Schrijvershotel in Benidorm deel D: Een heerlijke dag, met een emotioneel momentje..

Schrijvershotel in Benidorm deel D: Een heerlijke dag, met een emotioneel momentje..


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Bij het begin beginnen kan via deze link: Schrijvershotel A

Goede morgen, schoonheid, begroeten hij mij, terwijl ik de kamer binnen stapten.. Goede morgen, kanjer groeten ik terug, terwijl ik richting het bed liep, om hem een vlinder kusje te geven, die hij teder beantwoorden, het was een fijne start, een goed begin van onze eerste ochtend samen in Spanje...

Lekker geslapen ? Informeerde ik vrolijk... Terwijl ik de zuurstof voor de helft terug draaide en het hoofd eind van het bed naar boven liet komen.. Ja, toch wel, in ieder geval de laatste paar uur, antwoorden Vincent, om mij onderzoekende te blijven aankijken.. Nadat ik even naar hem had geglimlacht melde ik, even koffie water opzetten, beginnen wij daar mee... Even rommelde ik nog wat in de badkamer, voor ik met zijn toilet spullen, weer de kamer binnen stapten, om al vast de spullen klaar die nodig waren, voor de verzorging, ons vasten ritueel elke ochtend.. Vincent lag alles rustig te bekijken, af en toe kruiste onze blikken elkaar even, dan glimlachten wij naar elkaar of gaf hij een van zijn beroemde knip oogjes, die altijd vlinders wakker maakte in mijn buik...

Toen ik de waterkoker hoorde afslaan, vulde ik de enorme grote koffie beker, deed er de oplos koffie bij, met een klein beetje suiker, de andere klontjes stopten ik in mijn zak... Direct liep ik naar het bed, om die iets te laten zakken voordat ik bij hem op de rand ging zitten, om hem de beker aan te geven.. Je bent lief, melde hij eenvoudig, ik hou van je, antwoorden ik.. Om te merken dat hij mij opnieuw onderzoekende aankeek.. Terwijl hij mij de beker aangaf, en ik de andere suikerklontjes erin liet vallen, melde hij, je bent onrustig, zie je er tegen op ? Nee, schudden ik vast beraden mijn hoofd, vind het eigenlijk alleen maar bijzonder dat ik het mag doen, dat wij het samen kunnen doen ! Besloot ik, om nadat ik nog een kus op zijn wang had gedrukt op te staan, kom dan gaan wij aan de slag, ja, knikte hij enkel, woorden waren overbodig, beide wisten wij dat het gewoon goed was..

Door de goede samenwerking, was alles best nog wel snel klaar, en zat Vincent, fris en fruitig, aangekleed in zijn rolstoel.. Nadat ik de meeste spullen had opgeruimd, en als laatste mijn witte jas jurk uittrok, om de handschoenen en mondkapje in het vuilnisbakje te gooien... Liep ik naar Vincent, die zich verplaatst had, naar ons terrasje.. Daar is mijn vriendinnetje weer ! Begroeten hij mij, om direct te vragen : Kom je nog even bij mij zitten ? Heb je dan geen honger ? Stelde ik hem de weder vraag.. Dat wel, bekende hij maar... Last van knikkende knieën ? Vulde ik lachend aan, omdat hij verbaast naar zijn benen keek.. Even hoorde ik hem bijna na denken, voor hij bevestigend ja knikte, geloof het wel ja.. Dat is helemaal niet nodig en daar is maar een oplossing voor, het gewoon te doen ! Stelde ik hem gerust om direct de rolstoel van de rem te halen, deze om te draaien, en via de kamer, de gang op, richting de eetzaal, en het lopende buffet, want ondanks de koffie had ik nu toch echt best wel trek...

Eerst liepen wij samen naar het buffet, zetten wij wat lekkere dingen op een dienblad, die Vincent op schoot hield, bij een gezellig tafeltje aangekomen, dekte hij vast de tafel, en liep ik nog even terug voor wat verse sap, die volgens mij toch echt uit een pak kwam, beetje jammer, maar veel aandacht hadden wij er niet voor... Na een kort gebed, wensten wij elkaar smakelijk eten en keken een beetje de ruimte rond.. Wat een vreemde plek, merkte Vincent uit het niets op, waardoor ik hem verbaast aankeek. ?? Dat kleedje daar wees en verduidelijkte hij... O, ja, nu zie ik het ook, je zou bijna denken dat een Yoorsiaan, dat erin geschreven heeft, kijk maar daar zit iemand te schrijven ! Nu was het de beurt aan Vincent om mij verbaast aan te kijken, weet wat je zegt maar begrijp er helemaal niets van, hebben jullie op Yoors nu ook al een eigen taal ? Ik leg het je nog wel eens uit, maar nu niet, zei ik, voor ik hem via de tafel een vlinderkusje gaf, om het volgende moment op te staan om nog wat drinken voor ons beide te halen..

Toen ook dit bijna op was, verscheen Elisabeth in de deur opening van de ontbijtzaal, even zwaaide wij naar haar en schoof zij gezellig bij ons aan.. Om te informeren of wij lekker geslapen hadden.. Niet zo, altijd wat moeilijk de eerste nacht in een andere omgeving en een vreemd bed... Denk dat iedereen daar wel een beetje last van heeft, ik ook hoor.. Bevestigde zij.. Wat spreek je goed Spaans, gaf Vincent haar een complement, toen zij bij de serveerster iets bestelde in het vloeiend Spaans, te minsten in onze oren.. Want zo bekende zij, viel dat nog al mee, alleen wat korte zinnen, want een heel gesprek was ook voor haar niet mogelijk.. Heb wel zin in een omelet, bedacht zij hard op, jullie ook ? Maar omdat wij beide al klaar waren, namen wij afscheid, omdat wij even naar de boulevard wilde gaan, voordat het misschien te warm werd om echt actief bezig te zijn...

Het was gelukkig nog niet zo warm buiten, op de boulevard gingen de winkeltjes net open, maar was het ondanks dat toch heel gezellig, er hing een beetje een vakantie sfeertje, nadat wij wat inkopen hadden gedaan, liepen wij naar het einde van de boulevard, waar je een mooi uitzicht had en waar wij een klein gezellig koffie tentje ontdekte. Direct bestelde wij koffie, en iets lekkers erbij, een soort vlinder van bladerdeeg, die wij besloten samen te delen..

In alle rust, zonder dat er veel werd gesproken, maar een heleboel werd gezegd, genoten wij van de vlinder en dronken wij kleine slokjes van onze koffie... Lieverd, ik hou van je... verbrak Vincent de stilte om direct verder te gaan, het maakt mij gelukkig om je zo te zien stralen, dat wil ik zo graag een paar dagen 24 uur met je beleven, ik bedoel in het hier en nu zijn, gewoon twee geliefde, zonder dat je voor mij moet zorgen... Begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd, je hebt het super gedaan, wil ook dat je het blijft doen, maar ik gun je ook je ontspanning en vakantie, gewoon wij samen.. Besloot hij om mij vragende te blijven aankijken.. Terwijl er allerlei gedachten door mijn hoofd schoten, had ik in stilte naar zijn woorden geluisterd.. Nu hij zachtjes zijn hand op die van mij legde, welde de tranen op in mijn ogen, wat was dit moeilijk.. Geef mij alsjeblieft nog wat tijd, wil dit nog zo graag voor je doen, kan het nog niet los laten, vertelde ik hem, terwijl ik over elk woord na dacht.. Sorry, fluisterde hij, om met zijn vrije hand, een traan van mijn wang te vegen... Alsjeblieft geen sorry, sprak ik hem tegen, je bent eerlijk en dat is alleen maar goed, vind het alleen moeilijk, en moet even aan het idee wennen... Besloot ik, om een slokje van mijn koffie te drinken om voor het eerst in zijn aanwezigheid, sinds wij in Spanje waren, een sigaretje te pakken uit mijn tas.. Maar keek hem het volgende moment geschrokken aan, wat over ging in verbazing, toen hij een aansteker uit zijn zak haalde.. Mag ik er ook een ? Stelde hij de vraag, heb met mij zelf af gesproken dat ik heel af en toe, nog een sigaretje mag roken, en zo een moment is nu.. Verduidelijkte hij zijn vraag.. Zwijgende gaf ik hem er een, om die van mij aan te steken..

Hoe zie je dat dan voor je ? Stelde ik hem na een paar minuten de vraag, heb je daar al over na gedacht... Ja, knikte hij, in de lobby van het hotel zit zo een zorgkantoortje die dat regelen, geloof ook dat er Nederlandse werken en de andere... Begon hij te vertellen, om midden in de laatste zin stil te vallen.. Nee, was direct mijn antwoord, iets te hard dan de bedoeling was, dat wil ik niet, geen vreemden aan je lijf, in onze veilige wereld, de hotel kamer, gooide ik er achter elkaar uit, zonder adem te halen, waar door ik mij verslikten in mijn tranen en mijn gezicht in mijn handen verborg.. Het volgende moment zat Vincent naast mij in plaats van tegen over mij, om mij voorzichtig in zijn armen te nemen, om mij rustig te laten uit huilen, pas toen ik wat rustiger was geworden.. Probeerde hij mij gerust te stellen met de woorden: Het komt wel in orde, samen staan wij sterk, en voor alles is een oplossing...

Langzaam ging ik door zijn woorden recht op zitten, wilde een slokje van mijn koffie nemen, om te merken dat deze op was.. Wil je nog wat drinken ? Informeerde hij voorzichtig.. Ja, doe maar een flesje water, dan ga ik even naar het toilet en mij even een beetje opfrissen... Antwoorden ik, om direct op te staan, na een vlinderkusje waarbij ik even mijn hand op zijn wang legde, draaide ik mij om, en liep richting de deur van het dames toilet... Bij de wastafel bekeek ik naar mijzelf in de spiegel, terwijl ik het koude water over mijn handen en polsen liet stromen, hoorde ik opnieuw zijn gerust stellende zin : " Het komt wel in orde, samen staan wij sterk en voor alles is een oplossing"

Het volgende moment, wist ik wat ik doen moest, alsof een Engeltje het in mijn oor had gefluisterd.. Opgelucht, plensde ik nog wat water in mijn gezicht, voor ik weer het koffie tentje binnen stapten... Met een glimlach van oor tot oor, stralende en met pretlichtjes in mijn ogen, kwam ik weer terug bij Vincent, die voor even met de hele situatie duidelijk geen raad wist.. Dankbaar nam ik het flesje water van hem aan, terwijl ik onrustig op mijn stoel ging zitten.. Gelukkig kende hij mij goed genoeg, om te weten dat vragen even geen zin had...

Nadat ik het flesje water bijna had leeg gedronken, zetten ik het terug op tafel, om direct te beginnen: In je gerust stellende woorden, ligt ook het antwoord verborgen, o ja, ? Reageerde hij verbaast maar ook opgelucht.. Ja, knikte ik, als het mogelijk is, via je PGB, wil ik de verzorgende graag uit Nederland laten komen, om samen voor je te zorgen, en misschien daarna het een paar dagen aan hun over te laten.. Ja, knikte hij, maar als ik vragen mag, begon hij voorzichtig, waar door ik een moment in de lach schoot, wat direct het ijs brak.. Wat is het verschil, ik bedoel tussen thuiszorg hier of uit Nederland, ik bedoel moeders is toch ook niet zo te vrede, wat betreft haar zorg.. Vroeg hij zich hard op af... Toch wel een heleboel, want ik heb drie personen in gedachten, die ik voor 100 procent vertrouw, zelfs wat betreft jou verzorging en medische handelingen.. Wie zijn dat dan ? Vroeg hij oprecht geïnteresseerd... Lucie.. Die helpt moeders nu ook met haar PGB huishoudelijke hulp, en heeft haar bij de eerste thuiszorg ook verzorgd, in alle rust en met respect.. Dat is een, merkte Vincent op omdat ik was stil gevallen.. De tweede is Odie, werkt bij de zelfde thuiszorg als Lucie, alleen is zij nog in opleiding, dus moet de zorg dan wel gebeuren onder super visie van een van de andere twee.. Zij is belangrijk voor hé ? Vroeg hij.. Voor mij hoort zij er echt bij, bevestigde ik, en de laatste werkt bij de huidige thuiszorg (nog wel) onze vriendin, zo als moeder haar altijd noemt Amerise, noemde ik haar naam, om direct met tranen in mijn ogen, oogcontact met Vincent te maken.. Ik vind het helemaal geweldig, wij gaan alles in het werk stellen om het op deze manier te gaan doen..

Dank je wel.. zei ik vanuit het diepste van mijn hart, om terwijl ik achter hem stond, hem een dikke zoen op zijn wang te geven en even heerlijk te knuffelen.. Snel daarna rekende wij alles af, en begonnen aan de terug weg over de boulevard, de hele weg hadden wij beide het gevoel alsof wij zweefde en danste, deze dag kon niet meer stuk..

Deze dag kon alleen nog maar beter worden, met de tapas party in het vooruitzicht... Waren het niet vergeten...


Even een blog tussen door: Woorden van Vincent

Verder lezen kun je doen via deze link: Schrijvershotel E




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi! Blijven praten is heel belangrijk.
| 16:45 |
Wat mooi geschreven en intens
| 08:05 |
Heel mooi dat jullie samen alles kunnen bespreken en er ook samen uitkomen.
| 15:33 |
Wat mooi hoe jullie er samen uitkomen. Ontroerend mooi!
| 16:00 |
Zolang jullie er nog maar saampjes over kunnen praten, oplossingen zijn altijd te vinden
| 11:28 |
Fijn dat jullie in oplossingen kunnen denken! We zien elkaar vast nog op de Tapas party.
| 10:01 |
Mooi vervolg, fijn dat er een goede oplossing komt zodat je meer tijd voor elkaar hebt.
| 09:16 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen