×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Meervoudig zijn deel 8C: Niet zwijgen maar spreken, van het duister naar het licht.

Meervoudig zijn deel 8C: Niet zwijgen maar spreken, van het duister naar het licht.


Vanaf het begin lezen ? Kan via deze link: Meervoudig zijn deel 1

Een waarschuwing is wel op zijn plaats, de inhoud kan heftig zijn, op sommige momenten gruwelijk, en dat is dan nog zacht uitgedrukt... Omdat er voor sommige situaties of gevoelens geen woorden zijn, die dekken niet de lading, komen niet eens in de buurt, toch een poging...

Zie voor het eerste deel , over mijn zusje : Deel 8

 Zie voor het tweede deel, over mijn zusje : Deel 8B

Zo dicht bij en tastbaar zo ver weg…

En toch merkte ik dat er iets anders was, er lag een soort waas over haar ogen, deze stonden dof, hoe meer tijd er voorbij ging, hoe meer zij stond te wiebelen op de benen… Ook rook ik een amandel achtige lucht, die mij een gevoel van misselijkheid gaf, en een licht gevoel in mijn hoofd…
 

Met alles wat ik had, heb ik geprobeerd, haar liefde te geven, vormde woorden met mijn mond, maakte kleine gebaartjes met mijn handen, en probeerde liefde door te geven met mijn ogen, zo ver als mogelijk was… Alleen was dat natuurlijk voor haar niet genoeg, naar maten het langer duurde, werd zij steeds on rustiger, raakt zelfs een beetje in paniek… Het enige wat ik verder kon doen, was met de moed der wanhoop, hopen dat het snel voorbij zou zijn… Niets was minder waar…
 

In eens was er allemaal beweging in het midden van de zandbak, werden de kinderen die daar waren, hard handig en met veel geweld weg gejaagd… Door de onrust om mij heen, van de tieners, die er nog stonden, begreep ik dat er iets vreselijks ging gebeuren, het maakte mij bang, zo angstig, dat ik even het gevoel had, dat het mij de adem afsneed, maakte mij benauwd en opnieuw duizelig..

Voor een paar minuten leek zusje rustiger te worden… Wat ik toen heel vreemd vond, het gaf mij een heleboel angst, en gaf een lichte paniek… Nu ik dit schrijf, terug denk, begrijp ik het beter, en kom ik tot de conclusie dat men met haar ge oefend heeft, op welke manier, en wanneer dan ook…

Een aantal van de 11, de raad en helpers, gingen op de punten van de ster staan, en nog eens het zelfde aantal, er tussen, vlak bij de vijfhoek zeg maar… Van het ene op het andere moment, kwam de begeleidster, mijn zusje halen, en moest zij samen met de andere kindjes een kring vormen, om de ster heen, met aan iedere kant een begeleidster, bewaakster…

De laatste vrije helper, ook wel de rechter hand van dat rode figuur, ging alle kindjes langs, hing een soort van buideltje, om ieder kind zijn of haar nek… Zo ook bij zusje, zijn eigen vlees en bloed… Anders kan ik het niet om schrijven, walg er van, kan dat figuur, dat beest, onmogelijk, betietelen als zijnde …. Ik vecht en strijd, maar kan hem niet anders noemen dan mijn verwekker, zaad donor.. Eigenlijk is dat nog te goed, maar alleen noodzakelijk…

Zijn taak was hier bij nog niet ten einde, steeds zetten hij, een van de kindjes op de loop plank, moest hij of zij, van het ene naar het andere figuur lopen… Ook zusje kwam aan de beurt, de eerste plank ging moeilijk, viel zij een paar keer om, of stapten verkeert, waar door zij er vanaf viel… Steeds werd zij er terug op gezet, tot zij bij de punt aan kwam, de volgende plank ging beter, en bij de volgende figuur, werd er een stuk papier geld om hoog gehouden en in haar buideltje gestopt…



Aan het einde van de ster, was zij klaar, en moest bij dat rode figuur in het midden gaan staan, het maakte mijn bewakers “gelukkig” wat nog meer paniek gaf, diep van binnen… Ondanks het zware schort, begon ik te trillen, wat alleen maar op de lach spieren van mijn bewakers werkten… Moest mij niet aanstellen, (netjes uitgedrukt en vertaalt) zij kreeg haar verdiende loon.. (in hun beleving)…


Toen allen kindjes geweest waren, stonden de meeste om dat rode figuur heen, alleen de gene, die meer waren gevallen, bleven vallen, ook op de volgende loop planken, stonden in de punten, en niet in het centrum… Een paar seconden, ging er een sprankje hoop door mij heen, misschien dan toch…

Alleen was deze snel vertrokken, toen juist de kindjes in de punten door hun begeleidsters werden opgepakt, om weg gebracht te worden de ruimte uit… Ook volgde er een aantal vanuit de groep waar ik mee was binnen gekomen, en zo stonden er aan drie kanten van de zandbak zes omstanders..
Direct werd ook zusje, en de andere kindjes, uit het midden gehaald, en vlak voor mij, trok haar


begeleidster, haar een rood gewaad aan… Het was de enige keer dat deze begeleidster mij aan keek, door de kap, kon ik alleen haar ogen zien… Zonder twijfel, herkende ik deze ogen, zo veel haat, zo groot, dat in een kroop van binnen van angst… Even was ik terug in het halletje, toen zusje naar binnen werd geschoven, allen keren dat zij vernederd was, in het huis, ja de zelfde ogen die mij op het bed hadden gegooit, toen ik voor zusje op kwam.. Hoe graag had ik dat opnieuw gedaan, met alles wat in mij was, had ik haar plaats in willen nemen… Alleen nu was alles anders…

Tegelijk werd de ster afgebroken, alleen het vijf punten figuur, het centrum van het kwaad bleef… Opnieuw werden de overgebleven kindjes, in een kring gezet, om het centrum heen, begon dat figuur in het rood klarig te zingen, allerlei spreuken uit te spreken, en verwenzingen te doen…
 

Even daarna werd het totaal stil, op zo een manier, dat ik een speld kon horen vallen, mij bewust was van mijn om geving, en de ademhaling van de bewakers naast mij kon horen.. Plotseling begon dat figuur in het rood, te krijzen, een geluid die ons door merg en been ging, door zijn bewegingen, en handen als klauwen, wist ik dat er een demoon bezit van hem had genomen, misschien satan zelf…
 

Bijna op het zelfde moment, als of dat het begin was, een teken of zo, kwamen de 11, de raad, de helpers, uit de vier hoeken van de ruimte aan lopen met een aantal emmers, met een deksel, waar een soort tuit op zat, zetten deze om dat rode figuur heen, en na dat deze een rondje had gedraait, stak hij zijn twee armen in de lucht, om opnieuw afgrijzelijk te gillen…
 

De begeleidster, links van zusje haalde een van de emmers op, en terwijl de andere haar vast hield, overgoot de eerste haar met de inhoud… Wat een stank, een penetrante, alles overheersende lucht, vervulde de ruimte, direct werd ik er beroert van en moest er alles aan doen, om niet over mijn nek te gaan.. Nog steeds kan ik de lucht van benzine moeilijk verdragen, zonder een vreemd gevoel…
 

Het volgende moment, wilde ik het liefste door de grond zakken, verdwijnen, onzichtbaar worden, of nog beter op lossen in de lucht, om niet meer te be staan en niets meer te hoeven weten..
 

Dat figuur, beest, demoon, of beter gezegd satan zelf, kreeg de grootste fakkel in zijn klauwen, door inderdaad zijn rechter hand… De andere 10, staken hun fakkel aan, bij de grootste, en voor ik het goed en wel besefte, zwaaide deze er mee in het rond… Vatten de rode gewaden, van de kindjes, van zusje vlam, die zich o zo snel versprijden door de benzine.. Mijn zusje stond in brand…

Het was een totale chaos, totale paniek, letterlijk de hel op aarde…

Een aantal kindjes, vielen direct om, bleven levenloos liggen, diep van binnen wist ik dat zij waren overleden, ook omdat ik plotseling een soort licht om hen heen zag verschijnen…
 

Mijn zus, was daar niet bij, wat heeft zij gevochten voor haar leven, raakte in paniek, draaide zich om, met haar laatste kracht, de moed der wanhoop, in haar doods strijd, kwam zij opnieuw naar mij toe, struikelend, vallende, weer op staande, het laatste stuk kruipende… Tot vlak voor mij, daar viel zij om, kwam op haar zij te recht, bleef zij mij aan kijken, en heb ik haar ogen zien ver anderen…
 

Op het moment dat haar ogen, groot werden, staarde, kwam er een helder licht, vanaf het plafon, raakte haar aan, en haar geestje, in de vorm van een licht achtig lichaam, zweefde boven haar aardse lichaam… Zachtjes tilde de Engel haar op, een arm onder haar knie holten, de andere achter haar ruggetje langs, met haar hoofdje tegen de schouder van de engel, zach ik haar naar boven zweven, hoger en hoger, ja zelfs door het plafon, alsof deze helemaal niet bestond…
 

Ik fluisterde zachtjes: Dag lief zusje, ik neem geen afscheid, ik zeg tot ziens…

Haar lichaam, het huisje waarin zij had gewoond, werd respectloos op gepakt, in het vijf puntige figuur gelegd, net als de andere lichamen, in de vorm van een piramide, voordat deze opnieuw in brand gestoken… Pas toen het vuur dat ontstond helemaal was uit gegaan, er alleen nog maar as over was.
 

Trok men mij het schort van ijzer en lood uit, werd ik als een stuk vuil, als een ding, opgetilt, en gooide deze bewaker mij over zijn schouder, om mij in de houten cel neer te smijten… Waar ik als een hoopje ben blijven liggen, pas toen ik zeker wist, dat ik alleen was, wat “veiligheid” betekende… Ben ik totaal in gestort, dat ik er letterlijk ziek van werd, alles kwam er in een beweging uit, aan alle kanten, tot ik helemaal leeg was, geen energie meer over had, toen ben ik in een droom loze slaap gezakt, heb niets meer gemerkt, niet dat men bij mij is geweest, een injectie hebben gegeven, alleen dat ik zo maar, plotseling, wakker werd in mijn eigen bed, in dat vreselijke huis…
 

Alleen nu was alles anders, niet alleen zusje was weg, maar ook haar bedje, de paar kleertjes die zij had, het enige wat nog over was gebleven naast alle herrinneringen, was het knuffel hondje, die Oma zonder het te weten, ooit voor haar had gemaakt, een stille getuigen van haar aanwezigheid…
 

De nacht verdween, de dag brak aan, de biologische ouders, deden over niets was gebeurd, nooit is er nog een woord gesproken over mijn zusje, alsof zij niet heeft bestaan, nu ik weet wel beter !!!




Karin van der Straaten
De tranen stromen hier.. de hel op aarde..blij dat de engelen er waren
10-05-2018 15:31
10-05-2018 15:31
fraenkywiradimedja
Mekaar verstaan en elkaar begrijpen zijn 2 verschillen dus luid het gezegde:  de voet stappen  die je maakt , is de sporen die je achterlaat 😎
07-05-2018 19:03
07-05-2018 19:03