Meervoudig zijn deel 8: Niet meer zwijgen, maar spreken, van het duister naar het licht.

Meervoudig zijn deel 8: Niet meer zwijgen, maar spreken, van het duister naar het licht.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling


Vanaf het begin lezen ? Kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 1 

Hoe dit artikel tot stand kwam: Na een wonderlijke ervaring gisteren, anders kan ik het niet om schrijven. Van morgen uitgerust op gestaan, gezellig ontbeten met op de achter grond de radio van Sinter Klaas. Dan de vraag van een aantal kids, aan Anquelieck, die op het tussen station zit, wanneer mogen wij onze schoen zetten ? Rustig hoor ik haar antwoord geven. Verder richt ik mijn aandacht weer op de pc, open een artikel hier en lees deze door, en vraag mij af, of ik moet reageren, mij aansluiten bij misschien ? Tot mijn aandacht blijft hangen, bij voor mij speciale reactie. Waarschuwing !!!

Inderdaad een waarschuwing is wel op zijn plaats, de inhoud kan heftig zijn, op sommige momenten gruwelijk, en dat is dan nog zacht uitgedrukt... Omdat er voor sommige situatie's of gevoelens geen woorden zijn, die dekken niet de lading, komen niet eens in de buurt, toch een poging...

Wat heeft die reactie er mee te maken ?

Het was ten slotte een antwoord, op dat artikel, dat klopt, is helemaal waar, en toch was deze totaal anders, een combinatie van het onder bewust zijn, plus het hier en nu, een "werelds" antwoord... Alleen raakte de woorden mij diep, gaf mij een antwoord, en laatste zetje om dit alles op te schrijven, te ver woorden...

Waarom toch een poging, als het zo moeilijk is ?

Omdat ik niet meer wil zwijgen, over zo veel dingen die er zijn gebeurd in het duister, is het niet zo dat wie zwijgt, stemt toe, bedekt alles onder een dek mantel, om welke reden dan ook... Door het openbaar te maken, hoe moeilijk ook, breng ik het aan de voet van het kruis... Ik geef, beter gezegd probeer zo mijn lotgenootjes (Groot en klein) een stem te geven, omdat hen het ooit letterlijk het zwijgen is opgelegd..

Ik wil niet meer zwijgen, een ander antwoord geven, wanneer mij de vraag gesteld word of ik enige kind ben ? Tot op de dag van vandaag, was mijn antwoord altijd: Ja, ik ben enigst kind van mijn bio ouders... Terwijl ik wist dat ik niet de gehele waarheid sprak.. O, Ja, voor de wereld, de maatschappij zo gezegd, heeft zij nooit bestaan, omdat zij nooit in geschreven is... Geen geboorte bewijs... Geen paspoort... Geen Sofi nummer, of ID kaart... Niets van dit alles, en toch zo duidelijk onder deel van mijn leven, hier onder het verhaal van mijn kleine zusje, onze momenten samen, hoe zij werd behandeld, en op welke manier ik afscheid van haar heb moeten nemen, op een duister moment, nog donkerder dan de nacht...

Plotseling, van het een op het andere moment, veranderde mijn leven totaal, zonder voorbereiding, of uitleg, het was een gegeven... Toen ik op een middag thuis kwam van school, de kleuter school, werd er op de deur geklopt, en stond er een klein meisje in het halletje... Waar zij vandaan kwam, ik wist het niet, wel wist ik zeker, dat ik geen geluid had gehoord, bedoel de bel was niet gegaan, alleen het kloppen op de deur... Het betekende voor mij, dat zij via de zolder was gekomen, waar een door gang was naar het volgende pand, voor de veiligheid, mocht er brand uit breken...

Zij was nog zo klein, stond te wiebbelen op haar beentjes, had waar schijnlijk net leren lopen... Ook zag zij er anders uit, maar misschien merkte ik dat wel, door de manier waar op de biologische moeder, naar haar keek, met zo veel afschuw en haat in haar ogen, dat zelfs ik er bang van werd, zij kon van die grote ogen op zetten, die mij deden rillen van angst, alsof zij door mij heen keek...

Het kleine meisje, stond daar in het kleine halletje, zo verdrietig, zo eenzaam, en nog steeds bekeek de biologische moeder, haar van top tot teen, met de zelfde blik in haar ogen... Tot deze ver anderde, donkerder, feller, haar ogen schoten vuur, en ik zag dat zij haar neus dicht kneep... Hoe klein ik ook was, ik begreep het direct, kon en kan het nu ik dit schrijf opnieuw ruiken, zij had het van angst in haar broek of beter gezegd luier gedaan, van pure angst... Maar aan de andere kant, hoe gek dat ook misschien ook klinkt, was het op dat moment haar redding, voor anderen dingen, vernederingen, slaag of nog erger... In ieder geval, draaide de biologische moeder zich om en liep terug de keuken in...

Zachtjes ben ik naar haar toe gelopen, om haar niet te laten schrikken, heb haar hand vast gepakt en zo zijn wij samen via de keuken, de kamer binnen gestapt, op weg naar de badkamer... Zo onder weg, er naar toe, hand in hand, wist ik dat ik haar lief vond, en goed voor haar wilde zorgen...

Alleen de aller eerste keer, was de biologische moeder mij voor, tilde haar op, zetten haar met kracht op de betegelde vloer van de badkamer, trok haar letterlijk de kleertjes van het lichaam en zetten haar zonder een woord te zeggen, plotseling onder de koude douche... Even had ik het gevoel alsof ik in een boze droom te recht was gekomen, stond verstijft, aan de grond vast... Tot ik haar hoorde huilen, schreeuwen, van angst, verdriet en pijn... Heb ik de biologische moeder gesmeekt, haar geen pijn te doen, of alsjeblieft de warme kraan aan mocht ? En nog meer zinnen die hier erg op lijken... Het antwoord was een harde klap in mijn gezicht, die mij deed duizelen, en waar door ik op de badkamer vloer terecht kwam...

Plotseling was het voorbij, draaide zij de kraan van de douche dicht, draaide zich om en liep de badkamer uit, nog een moment deed zij de deur open, om een pak luiers naar mijn hoofd te gooien, voordat deze met een smak werd dicht gegooit, en van buiten af, op slot werd gedraait, wij zaten opgesloten, maar veilig...

Zo voorzichtig en zo goed als mogelijk was, heb ik haar afgedroogd, een luier om gedaan, en kleertjes van mij zelf, uit de wasmand, die wel een beetje groot waren, maar dat maakte niet uit... Hoe lang wij samen op de badkamer vloer hebben gezeten weet ik niet meer, in ieder geval een behoorlijke tijd...

Vragen stellen, wie zij was ? Waar zij vandaan kwam ? enz.. enz.. Was niet mogelijk, betekende klappen, werd zij aan haar over de grond getrokken, voor mijn ogen, of nog erger, wat bij ons allebei kon zijn... Haar gezichtje was anders, haar oogjes, haar neusje, en zelfs haar oortjes... Maar toen begreep ik nog niet, waarom de biologische moeder, zo vol afschuw en haat naar haar keek... Ik vond haar lief, vanaf het moment dat de biologische vader, ons uit de badkamer haalde, zijn wij zo veel als mogelijk was samen geweest, wilde ik haar helpen, beschermen en voor haar zorgen...

Wanneer ik samen met haar, voor de spiegel zat, die in een hoekje van de kamer schijn tegen de kast stond, herkende ik zo veel van haar, in mij zelf, de zelfde kleur ogen, het zelfde blonden, bijna witte haar, en hoe wel zij verder anders was, wist ik diep van binnen, dat het mijn zusje was, was voor mij een zekerheid...

 

Nu ik dit schrijf, begrijp ik heel goed, wat dat anders zijn hield,

zij was bijzonder in mijn ogen,

alleen had zij het symdroom van down...

 

Ik kan alleen maar zeggen, dat haar leven, zo ongelovelijk, onuitsprekelijk zwaar en moeilijk was... Zo mocht zij nooit lopen in de huiskamer, toen zij dat kon, altijd kruipen, want stel dat de buren aan de overkant haar door het raam ondekten, dat moest kosten wat kost voor komen worden, en trok zij zich dan toch op aan de bank, of tafel, dan volgde er klappen, er werd zo hard handig met haar om gegaan...

Wat ik nog erger vond, al klinkt dat misschien gek, was dat zij er niets van begreep en snapte... Ik kanne toch lopen, dan ikke lopen ? Zei en vroeg zij vaak aan mij... Steeds wanneer de biologische vader, bij haar was geweest, hoorde ik haar huilen, kroop dan bij haar in bed, knuffelde haar, las haar verhaaltjes voor door samen met haar plaatjes te kijken... Maar ook nam ik haar wanneer het mogelijk was, stil in huis, slopen wij naar de badkamer... Samen douche, maar dan wel zachtjes, en dat lukte niet altijd...

Tot op een nacht, wij kwamen net samen onder de douche vandaan, toen zusje, een potje van de wasmachine af stoten, die met veel geluid, op de tegel vloer viel... Direct vloepte het licht in de slaapkamer aan, en hoorde ik aan de geluiden, dat de biologische vader onder weg was naar de badkamer... Voor ik iets kon doen of bedenken, trok hij de deur met geweld open, en vroeg wat dit allemaal te be tekenen had...

Het enige wat ik dacht:

NU IS HET GENOEG... LAAT HAAR MET RUST... ALS HET TOCH MOET GEBEUREN... NEEM MIJ...

Of de biologische vader, dit nu heeft aangevoeld, of kon lezen in mijn ogen, weet ik niet ! Wat ik wel weet is dat hij een paar stappen achter uit zetten, direct pakten ik zusje bij de hand, stapten over de drempel, en duwde haar achter de deur van de badkamer, waar ruimte was voor de kast begon, en waar ook de spiegel tegen aan stond... Nu stond ik alleen voor hem, beide bewegingsloos... Tot de biologische moeder uit bed sprong, zij wist wel wat er moest gebeuren, de straf die bij dit gedrag pasten... Ben nog steeds verbaast dat ik nog steeds haren op mijn hoofd heb, gelukkig groeien deze steeds weer aan... En de rest van de nacht op mijn rug liggen, was in een woord onmogelijk... Zelfs nu ik dit schrijf, hoor ik in mijn oren, het geluid, wanneer de riem door de lucht zweefde, om steeds weer op mijn rug terecht te komen, en wanneer ik heel goed luister, hoor ik opnieuw mijn zusje huilen, van onmacht en frustratie...

Wat niet betekend dat ik beter was dan zij, alleen anders...

Haar wereldje was zo klein, geen school, zo als ik wel had, en wanneer er iemand van de maatschappij, de buiten wereld op bezoek kwam, zo als een oom en tante, of vaker mijn Oma en Opa, dan kwam iemand haar op halen, vertrok zij via de zolder, zo als zij ook ooit bij mij gekomen was... Wanneer het bezoek dan vertrokken was, kwam zij weer terug, altijd verdrietig en boos, begreep het direct, woorden zijn dan niet nodig... Ook wanneer Oma en Opa, op bezoek waren, moest ik steeds een zusje denken, wilde zo graag dat ook zij, Oma en Opa leerde kennen... Wel deelde ik met haar altijd de pixi boekjes, die Opa, altijd voor mij mee nam, als klein kado'tje... Zelf had zusje geen speelgoed, mocht niet van de biologische ouders, omdat zij in hun ogen niet van waarde was, een stuk vuil en een varken... De andere namen zal ik u besparen..

Tot Oma een knuffeltje voor mij had gemaakt, een hondje, van die bolletjes wol, die zij om een karton rondje had gewonden, was er heel blij mee, en vroeg zonder er bij na te denken, of Oma er nog eentje voor mij wilde maken, natuurlijk hoe kon het ook anders, kreeg ik commentaar van de biologische ouders, dat ik ondankbaar was, en nog meer van de zelfde soort uitspraken... Wat was ik blij, dat Oma niet geluisterd heeft, want de volgende keer dat zij met Opa op bezoek kwam, had zij nog zo een hondje gemaakt, die was niet voor mij, maar voor zusje, alleen dat kon ik natuurlijk niet vertellen...

Er was nog een moment dat ik van zusje gescheiden was...

Wanneer ik, werd mee genomen, de diepe duisternis binnen, die van de satanische groep, dan kreeg ik een injectie en werd ik zo vervoert, vaak op de zelfde manier als zusje bij mij was gekomen en werd weg gebracht bij bezoek... Er was een geluk bij een ongelijk, waar ik nog steeds blij om ben en opgelucht... Als ik terug kwam, wakker werd in mijn eigen bed, was zusje altijd bij mij, en aan de spullen in de kamer, de uitwerpselen die in de emmer lagen, wist ik dat zusje, al die tijd in die kamer was geweest, opgesloten zeg maar, en alleen thuis gelaten, als een pop, waar niet naar om gekeken werd...

Tot op een nacht, die zo donker en duister bleek te zijn, de voorbereiding...

Plotseling merkte ik dat het dat weekend allemaal anders was, er hing iets in de lucht, hoe wel ik mijn vinger er niet precies op kon leggen, was de sfeer anders in huis... De biologische ouders waren blij, gelukkig, in een bijna overdreven vorm, dat het mij angstig maakte, doodsbang om eerlijk te zijn... Nu ik het zo op schrijf, voel ik opnieuw die knoop in mijn maag, en voelde ik mij bij vlagen misselijk worden...

Tegen mijn Opa en Oma, hadden de biologische ouders verteld, dat wij een weekendje weg gingen, en dat het wekenlijks bezoek op Zondag dus niet door kon gaan... Natuurlijk vond ik dat niet leuk, keek altijd uit naar de tijd met hun samen... Toen zij vertrokken waren, vertelde de biologische ouders gezamelijk aan mij, dat het anders ging verlopen, dat zusje dit weekend niet thuis hoefte te blijven, maar mee mocht...

Was ik blij met het nieuws ? Sprong ik een gat in de Lucht ? NEE... NEE... en nog eens NEE... Had het liefste door de grond willen zakken, verdwijnen in het niets, tegen de muren willen slaan, op de grond stampen, het op een schreeuwen zetten, en keihard willen huilen tot ik geen tranen meer had...

Alleen mocht dit niet, had het gevoel alsof ik stikten, maar emoties laten zien, betekende zwakte, was verboden en stond een zware straf op... Het moment dat zusje terug gebracht werd, door de zo bekende klop op de deur, ben ik zo rustig mogelijk naar de hal gelopen (Wat betekende vliegen, en struikelende over mijn eigen benen ) en heb ik haar vast gepakt, geknuffeld, om haar nooit meer los telaten... Natuurlijk gebeurde dit wel, en moesten de biologische ouders ons letterlijk uit elkaar trekken, hoe wel ik niet wist wat er komen ging, misschien wilde ik er gewoon niet aan denken, het was het begin van afscheid nemen, iets wat wij die week steeds opnieuw hebben gedaan, alles samen, zelf het slapen in een bed... Wat gingen de dagen snel voorbij, juist wanneer je zo graag wil dat de tijd stil staat...

WAARSCHUWING... LET ALSTUBLIEFT OP... GRUWELIJKE DETAIS VOLGEN HIER ONDER...

Zo werd het Vrijdag avond, het afgrijzelijke gruwelijke weekend was begonnen... Er was geen ontkomen meer aan...

Toen de biologische ouders, gezamelijk mijn kamer binnen stapten, met ieder een injectie spuit in de hand, wist ik meteen hoe laat het was... Hoe moeilijk, in het licht, of beter gezegd de duisternis, van dat gene wat nog ging komen, geeft het mij terug kijkende, het zelfde als op dat moment, voelt het goed (raar woord in deze situatie) gaf en geeft het een rustig gevoel, dat ik bij zusje was, ben gebleven, samen zaten wij op haar bedje, zat zij dicht tegen mij aan, kroop zij op mijn schoot, en had ik haar in mijn armen toen zij de injectie kreeg... De biologische ouders stonden het toe, het hoorde allemaal bij hun opdracht, het grote plan, hoe meer ik bij zusje betrokken was, tot op het laatste moment in huis... Hoe meer pijn en verdriet ik zou hebben later het weekend, men had gelijk, het heeft mij onbeschrijvelijk veel pijn gedaan... Zacht uitgedrukt !

En toch, waren deze laatste momenten met zusje, dat ik haar heb kunnen vast houden, gerust stellen, tegen beter weten in, met haar hoofdje op mijn schouder, heeft zij de injectie gekregen, terwijl ik zachtjes praten en zong, deed het spul zijn werk, en zakte zij onspannen en rustig in een diepe slaap... Het was mijn persoonlijke afscheid, waar ik later geen kans meer voor heb gekregen, al dacht ik toen tegen beter weten in, om mij zelf staande te houden, als wij Zondag avond terug komen dan.... Het is hoe moeilijk ook, een heel klein, maar heldere licht puntje geworden, in de verdere diepe zee, van duisternis, die mij overspoelde, maar waar ik levende ben uit gekomen, zodat ik mag vertellen over mijn zusje, terwijl de tranen regel matig over mijn wangen stromen... Dat is goed, het mag, werkt genezende, geeft lucht. kracht om verder te schrijven... Zo als in De Bijbel staat: Wie zaaien met tranen, zullen oogsten met gejuig...

Met zusje nog steeds in mijn armen, omdat ik weigerde om haar los te laten, heb letterlijk gevochten, trapten van mij af, en sloeg wild om mij heen met mijn vrijen arm, terwijl ik met de andere zusje dicht tegen mij aan drukte, en omdat zij zo zwaar was, lukte het hun niet om haar los te krijgen en op te tillen... Hebben zij mij zittende een injectie gegeven, met mijn hoofd, tegen die van haar, ben ik uit eindelijk ook weg gezakt...

Een paar minuten, wil ik de tijd nemen, om terug te denken aan mijn zusje, alles wat wij samen hebben gedaan, beleefd, en hoe wij elkaar hebben geholpen...

Vandaar ook dat ik mijn artikel in twee delen plaats, het vervolg is zo duister, en gruwelijk dat het niet bij elkaar past...

Niet dat ik verder zwijgen wil, juist niet !

Omdat ook dat ook haar en mijn verhaal is, zo als gezegd: Wil ik "alles" brengen, van het duister naar het licht...

 

Openbaar maken... Hoe moeilijk ook...

Verder lezen ? Kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 8B

 




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
geen woorden meer
| 15:21 |
Begrijp ik, als geen ander..
| 17:01 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen