×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Blog verhaal: Jezelf pijn doen. Het begrijpen en er in Liefde mee om gaan.

Blog verhaal: Jezelf pijn doen. Het begrijpen en er in Liefde mee om gaan.


Voor het beter begrijpen, hoe mijn verhalen tot stand komen, het hoe en waarom,

Klink dan alstublieft op de volgende link.. Inleiding

Dan volgt hier onder het eerste verhaal, nog even voor de duidelijkheid

en om misverstanden te voorkomen, zijn alle namen bedacht, behalve mijn eigen naam !

---------------------------------------------

Even hadden wij oog contact met Sjaak .. Gebaarde de vraag, hoe het met Anja ging ? Meteen stak hij zijn duim omhoog en straalde voor een moment, maar daarna betrok zijn gezicht direct, wij volgde zijn blik naar Carola, die vlak bij hem in de buurt zat en keken hem daarna vragende aan.. Hij stak nu zijn hand op met zijn duim naar beneden, ten teken dat het niet goed met haar ging.. Even observeerde wij haar, herkende die blik in haar ogen en haar houding maar al te goed.. Vluchtig raakte zij even onze arm aan, terwijl zij met een aantal meiden richting het toilet ging...Voor een moment konden wij ons even ontspannen en voelde wij hoe Jan een arm om ons heen had gelegd...

Na een paar minuten stond Kris voor onze neus met een wit gezicht en zweet druppeltjes op zijn voorhoofd... Voordat wij een woord konden zeggen, had hij onze hand gepakt, en ons mee getrokken, op weg naar binnen.. en gingen wij de eerste gang in, die leiden naar het toilet.. Bij het laatste trapje, konden wij een aantal stemmen horen.. De eerste meiden konden wij zien staan, met hun rug tegen de muur, toen wij dichter bij kwamen merkte wij de paniek in hun ogen.. Het is de zus van Sjaak melde Jolly ons in het voor bij lopen.. Inderdaad zagen wij Carola in een hoekje van de ruimte zitten, bijna onder de wasbak.. Zij had een mesje van een scheermesje in haar handen.. Afwisselende hoorde wij Anja en Janneke hard NEE roepen tegen haar.. Dicht bij haar komen lukte beide niet, omdat zij hen van zich aftrapte.. Voorzichtig legde wij een hand op de schouder van Anja en groeten ook Janneke.. Daarna legde wij een vinger tegen onze mond.. fluisterde tegen Anja om samen met Kris in de beurt te blijven en maakte tegen Janneke het telefoon gebaar, gelukkig begreep zij het direct en nam de andere mee naar buiten... Tegelijk gebaarde wij tegen Anja en Kris om in het gangetje te blijven en te gaan zitten, zich zelf klein te maken..
Meteen deden wij het zelfde, kwamen zo op gelijken hoogte met Carola en wij richten ons toen totaal op haar.. Op veilige afstand probeerde wij contact te maken met haar..  Zachtjes noemde wij een aantal keren haar naam.. Eerst schudden zij enkel haar hoofd en trapte met haar voeten van zich af, zonder ons te raken.. Nee Carola, wij komen niet in je buurt als jij dat niet wil.. zeide wij op zachte toon.. Even kroop zij in elkaar toen haar mobiel overging, die zij daarna met een knal tegen de muur gooide.. Meteen haalde zij het mesje met de botte kant over haar arm.. Carola, Meis  Niet doen lieverd . Even keek zij ons verbaast aan, net of zij nu pas besefte dat wij bij haar in de zelfde ruimte zaten..
Zeg eens, wat is er gebeurd ? Pijn! Knalde zij nu door de ruimte.. Heb je zoveel pijn van binnen meis ? Pijn moet weg, er uit.. Schreeuwde zij met de zelfde kracht. Opnieuw bewoog zij het mesje naar haar arm.. Carola, Alsjeblieft niet doen! Zeide wij rustig maar stevig tegen haar.. Stukje bij beetje schoven wij dichter naar haar toe.. Toen zij dit merkte, keek zij ons recht aan.. Daarna volgde wij haar blik naar het mobiel dat in een paar stukken op de grond lag.. Voor wij iets konden doen, maakte zij een kras in haar onder arm.. Zelf keek zij verbaast hoe de huid open ging en begon te bloeden.. Ja, Carola zeide wij met een trilling in onze stem die niet te onder drukke was.. Je leeft nog meis, je bent in staat om te voelen..
Heel voorzichtig legde wij daarna onze hand open voor haar neer.. Voor een moment keken wij haar vragende aan en waren verder stil.. Hoe lang dat moment was weten wij niet.. Tot zij eerst het mesje in onze hand legde en daarna het laatste stukje zelf naar ons toe overbrugde... Help.. Ik heb het zo koud!..mompelde zij bijna onverstaanbaar.. Kom maar zeide wij enkel en opende onze armen.. Na een moment van twijfels en strijd, konden wij haar in onze armen nemen.. Zachtjes hoorde wij haar snikken en schokte haar lichaam.. Zachtjes wiegde wij haar en praten rustig en zachtjes tegen haar.. Ook nadat zij gestopt was met huilen, zaten wij een poosje zo bij elkaar..
Voelde mij zo alleen, begon zij te vertellen.. Heb mijn moeder van avond aan de telefoon gehad, alleen is zij mijn moeder niet meer, Heeft zij mij gezegd: Dat ik vanaf dat moment door haar dood verklaart ben, zij nog zoon, nog dochter heeft, en ik dus wees was en ben in haar ogen.. Even viel zij stil en voelde wij hoe zij opnieuw begon te huilen.. Mijn hart brand in mijn borst, had zo een pijn, heb er zo een pijn om, Ik begrijp het niet, zeg mij waarom ? Ben van avond een klein beetje gestorven, voelde mij zo dood van binnen.. Tot ik snij, kras, bijt, brand of wat dan ook, dan komt het leven in mij terug, dan kan ik voelen..
Begrijp het meis, en toch is het niet de goede weg, antwoorden wij zachtjes.. Ben je boos op mij.. Even viel zij stil. Voor zij verder ging, Is God boos op mij ? Ga ik nu naar de hel en kom ik nu niet in De Hemel ? Dat betekend dat ik mijn pappa nooit meer, echt nooit meer zie.. Voor een moment lieten wij haar uithuilen en wreven zonder iets te zeggen over haar rug, terwijl ook bij ons de tranen over de wangen rolde.. Toen wij onze stem weer een beetje hadden terug gevonden en zij iets rustiger was geworden.. Gaven wij haar antwoord.. Nee Meis, Nee Carola.. God is niet boos, niet op jou, wel doet het Hem enorm veel pijn, om je zo te zien, dat je geen andere uitweg ziet.. Het doet God pijn en maakt Hem verdrietig, en dat doet het ons ook, net zo.. Weet je waarom ? Nee, schudden zij zachtjes haar hoofd..
 
Omdat God en wij door Zijn Liefde van je houden.. Meen je dat Houd God van mij ? Hou jij, jullie van mij ? Waren haar vragen terwijl zij ons recht bleef aankijken.. Ja, knikte wij, Ik hou van jeals was je mijn eigen dochter! Fluisterde Ingeborg zachtjes.. Je bent uit mijn hart geboren, meis.. Omdat God het daar in heeft gelegt, en niets of niemand krijg je daar meer uit, of God moet het weg halen, maar dat doet Hij niet.. Ik hou ook van jou Mam. Mompelde zij bijna onverstaanbaar.. Maar voor ons zeer duidelijk uitgesproken..
Na een poosje gewoon samen zijn.. Merkte wij dat een aantal van de groep op hun knieén een kring had gevormd, met naast haar John.. Kijk eens naast je, daar zit iemand die ook enorm van je houd, met heel zijn hart en ziel.. Even daarna lagen zij in elkaars armen.. Voor een moment sloten wij onze ogen, en voelde hoe veel energie het ons gekost had.. Langzaam drong de stem van Jan tot ons door, Die ons vroeg onze armen om zijn nek te leggen, nadat wij dit gedaan hadden, voelde wij hoe hij ons optilde.. Het was warm/vertrouwd...
 
Wij legde daarom meteen ons hoofd op zijn schouder, en verborgen ons gezicht in zijn nek.. In het begin voelde wij hoe hij de gang door liep, en daarna trapje af en trapje op, daardoor wisten wij dat hij ons mee nam naar buiten.. Nog steeds hadden wij onze ogen dicht, keerde een beetje naar binnen, luisterde naar zijn hart slag en zijn stem waar hij zachtjes een liedje mee zong, met woorden die hij op dat moment ter plekke verzon.. Na een poosje merkte wij hoe hij ging zitten en ons op zijn schoot neer zetten.. Direct verplaatsten wij ons hoofd, om te laten merken dat wij er waren..  Hoi meis, Hoi Mam hoorde wij Anja zachtjes zeggen.. Terwijl zij de haren uit ons gezicht veegte.. Langzaam draaide wij ons hoofd naar haar toe en opende tegelijk de ogen, waardoor het even duizelde en wij het gevoel hadden dat wij op zij vielen.. Rustig merkte Jan op dat hij ons goed vast had en ons niet zo maar los liet.. Dankbaar keken wij hem even aan terwijl wij iets rechter op gingen zitten..
Met de hulp van Anja dronken wij een paar slokjes water uit een glas die zij aan onze mond hield.. Verder wilde zij met een vochtige doek onze handen schoon maken.. Alleen trokken wij ons hand weg en schudden langzaam van nee.. Even keken wij naar onze handen, die warm en plakkerig aan voelde.. Keken daarna het terras rond en zochten met onze ogen naar Carola.. Zo wel Jan als Anja volgde ons.. Wil je dat Carola bij je komt Inge ? Informeerde Jan bij ons.. Nadat wij Ja knikte stond Anja op, om haar te gaan halen.. Ingeborg ? Hoorde wij Joris vragen, Hebben jullie ruzie gehad met elkaar ? Even keken wij hem verbaast en met ogen vol tranen aan en schudden het hoofd van nee.. Op dat moment stond Anja terug voor ons, met naast haar Carola, die meteen voor ons op haar hurken ging zitten en een hand op onze rug legde.. Hoi Mam.. zei zij rustig.. Hoi meis antwoorden wij met een stem die van van uit onze buik moest komen.. Mam, geef mij eens je hand, ging zij zachtjes verder. Langzaam legde wij deze in haar open hand.. Binnen een paar minuten was hij schoon, droog en voelde koel aan..
Meteen hielde wij hem voor haar en sprijden onze vingers.. Even begreep zij totaal niet wat wij bedoelde, en bleef ons verbaast aankijken.. Zo dat er een kleine glimlach op ons gezicht verscheen.. Kom en neem mijn hand, laten wij samen als een wapen zijn.. Fluisterde wij zachtjes, daarna deed zij haar hand op de zelfde manier en haakte wij onze vingers in elkaar.. Mooi gebaar merkte Joris op.. Je hebt de woorden goed begrepen merkte Sjaak op...
 
Die net bij ons was komen staan..Daarna melde hij, dat de bus, om de hoek op ons allen stond te wachten, Denk je dat je op kunt staan Ingeborg ? Was nu de vraag van Joris. Ja, zeide wij, met wat hulp moet het lukken.. Meteen stond hij voor ons en reikte ons zijn hand.. Zo stonden wij op.. Zo tussen Jan en Joris liepen wij daarna naar de bus, Eerst stapte Jan in, daarna wij en ten slotte Joris.. Daarna sloot de bestuurder de deur, starte de moter, maar wachten tot een ieder zat, voordat hij vertrok..







'Klein'
Wat een aangrijpend verhaal! Het raakt me heel erg.
14-09-2017 17:52
14-09-2017 17:52
Karin van der Straaten
wat doet dit pijn zeg..je ziet t voor je hoe deze weg liep jullie/jij..bent heel krachtig en hebt volgehouden ...maar dan toch... tranen in m'n ogen bij t lezen
02-07-2017 08:41
02-07-2017 08:41 • 1 reactie
Ingeborgenzwerm
Een knuffie van mij, voor jou... Heb nog een vervolg geschreven, als ik zo ver ben, met andere woorden als het voor mij goed voelt, zal ik deze hier ook plaatsen, alles op zijn tijd...
02-07-2017 23:44
02-07-2017 23:44 • 1 reactie
Ramona
wouw mooi en gelijk verdrietig verhaal ik denk dat veel mensen zich er in herkennen en jouw dankbaar zijn dat je je verhaal hebt gedeeld
19-06-2017 07:32
19-06-2017 07:32 • 1 reactie
Ingeborgenzwerm
Sorry voor mijn laten reactie, dat herkennen hoop ik ook, maar nog meer hoe mensen er mee om gaan, niet oordelen, proberen te begrijpen en vandaar uit willen helpen, hoe moeilijk ook..
02-07-2017 23:39
02-07-2017 23:39 • 1 reactie
frieke
wat een erg verhaal
04-06-2017 22:33
04-06-2017 22:33 • 1 reactie
Ingeborgenzwerm
Bedankt voor je reactie, mag ik vragen op welke manier je het bedoeld, qua inhoud of het onderwerp in het algemeen?
07-06-2017 12:03
07-06-2017 12:03 • 1 reactie