan jullie beider pijnpunten in duwen/trekken minder aanwezig is omdat je naar elkaars kwetsbaarheid kunt luisteren. dat mag er zijn, evenals de moeite en pijn. Je hebt alleen spijt van beslissingen/keuzen die je niet genomen hebt. I wens je veel kracht en licht ieder en samen !
15-07-2017 15:16
15-07-2017 15:16 • Reageer
Vera Pronk
Sterkte met alles. Ik zeg neem de tijd om hem te ontmoeten. Als het voorbij is is het definitief en kan je jezelf blijven verwijten dat je niet de moeite hebt genomen..
18-06-2017 20:44
18-06-2017 20:44 • Reageer
zonnebloem
Dat is heel heftig, en ik persoonlijk zou wel contact met hem opnemen, voor jezelf en voor hem, laten weten wat hij voor je betekende en gewoon nog een moment samen om over dingen te praten. Heel veel sterkte.
18-06-2017 13:55
18-06-2017 13:55 • Reageer
Joa
Wat heftig. Heel veel sterkte. Volg je hart.
13-06-2017 13:41
13-06-2017 13:41 • Reageer
Rolanguage
Wat ontzettend heftig dit.. ik wil je heel veel sterkte wensen!
13-06-2017 07:39
13-06-2017 07:39 • Reageer
Ellie B
Heel veel sterkte en inderdaad volg je hart.
13-06-2017 07:09
13-06-2017 07:09 • Reageer
Limea
Wat een heftig verhaal... Sterkte met het maken van de juiste keuze. Volg je hart!
12-06-2017 21:24
12-06-2017 21:24 • Reageer
DiaantjesLife
Jeetje wat een heftig verhaal, maar ik zou zeker nog contact met hem opnemen en/of op bezoek gaan. Jullie hebben heel veel voor elkaar betekend en ik denk dat je anders spijt gaat krijgen. Heel veel sterkte hiermee xxx
12-06-2017 09:22
12-06-2017 09:22 • Reageer
casapapusilor
ik sluit me helemaal aan bij de vorige reactie. Neem contact met hem op.
12-06-2017 09:07
12-06-2017 09:07 • Reageer
LivingThaGoodLife
Heftig maar ook mooi verhaal. Ik persoonlijk zou zeker proberen hem nog te vertellen wat het heeft betekent voor je. Ik denk dat het ook voor je eigen verwerking later goed is dit te doen. Jullie hebben iets moois gedeeld, en zou het ook mooi afsluiten. Dat zal hem ook rust geven vermoed ik als ik het zo lees.. Dikke knuffel en veel sterkte !
12-06-2017 01:24
12-06-2017 01:24 • Reageer
notifications_noneadd
07-11-2018 12:59
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
02-11-2018 13:56
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
22-10-2018 20:02
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
22-10-2018 10:49
1 volger , 1 antwoord