×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Meervoudig zijn deel 2:Hoe het verder ging,de stappen naar de vrijheid.

Meervoudig zijn deel 2:Hoe het verder ging,de stappen naar de vrijheid.




Beginnen bij het eerste deel kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 1

Zo werkte mijn overlevingssysteem, tot ik op mijn 23ste, kon worden bevrijd, en liefde vol werd opgevangen door mijn nieuwe moeder, voor mij de enige, zo liefdevol had ik nooit gekend..(Zie deel 1) Hoe het verder is gegaan, en hoe mijn overlevingssysteem er nu uit ziet, in dit artikel !

Het overlevingssysteem funcioneerde op deze manier om mij te be schermen tot mijn 23ste, naar maten ik ouder werd, werd ook het trauma zwaarder, en was er van binnen uit, steeds meer hulp nodig, om alles te overleven... Ik ben de beschermers, en al mijn delen dan ook enorm dankbaar, voor alles wat zij voor mij gedragen hebben, wanneer dit niet gebeurd was, had ik het niet overleefd, Weet dat dit zwaar klinkt, en toch is dat hoe ik het ervaar, beleef, mijn waarrheid is...

Hoe veel kan één mens verdragen ?

Wanneer komt de druppel, die de emmer doet overlopen ?

Dat moment kwam ook in mijn leven, op het moment dat de bio pa, met de vut ging, hele dagen in huis was... Met overmaat van ramp, ging ik toen niet naar school, en stond op de wachtlijst voor een baan via de gemeente...

Het was kort om schreven, de hel op aarde, 24 uur per dag, was het opletten, voor de beschermers, ook ik leefde met een enorme angst, want zo vaak weg vluchten in mijn hoofd, naar een veilige plek, werd steeds moeilijker, lukt soms maar half en zelfs een enkele keer helemaal niet...

Dit was een ramp, ging met een heleboel emoties, lichamelijke pijn, onbegrip, of beter gezegd onmacht gepaard, zelfs toen ik via de gemeente, werk had gekregen, gaf dit geen verlichting... De confrontatie met mijn werkelijke leven, had nu een maal plaats gevonden en er was geen weg meer terug...

Tot het moment kwam, dat de onmacht, over ging in wanhoop... Ben er niet trots op, maar van mij hoefde het allemaal niet meer, zag geen toekomst, alles was zo donker om mij heen... Dat wanneer ik naar de winkel werd gestuurd, ik een rotonde over moest, op de fiets en ik dit deed met mijn ogen dicht...

Later heb ik gehoord en besefte ik dat wanneer dit gebeurde, een beschermer het ten delen van mij over nam, het bewust zijn met mij deelde, zodat ik veilig bij de winkel of terug in het huis kwam met de boodschappen, samen met een engeltje op mijn schouder, of een engelen wacht om mij heen...

Als de nood het hoogst is, is de redding na bij ???

Zo veel waarheid, schuilt er voor mij in deze woorden ! Al vanaf dat ik ongeveer 6 jaar was, bad ik zo vaak tot God, die ik altijd Mijn Hemelse Vader noemde, want dat was wat een mevrouw uit het bejaardenhuis waar mijn Oma, mij had verteld... Dat er een Vader was, boven de wolken, waar ik altijd mee mocht praten, Hem alles mocht vragen of vertellen, en zo eenvoudig als een kind heb ik het altijd gedaan... Heb altijd het vertrouwen gehad, dat Hij mij zou helpen, redden en bevrijden, bij de bio ouders vandaan...

Op dat moment, verloor ik mijn kinderlijk geloof en vertrouwen !!!

Juist op dat moment kwam er hulp op mijn pad !!!

Zodra het maar mogelijk was, vluchten ik, al was het maar voor een paar uur het huis uit, het centrum, de winkelstraat voelde niet veilig, en vandaar fietsten ik een beetje door de woonwijk in de buurt.. Na verloop van tijd, ondekte ik een kringloop winkel, waar het warm was en droog...

Het voelde goed, om er rond te kijken, een beetje te snuffelen tussen al die spulletjes, die konden mij in ieder geval geen pijn doen... Zo kwam ik er steeds vaker, het liefste op de dagen, dat er een mevrouw werkten, die erg aardig tegen mij was, vaak stond ik bij haar in de buurt, wanneer zij achter de kassa stond, kon toen nog niet weten welke belangrijke rol zij in mijn leven kreeg... Heel bijzonder...

In deze tijd gebeurde er nog veel meer, een soort achtbaan, sneltrein...

Ik had mij met de moed der wanhoop aangemeld bij het Maatschappelijkwerk, heel veilig voor een weerbaarheidstraining, pas na deze curcus, ging het over in wekelijks een gesprek, eerst met iemand die meer op zijn horloge keek en uit het raam naar buiten, met andere woorden het klikte totaal niet... Tot hij voorstelde dat ik misschien beter met een vrouw kon praten, een geschenk uit de Hemel !

Bij haar voelde het meteen anders, een stuk beter, zij liet mij praten, luisterde oprecht naar mijn verhaal, die in het begin nog al weinig tot geen echte inhoud had, heb haar behoorlijk getest, om te zien of ik haar kon vertrouwen, en zij niet hard, weg liep wanneer ik iets vertelde...

Het eerste wat ik haar vertelde, na ik weet niet hoe veel gesprekken, dat er mij nog wel iets was wat mij dwars zat, maar dat ik dan niet wist hoe het na de afspraak verder moest, dat ik dan in plaats van een rondje fietsen, wat ik altijd deed na een gesprek met haar.. (Gewoon in de natuur, dus niet meer met mijn ogen dicht) dat ik dan wel naar china kon fietsen, of misschien nog wel verder...

Tot ik zo ver was, en haar vertelde dat mijn vader, dingen met mij deed, die hij met zijn vrouw hoorde te doen... Het was voor mij een opluchting, een begin, want het dekte natuurlijk niet de lading van het trauma...

Alleen nu was de deksel van de beerput, en kreeg ik deze er met geen mogelijkheid meer op, wat ook te merken was op het werk wat ik in die tijd deed, in een keuken van een bejaardenhuis... Zo schrok ik bijvoorbeeld behoorlijk wanneer mijn baas, plotseling achter mij stond, die arme man, had bijna mijn elleboog in zijn gezicht... Of de andere keer draaide ik mij alleen te snel om...

Samen met een vrouwelijke collega, die mijn gedrag herkende, ben ik op advies van haar met de baas gaan praten, over mijn houding en gedrag, hoe het kwam, met de zelfde zin, als ik bij de maatschappelijkwerkster had gebruikt, mijn vader doet dingen met mij  die hij met zijn vrouw hoort te doen.. Zijn advies was, om een afspraak te maken met de huisarts, omdat deze mij verder kon helpen, hoe en wat te doen enzo...

Opnieuw met de moet der wanhoop, ben ik na een paar dagen naar het ochtend spreek uur gegaan, van de huisarts, durfde geen afspraak te maken, zo bang was ik dat mijn bio ouders er achter kwamen... Over deze huisarts, net als alle andere huisartsen die ik nog heb gehad, tot aan de dag van vandaag... Wijd ik in de loop van de tijd nog eens een apart artikel, is te veel en te lang voor nu...

Kan wel zeggen, dat op het moment, dat ik hem met lood in mijn schoenen vertelde dat mijn vader dingen met mij deed, die hij met zijn vrouw hoorde te doen... Hij enorm schrok, het eerste wat hij melde, terwijl hij op stond: Dit moet ik eerst even zelf verwerken, kom over een week maar terug...

Heb wel een afspraak gemaakt, maar ben er nooit heen gegaan, omdat ik alle vertrouwen was verloren...

 Even terug naar de kringloop winkel...

Want ondanks dat ik nu een baan had, kwam ik er nog regelmatig, bijna elke dag na mijn werk, dat was in ieder geval beter dan direct naar huis te gaan, wetende wat er allemaal boven mijn hoofd hing...

Het probleem was alleen, dat wanneer die aardige mevrouw werkten, ik het prettig vond om bij hier in de buurt te zijn, van daar ook, dat ik dan vaak bij de kassa stond... Dat begon de andere medewerkers van de winkel op te vallen, en zo kwam het er op een gegeven moment van dat deze mevrouw tegen mij moest vertellen, dat dat niet langer kon...

Hoe voorzichtig zij dit ook aanpakten, hoe liefde vol zij mij ook uitnodigde om een keer een kopje koffie of iets anders bij haar te komen drinken, en daarna de reden van dit alles uit legde... Ondanks dit alles, voelde ik mij opnieuw afgewezen... In middels waren wij er samen achter gekomen, dat wij bij elkaar in de buurt woonden, dat wanneer ik mijn hondje uit liet, ik altijd door haar straat liep, richting het uitlaatveldje... Alleen deed ik dit nu niet meer, liep liever een extra rondje om, naar een andere plek...

Toch had ik de uitnodiging, van deze lieve mevrouw, onthouden, en goed in mijn geheugen opgeslagen... Zodat na een behoorlijke tijd, het gevoel van afwijzing wat weg zakten, en de fijnne momenten, de korte gesprekjes, terug kwamen in mijn hoofd, het is altijd goed om aan positieve dingen te denken...  

Juist omdat ik wist waar zij woonden, ging ik voor mij een veilige manier, op ondekkingstocht, liep wanneer ik zeker wist, dat zij aan het werk was, naar haar flat, of bovenwoning, waar de voordeur aan de achter kant lag, met er naast het raam van de keuken... Zo maakte ik kennis, met haar zwart/witte je weet wel kater, die mij na loop van tijd, via de brandtrap al hoorde aankomen, op de vensterbank al op mij zat te wachten, om mij via het raam, kopjes te geven en mij luid miauwende welkom te heten...

 Tot ik op de bodem van de put was beland...

Op een vrije dag, lukte het mij opnieuw niet om weg te vluchten in mijn hoofd, net als het mij maar half was gelukt, de nacht er voor... Het enige wat ik op dat moment wilde was weg, en zo liep ik na een gruwelijke verkrachting met mijn ziel onder mijn arm, door de buurt, om zonder dat ik mij er bewust van was, naar de flat van die lieve mevrouw te lopen...

Er was alleen een groot verschil, deze keer, ging ik niet voor het raam staan, maar belde aan, omdat ik wist dat zij thuis was... Dit was het begin, van ons nieuwe contact, al stelde het de eerste periode nog niet zo veel voor, zat zeg maar op het puntje van een stoel, kreeg wat drinken aangeboden, maar vaak voordat deze op was, stond ik al weer buiten, met andere woorden duurde zo een bezoekje toen nooit langer dan 5 minuten...

Wel heb ik aan mijn maatschappelijk werkster verteld, dat ik bij deze lieve mevrouw over de vloer kwam, en zij gaf mij de opdracht, om een voorwerp te kopen, die mij deed denken aan deze vrouw, zodat ik er kracht aan kon ontlenen zeg maar... Ik heb zonder twijffel gekozen voor een groen knuffel olifantje... De kleur stond voor de lente, een nieuw begin, een ander jaar getijden, en de olifant stond voor mij, voor kracht, liefde en niet te vergeten, heel belangrijk voor bescherming...

Misschien door deze opdracht, en oefening, samen met mijn wanhoop, en mijn her vonden gesprekken met God, mijn Hemelse Vader, heeft er voor gezorgd, dat ik deze aardige vrouw, tijdens een van mijn korte bezoekjes, in vertrouwen te nemen met de zelfde zin, die ik al een aantal keren eerder had gebruikt namelijk: Mijn vader doet dingen met mij, die hij met zijn vrouw hoort te doen...

Haar antwoord, klonk mij zo apart in de oren, deze was kort maar krachtig: Ik weet het !!! Ik keek haar verbaast aan, dacht oprecht dat ik haar verkeert verstaan had... Tijdens haar uitleg begreep ik het, en besefte dat het een soort puzzel was, waar van de stukjes langzaam op zijn plaats vielen...

Zij vertelde mij, dat zij Christen was, tijdens onze ontmoetingen in de kringloopwinkel, nog voor wij echt met elkaar in contact kwamen, voor mij gebeden had, dat God, haar toen gevraagd had, of zij op mij wilde letten, omdat dat meisje, (ik dus) het heel moeilijk had thuis... Ik heb haar toen verteld, van die mevrouw uit het bejaardenhuis van mijn oma, die mij had verteld, over de Vader in de Hemel, waar ik altijd mee mocht praten, en dat ik vanaf die tijd altijd had gevraagd, om hulp en redding bij de bio ouders vandaan... Tot slot vertelde zij mij dat ik ten aller tijden welkom was, zelfs 24 uur per dag, hier na was het gesprek afgelopen, omdat ik opstapten, (op de vlucht sloeg) het kwam veel te dicht bij...

Toch heeft dit gesprek, iets in gang gezet, voelde mij begrepen, voelde mij welkom, dat was een fijn maar ook zo een onbekend gevoel, klinkt misschien vreemd, maar het gaf een soort honger naar meer... Zo kwam ik steeds vaker, nog steeds kort, maar elke keer opnieuw, wanneer ik maar een paar minuten tijd had, uit het huis kon ontsnappen, enz, zat ik bij haar, voelde vertrouwd, maar aan de andere kant was er ook de angst, wat gebeurd er wanneer de bio ouders er achter komen...

Het was besefte ik achter af, een strijd tussen het goed en het kwaad, tussen het licht en de duisternis, maar ondanks dat, was er geen weg meer terug... Zo vaak heb ik op het punt gestaan, om echt weg te gaan, zelfs liep ik een keer heen en weer, tussen het huis en de flat van die lieve vrouw die mij wilde helpen, bij haar voor de deur beneden op straat, dan om keren met lood in mijn schoenen naar het huis te lopen, voelde niet goed, opnieuw om draaien, terug richting de flat, waar ik zo graag was en wilde blijven, met zo veel angst daar weer voor de deur, maar ik kon niet over zien, wat de gevolgen waren, dat ik na een aantal keren heen en weer lopen, het huis weer ben binnen gegaan...

 Tijdens deze enorme strijd, die gaande was, boekte de bio ouders, een weekendje weg in eigenland, het kwam er op neer dat zij niet anders konden, dit omdat zij deze vakantie aangeboden hadden gekregen van het werk, van de bio pa, toen hij de vut in ging, alles voor de buiten wereld !

Na een helse nacht, van verkrachting, mishandeling en hersenspoelen, waar maar geen einde aan leek te komen, stapten ik ondanks dat, op tijd de deur uit, om zo als ik mijn bio ouders deed geloven, naar mijn werkt te gaan... Alleen stapten ik wel op mijn fiets, maar reed naar de flat, van die lieve mevrouw...

Omdat ik van haar in de tussen tijd een sleutel had gekregen, zodat wanneer ik het nodig had, naar een veilige plek kon gaan, durfte ik met die sleutel naar binnen te gaan... Voordat de deur achter mij dicht was gevallen, hoorde ik haar van boven roepen, dat ik daar heen mocht komen, omdat zij nog in bed lag... Niet zo vreemd, om kwart voor zeven s'morgens... Het eerste wat zij vroeg, toen ik voor haar bed stond was: Moet je niet naar je werk ? Even ontploften ik, gooide er bijna zonder adem te halen, van alles uit: Dat ik niet ging, dat ik een afgrijzelijke nacht achter de rug had, dat ik mij niet goed voelde enz..

Direct stapten zij uit bed, vroeg of ik al iets gegeten had, toen ik nee zei, stelde zij voor samen te ontbijten beneden, zodat ik mijn werk kon bellen, dat ik wat later kwam... Uit eindelijk heb ik mij ziek gemeld, ben de hele dag bij haar gebleven, toen ik zeker wist, dat mijn bio ouders weg waren, heb ik haar mee genomen naar het huis, om samen voor de kat te zorgen en de hond uit te laten...

Toen was het tijd, voor een afspraak die ik had met een aantal collega's, om op kraamvisite te gaan, bij de baas, gevolgd door steen grillen in een restaurant... Waarom ik naar die afspraak ben gegaan ? Is een goede vraag... Misschien omdat ik het nodig had, het voelde achter af, terug kijkende als een soort van afscheid, een nieuwe fase, een enorme verandering, al was ik mij daar toen niet bewust van...

Voor ik naar mijn afspraak ging, had ik met die lieve mevrouw afgesproken, dat ik bij haar logeerde, zodat ik niet in een donker, leeg huis hoefte te slapen, waar de muren op mij afkwamen... Die nacht, ben ik door alles bij elkaar, maar vooral de stress en spanning, zo enorm ziek geworden, dat ik geen kant meer op kon, niet op staan, laat staan, mij aankleden, zodat ik naar het huis kon, om voor de dieren te zorgen...

Die Zaterdag, heeft die lieve vrouw, voor de kat gezorgd, en mijn hond op gehaald, ook vroeg ik haar wat spullen mee te nemen, die klaar lagen op de zolder trap, de trap naar mijn oude kamer, zo als de map, met mijn bank zaken, en een tas met mijn curcus matriaal, van voedingsleer die ik op dat moment van uit huis volgde... En zo kwamen er steeds meer belangrijke zaken haar huis binnen...

Tot de volgende dag, aan het einde van de ochtend, begin van de middag, ik beneden nog steeds ziek op de bank lag, en zij mij de vraag stelde: Is het niet beter, om zo maar eens terug naar huis te gaan ? Want als zij eerder thuis komen en zij zien je lopen met al die spullen, heb je een groot probleem... Weet nog hoe verbaast ik was, een enorme paniek voelde, al brullende heb ik er uit gegooit, moet ik dan weg ? Mag ik dan niet blijven ? Wil er nooit meer naar terug ! Nooit meer... Nooit meer... Nooit meer...

Nadat ik was uitgebruld, een stuk rustiger was geworden, was haar volgende vraag, of ik het met 100 % zeker wist... Toen ik dit zonder twijfel bevestigde... Hebben wij een serieus gesprek gehad, van wat en hoe nu verder, omdat het ook voor haar niet zonder gevaar was, welke stappen er genomen moesten worden, om moeilijkheden, een escalatie te voorkomen... Er moest nog veel geregeld worden, het was een spannende en ook stress vol weekend, en toch:

Het waren mijn eerste stappen in voor mij totale vrijheid,

een persoonlijk wonder...

Word vervolgd... Hoe het verder ging, de eerste opstakels, de herbelevingen, en het beseffen, nee beter gezegd het erkennen, toe geven, dat ik door het trauma, het leven meervoudig was...

Verder lezen, kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 3





Karin van der Straaten
Mijn ex maatje had ook  MPS ..wat een hel  ga je door  en hoe dankbaar voor de afsplitsingen die je redden wanneer t nog erger dan erg was
09-05-2018 13:15
09-05-2018 13:15
Ingrid Tips en meer
Komt MPS veel voor?
31-01-2017 13:51
31-01-2017 13:51
Rudi
heel heftig verhaal :-)
30-01-2017 16:00
30-01-2017 16:00
Enschedekiektmee
Het is soms niet eerlijk wat een mens soms mee moet maken, heel goed geschreven, en ik wens je al het goede toe
27-01-2017 09:56
27-01-2017 09:56