×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Meervoudig zijn deel 4: Vervolg herbeleving,en de zedenpolitie.. zucht..

Meervoudig zijn deel 4: Vervolg herbeleving,en de zedenpolitie.. zucht..



Vanaf het begin lezen, kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 1

Let op !!! Sommige zinnen, woorden, kunnen heftig overkomen, van daar deze waarschuwing

Het tweede deel van de eerste herbeleving, van een van de jongste delen, wil graag open en eerlijk zijn, dus een waarschuwing is wel op zijn plaats ! Het kan heftig over komen, vooral de tekening, die ik jaren later, op het moment van schrijven, samen met haar opnieuw op de pc heb getekend... Moeilijk maar goed, omdat wij er nu samen over konden praten, zo als wij altijd doen via het denken... Plus de zedenpolitie, of het gebrek er aan, zucht, iemand met ervaring ??? Was ik nu het slachtoffer of de dader, nog steeds een vraag..

Vervolg herbeleving, eerste stukje vanuit Meervoudig zijn deel 3 herhaling...

Terwijl de shock langzaam weg trok, begon het kleine deel zachtjes te vertellen, na wat aanmoedigende woorden, van het liefdevolle deel, dat nog steeds naast haar zat, en natuurlijk met de hulp van die lieve mevrouw... (Hulp van buiten af, noemde zij dat toen)... Dat zij geschrokken was van het geluid dat zij had gehoord ( Het snurken) want dat deed haar papa ook, en hoorde wanneer zij bij hem moest slapen.. Hoe groot alles was, wat zij moest doen, en wij hij bij haar deed, maar vooral ook, hoe bang zij was, en hoe veel au zij had...

Op een bepaald punt, stokten zij steeds opnieuw, kon niet meer verder, net alsof de woorden in haar hoofd bleven steken, haar keel werd dik en er kwam geen geluid meer uit, zelf zo dat zij geschrokken, de hand voor de mond deed, en heftig haar hoofd schudden van NEE...

Zo lukte het dus duidelijk niet, mischien op een andere manier ???

Die lieve mevrouw, vroeg zich af, of zij het misschien kon tekenen, dit vond het kleine deel, wel een goed idee, hoe moeilijk ook, en zo kwam er een map met papier en een potlood te voorschijn, moest van beneden worden opgehaald.. Met trillende vingers, heeft zij, de tekening gemaakt, terwijl er allerlei gevoelens en emoties door haar heen gingen, de maag zich bijna om keerde... Aan de hand van deze tekening heeft zij alles in horten en stoten alles aan die lieve mevrouw verteld, hoe wel de afbeelding zo duidelijk was...

Dit is wat zij mij er van middag zelf over vertelde, moeilijk maar ook zo dapper van haar... Ben zo enorm trots, betekend een stukje genezing !

 

Het grote poppetje is mijn bio papa, die mij heel vaak zo vanaf het bed, wanneer ik bij hem moest slapen, wanneer de bio mama niet thuis was, trok en voor hem hield... Hij bewoog dan net zo lang, duwde zijn piemel in mijn gezicht, tot mijn mond open ging, en hij de piemel er in kon stoppen... Soms duurde het voor de bio papa te lang, dan pakte hij mijn enkels in een hand en kneep met de andere mijn neus dicht, zodat ik geen adem meer kon halen, kreeg het dan zo benauwd... Maar dat voelde ik ook, als mijn mond wel open was, deed zo veel au, was zo groot, dat ik niet meer slikken kon, werd ook misselijk en moest bijna overgeven, heb ik ook een beetje gedaan, na dat die vieze smaak in mijn mond kwam, dan was het voorbij, maar dat spugen mocht hij niet zien, omdat het van goud was, en anders deed hij het weer opnieuw...

Vond het zo moeilijk, begrijp heel goed, dat het mij overkomen is, omdat zij bij mij hoort, los is komen te staan, maar toch aan mij verbonden is, een deel van mij... Heb haar verteld hoe dankbaar ik haar ben, dat zij het voor mij heeft gedragen, maar dat het een stukje uit ons verleden was, en samen hebben wij het toen in gebed aan God, Onze Hemelse Vader, en aan De Here Jezus, De Goede Herder gegeven... Omdat het niet meer bij ons hoort, het op deze manier afsluiten, het gaf in ieder geval een opgelucht gevoel, eenheid... En komt het nog eens terug bij haar, of een ander deel, dan kijken wij er opnieuw naar, want dan is het nog niet helemaal verwerkt, soms gaat niet in een keer, maar in stapjes... Soms in eenheid met elkaar, maar meestal als het te heftig is, samen met die lieve mevrouw, die nu al jaren lang, mijn moeder is, zo liefdevol voor mij, voor ons, alle delen, iets wat wij nooit hebben gekend, tot zij in mijn, ons leven kwam... Een wonder !!!

Hoe wel ik deze herbeleving naar het nu heb verplaatst, was deze toen der tijd, de eerste van veel meer dat nog volgde, had toen echt nog het gevoel, dat ik het verzorgende deel, die ik toen betitelde als beschermer, net als het kleine kidsdeel niet kon bereiken, alles op afstand.. (zie hier voor Meervoudig zijn deel 3)

Dit was de eerste nacht, van vele gebroken nachten, terwijl het dagelijks leven ook gewoon verder ging, er nog allerlei praktische zaken geregeld moesten worden, zo als het paspoort, die ik niet mee kon nemen, omdat deze in een soort kluisje lag, toen was de hulp vraag nog actueel en de zedenpolitie... zucht...

 Wat was ik, wat waren wij samen met die lieve mevrouw, Moeders, sterk, wilde aangiften doen, daar was ik toen zo sterk van overtuigd, hadden een gesprek met die zeg maar kennis van de lieve mevrouw, Moeders, alleen was deze kennis net begonnen op die afdeling, was nog in opleiding.. (Heel jammer achter af, maar goed)... Iemand met meer, of zo gezegd de meeste ervaring, uit een ander dorp, was op vakantie, daar moest op gewacht worden, niet een dag ofzo... Nee ruim een week, kan ook 10 dagen zijn geweest... Juist dat wachten, kosten zo veel energie, extra spanningen, het idee dat die aangifte boven mijn hoofd hing, heb nog een aantal keren gebeld, dat ik NU aan gifte wilde doen, maar nee, dat was niet mogelijk, er moest worden gewacht, dat die persoon terug was van vakantie... Ergens had ik nog de hoop: Iemand met veel ervaring, weet van wanten en luistert eerlijk en oprecht, ander dorp !  Zucht...

Maatschappelijk werkster, een rust punt, tijdens de verhoren...

Zo bleek al tijdens het eerste gesprek thuis, over de gang van zaken, en de boodschap dat ik dus een week of meer moest wachten, voordat ik aangifte kon doen, dat die lieve mevrouw, in middels mijn, onze liefdevolle Moeders, niet aanwezig mocht zijn tijdens de verhoren, om be invloeding te voorkomen, achteraf grote onzin, maar goed, op dat moment wist ik niet beter, was nog niet zo mondig als nu...

Van daar dat ik heb gekozen voor mijn maatschappelijk werkster, als vertrouweling tijdens de verhoren, in plaats van slachtoffer hulp, want een ding wist ik zeker, daar wilde ik nooit meer iets mee te maken hebben.. De verhoren vonden plaats in het gebouw van het maatschappelijk werk, en tot mijn opluchting mocht ik tijdens de pauze's naar een ander vertrek waar die lieve mevrouw, onze lieve Moeders zat...

Kort maar krachtig, werd mij uitgelegd, wat de gevolgen waren van de aangifte, werd mij gevraagd of ik zeker wist dat ik door wilde gaan, omdat er dan geen weg meer terug was... Op verschillende manieren heb ik duidelijk gemaakt, dat er 100 procent van over tuigd was... Gaf een gevoel van ongeloof, twijffel bij hen, geen begin van vertrouwen in de basis van het eerste verhoor, alsof ik mij verdedegen moest.. Zo vermoeiend, dat het mij op een gegeven moment op mijn zenuwen werkten en ik steeds weer dicht klapten... Dit verhoor werd afgesloten, met het verzoek, de dwingende opdracht, om er nog eens goed over na te denken, of ik het allemaal wel wilde doorzetten, er voor 100 procent achter stond... Zucht...

Tijdens het tweede verhoor, wilde ik de basis leggen, een begin maken, op mijn manier, wat er zeg maar in het ouderlijk huis was gebeurd, incest, en het daar van uit voort vloeiende verborgen moederschap in de tiener jaren... Alleen was het eerste wat die agent aan mij vroeg, of ik nog contact had met de bio ouders ? Omdat deze contact met hem hadden opgenomen... Weet nog hoe ik zat te trillen op mijn stoel, maar dat ik ook een soort van boosheid voelde, en ge irriteerd, heb geantwoord: Ja, ik ga dagelijks bij hen op de koffie nu goed, pff. ik wil leven, en als ik nog contact heb, kan ik het binnen de kortste keren niet meer na vertellen... Alleen werd er op dit antwoord totaal niet gereageerd, werd gewoon van tafel geveegd... Opnieuw, nog steeds was mijn vertrouwen totaal weg, en toch wilde ik nog steeds aangifte doen !!!

Opzoek naar een advokaat, als een speld in een hooiberg...

Want welke weg moest ik bewandelen, welke was geschikt, en hoe kwam ik er dan mee in contact ? Nu had die lieve mevrouw, onze lieve Moeders, ervaring met een advokatenkantoor in een andere grote plaats, maar verder wist zij het ook niet... Nu kende ik via via, iemand die Rechten studeerde, dus dacht ik, misschien weet hij raad, en na een telefoontje heb ik hem voor een gesprek uitgenodigd... Heb de zaak aan hem voorgelegd, ook die lieve mevrouw, onze lieve Moeders deed een duit in het zakje, door te melde dat zij enkel en alleen ervaring had met een advokatenkantoor in die andere grote plaats, toen deze kennis zeg maar informeerde, om welk advokatenkantoor het ging, was zijn reactie na het horen van de naam: Dat is wel een goedde, daar heb ik een poosje stage gelopen... Toen was de keuze snel gemaakt, een soort van een en een is twee... Dat advokatenkantoor moest het dan maar worden !!! Zo gezegd... Zo gedaan...

De eerste keer, dat hij voor mij in actie kwam, was toen ik werd ontbode op het politieburo via een brief, waar duidelijk in werd vermeld dat die lieve mevrouw, onze lieve Moeders, niet welkom was.. Alleen ging ik niet, dus nam mijn advokaat mee, iets wat men op het politieburo niet verwacht hadden, en uit de opmerkingen, nonverbale communicatie, begreep ik heel goed, dat zij het zeer overdreven en onzin vonden, voor mij voelde het goed, en ben achteraf opgelucht dat ik er niet alleen voor stond !!!

Het hele gesprek, kwam er in het kort op neer, (net als bij slachtofferhulp) dat men wilde, dat ik weg ging bij die lieve mevrouw, onze lieve Moeders, ergens anders werd opgevangen, enz enz... Direct heb ik geantwoord, dat ik dat niet wilde, niet nodig was, en dat het voor mij de beste plek was, waar ik mij veilig voelde enz enz... Na meerdere malen met andere woorden, het zelfde antwoord te hebben gegeven, na steeds de zelfde vraag, die steeds dwingender van toon werd, greep mijn advokaat gelukkig in met de woorden: U hoort toch wat zij zegt, daarbij is zij volwassen, mag zelf bepalen waar zij verblijft, dus zie ik het probleem totaal niet... Opgelucht was hierbij het gesprek ten einde, en verlieten wij het politieburo...

In de tussen tijd, liep er ook nog een rechtzaak, omtrent mijn persoonlijke eigendommen, spullen, matrieel, vond ik niet zo belangrijk, het ging mij meer om de erfstukken, die van mijn Oma waren geweest, en die een liefdevolle belangrijke rol in mijn leven had vervuld, maar daar over in een ander artikel...

Nu terug naar de verhoren, de derde keer, nu met advokaat...

Gewapend met aantekeningen, over het verborgen moederschap, en nog wat persoonlijk notities, nam ik opnieuw plaats, alleen voordat het verhoor goed en wel begonnen was, informeerde die agent of hij het boekje even mocht in zien.. Om zonder op mijn antwoord te wachten deze van de tafel te pakken... Toen ik verbaast en negatief reageerde, kwam men direct met de opmerking dat ik dan nog niet klaar was voor een verhoor... Wel als er naar mij word geluisterd, en dat is nog geen een keer gebeurd.. Direct mengde mijn advokaat zich in het gesprek, gaf mij gelijk, steunde mij hier in, en stond acher mij.. (toen nog wel)

Na een korte pauze, even weg uit die ruimte en nieuwe energie op doen bij die lieve mevrouw, onze lieve Moeders, ging het verhoor dan eindelijk van start... Ik begon over de incest, verkrachting van de bio pa, alleen verder dan deze twee zinnen, ben ik niet gekomen, omdat men mij direct in de reden viel... Een storm vloed van vragen los barsten: Wat er precies gebeurde ? Hoe vaak het gebeurde ? Wat de daders aan hadden ? Hoe de omgeving er uit zag ? enz enz.. Maar de vreemste vraag vond ik nog wel: Of ik wist hoe laat het was toen het gebeurde ? Alsof je voor een verkrachting tegen de daders kan zeggen, moment, even wachten, eerst kijken hoe laat het is, wat jullie aan hebben... enz enz...

Het maakt mij op het moment  dat ik het NU schrijf, opnieuw Kwaad, voel zo veel onmacht, maar nog het meeste onbegrip, over de hele gang van zaken... Want natuurlijk hoorde ik weer dat bekende zinnetje, toen ik van al die vragen, achter elkaar, stil viel en geen woord meer kon uitbrengen... Als je hier geen antwoord op kunt geven, ben je nog niet klaar voor verhoor, om aangifte te doen.. Dat hun houding en gedrag daar de reden voor waren, kon of wilde men niet zien... Voelde mij als dader behandeld...

Na een lange pauze, voor koffie of thee, waar ik alleen nog maar meer hyper van werd, de advokaat bleef achter in de verhoor kamer, en dat heb ik geweten... Zucht...

Bij terug komst, stak men niet onder stoelen of banken, dat het zeer onnodig was, zeer overdreven, dat er een advokaat bij de verhoren aanwezig was, toen ik aangaf dat ik mij daar goed bij voelde, het mijn eigen keuze was geweest, ontkende men dit glas hard, en melde hard op, dat het vast en zeker een idee was geweest van die vrouw, waar ik bij in woonde... Tot overmaat van ramp, bevestigde mijn advokaat dit, omdat haar naam voorkwam in het arcief van zijn kantoor... Weet nu nog, hoe stom verbaast ik van de een naar de ander heb gekeken, de grond onder mijn voeten voelde weg zakken... Voor ik krachtig melde: Dat is helemaal niet waar, ik heb raad gevraagd aan die persoon, en deze noemde het zelfde advokatenkantoor, omdat hij daar stage had gelopen, en zo is deze beslissing tot stand gekomen... In samen spraak met die lieve mevrouw, waar ik bij in huis woon en alles mee bespreek... Met het schaamrood op zijn kaken, zonder mij aan te kijken, moest de advokaat bekennen, dat hij wist over wie ik sprak, en dat deze persoon inderdaad bij het advokaten kantoor stage had gelopen...

 

Achteraf, terug kijkende op de hele situatie, kan ik alles wat er met betrekken tot de zedenpolitie is gebeurd, het beste vergelijken met een bokswedstrijd... Waar ik gebutst, met blauwe plekken ben uitgekomen, maar aan de andere kant ook sterker, geestelijk gezien...

Daar hoor ik de bel, voor de laatste ronden... Zucht...

Ondanks de aanval, wat betreft mijn advokaat, vond men dat het verhoor gewoon kon door gaan, vatten in het kort samen, wat ik tot op dat moment had verteld, en stelde de volgende vraag, opnieuw op een dwingende toon... Waren er ook nog andere mensen bij betrokken ? Even schrok ik van deze vraag, melde dat ik dit zelfs nog niet besproken had met mijn maatschappelijkwerkster... Opnieuw kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd, dat ik dan nog niet klaar was voor een verhoor, om aangifte te doen.. Na een diepe zucht, die wel uit mijn tenen leek te komen, na een paar keer moeilijk slikken, heb ik ge antwoord dat er inderdaad meer mensen bij betrokken waren, bij de incest, namelijk een bevriend echtpaar van de bio ouders...

Vraag mij nu tijdens dat ik dit schrijf, oprecht af, of men deze laatste zin, wel echt heeft gehoord, men is er nooit op in gegaan, dit laatste gesprek, kan beter zeggen verhoor, is afgerond, met de mededeling, dat ik dan maar eerst in therapie moest gaan, om op een later tijdstip, nog eens contact met hen optenemen... Dit is nooit gebeurd, in middels is het verjaart... Toch geloof ik, weet ik zeker, daar hou ik mij aan vast, dat de bio ouders, en alle mede daders, op welke manier dan ook, zij dat zijn geweest, hun straf niet ontlopen, een maal verantwoording moeten afleggen, wanneer zij boven komen, en voor God komen te staan...

Na woord, even voor de duidelijkheid...

Met dit artikel, mijn ervaring, hoe ik de dingen heb beleeft, wil ik niet alle zedenpolitie, over een kam scheren, of in een kwaad daglicht zetten, begrijp heel goed, dat er ook agente zijn, op welke afdeling dan ook, die hart voor hun werk hebben, alles in zetten, om de waarheid boven tafel te krijgen, die gaan voor gerechtigheid, die zich niet laten be invloeden, voordat zij beide kanten van een verhaal hebben gehoord..

Verder lezen kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 5






Karin van der Straaten
Wat een zware weg om jezelf te helen he.. knuffel
10-05-2018 09:39
10-05-2018 09:39
Spoken
Dapper dat je het deelt!
30-01-2017 16:41
30-01-2017 16:41
Rudi
Met heel veel emotie gelezen. Heel erg dat dit bestaat :-)
30-01-2017 16:04
30-01-2017 16:04
Enschedekiektmee
Het is niet normaal, dat nadat je de beslissing genomen aangifte te doen, het je zo moeilijk gemaakt word door degenen die je zouden moeten helpen
28-01-2017 07:35
28-01-2017 07:35