×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel in Benidorm deel F: Beach party en Ingeborg aan het woord.

Schrijvershotel in Benidorm deel F: Beach party en Ingeborg aan het woord.


Liever vanaf het begin lezen, dan kun je op deze link klikken: Schrijvershotel A

Zo gezegd, zo gedaan en zo liepen wij een paar minuten later opnieuw op de boulevard, richting de plek die op het papiertje stond, zenuwachtig, maar ook vol vertrouwen in elkaar en de andere Yoorsianen..

Al snel hadden wij de plek gevonden, omdat wij een plek op het strand ontdekten, waar een aantal strand stoelen gezellig bij elkaar stonden.. Hoe kom ik daar ? Vroeg Vincent zich hard op af.. Direct zwaaide wij even naar Elisabeth, die iets zei tegen een aantal andere uit de groep, waar door er twee personen onze richting op kwamen.. Jullie moeten Ingeborg en Vincent zijn ? Informeerde een van de twee, die zich voorstelden als Albert, waarna Hans op de voet volgde..

Nadat ik de schaal met fruitsalade van Vincent hadden overgenomen, hing ik de tas met kokos noten over mijn schouder, en liep richting Elisabeth, die de schaal verbaast maar ook dankbaar aannam.. Na een paar minuten voegde ook de drie heren zich bij de groep, waar bij ik merkten dat Hans en Albert er behoorlijk warm en bezweet uitzagen.. Iets drinken ? Informeerde ik bij hen, om direct de drankjes op te halen en bij hen te bezorgen.. Voor de moeite en het harde werken melde wij.. Om daarna met twee kokosnoten richting Vincent te lopen, die hij dankbaar in ontvangst nam..

Direct daarna legde Elisabeth uit wat er allemaal op een koud buffet stond, en vroeg aan ons welke ingrediënten erin de fruitsalade zat, om iedereen smakelijk eten te wensen.. Rustig nam een ieder wat hapjes, in de tubberware bakjes, wat super handig was, want zand tussen de tenen is misschien leuk, maar tussen de kiezen, lijkt het mij toch iets minder geslaagd..

Gezellig praten wij beide met een aantal Yoorsianen, terwijl wij in de tussen tijd, af en toe oogcontact met elkaar maakte, en Vincent mij dan zijn beroemde knipoog gaf, waar door er direct een aantal vlinders wakker werden in mijn buik, of waren het toch de zenuwen, of allebei ? Nog even liepen wij samen met Adoptiemam, naar de zee, waar wij een mooie schelp vonden, die ik voorzichtig in mijn zak liet glijden.. Geloof dat ik zo terug naar het hotel ga, die sangria was wel heel erg lekker, misschien iets te lekker, vertrouwde Adoptiemam ons toe, als dat beter voelt, moet je dat zeker doen, bevestigde ik haar, voor wij samen terug liepen naar de groep en zij een moment later, verdween richting boulevard en het hotel..

Toen zij uit het zicht was verdwenen, en ik hoopte dat zij veilig in het hotel zou aankomen, draaide ik mij om en liep richting Vincent, die onder een parasol, naar een gesprek zat te luisteren dat gaande was in zijn buurt.. Even observeerde ik hem, om te zien hoe de zweet druppeltjes op zijn voorhoofd stonden, en voelde ik hoe klam hij was, toen ik hem zachtjes een kus op zijn wang gaf, waardoor hij direct oogcontact met mij maakte.. Heb je de medicijntjes bij je ? Vroeg hij het volgende moment.. Hoe heftig is de pijn, op een schaal van 1 tot 10 ? Stelde ik de standaard vraag, terwijl ik even zijn pols vast pakten, om zijn hartslag te controleren.. Toch wel een 6 of bijna een 7, antwoorden hij eerlijk.. Had altijd wat bij mij voor nood, als het nodig is.. Melde ik..

Om op te merken hoe Marijke met een flesje water in haar handen naar ons toe kwam lopen, die Vincent dankbaar in ontvangst nam.. Heb nog wel een doosje paracetamol in mijn tas, zei zij.. Zonder een woord te zeggen, schudden Vincent heftig zijn hoofd van nee, voor hij naar zijn tenen staarde, of het zand er voor dat kan natuurlijk ook nog.. Dank je wel, maar geloof dat die op het moment niet gaan helpen, maar als ik deze nodig heb, weet ik je te vinden.. Antwoorden ik, om even naar haar te glimlachen, voor zij zich om draaide en ik mij weer tot Vincent richten..

Hoe is de pijn nu ? Informeerde ik zachtjes bij hem, voor hij enkel zijn schouders ophaalde.. Kan wat pijn stilling in spuiten via je portocat ? Nee, schudden hij heftig zijn hoofd, om mij met tranen in zijn ogen aan te kijken, ik beantwoorden zijn oogcontact en wachten rustig af.. Wil dit helemaal niet voelen, begon hij na een paar minuten, die wel uren leken te duren.. Maar het gebeurd wel, ik heb trek en dat wil ik helemaal niet of juist wel.. Gooide hij er achter elkaar uit.. Daarom wil ik een extra medicijntje.. Besloot hij een beetje kort af.. De dosis die ik je van morgen heb gegeven, moet genoeg zijn voor de hele dag, hoe wel ik heel goed begrijp dat er behoorlijk wat verleidingen om je heen zijn.. Antwoorden ik en liet direct merken dat ik hem begreep..

Gaan wij dan maar beginnen ? Fluisterde ik zachtjes in zijn oor, om daarna direct op te staan.. Mag ik even jullie aandacht, wij willen even wat met jullie delen, nadat Vincent nog even met zijn zegelring tegen de rolstoel had getikt, zo als men normaal tegen een glas doet, viel iedereen stil en verzamelde zich om ons heen, na nog een moment contact met Vincent die zachtjes in mijn hand kneep en mij bemoedigend toe knikte alsof hij wilde zeggen.. Je kunt het...

Lieve Yoorsianen, begon ik, zo als jullie allemaal weten, is ook niet te missen, zit Vincent in een rolstoel, alleen komt dit niet door een dwars laesie, was dat maar waar, melde Vincent waardoor ik de tijd kreeg om een brok in mijn keel weg te slikken, wat was dit moeilijk maar wat kende hij mij goed, nadat hij opnieuw in mijn hand had geknepen, ging ik verder: Maar Vincent heeft kanker in een vergevorderd stadium, op dit moment krijgt hij nog chemokuren, tegen de pijn, maar ook deze behandeling zal binnen kort geen zin meer hebben.. Wat betekend dat dit onze eerste maar bijna voor 100 procent zeker ook onze laatste vakantie samen is.. Waarom ik het vertel, het met jullie wil delen, niet om of voor medelijden, daar hebben wij zelfs allebei een enorme hekel aan, en ten diepste zijn wij nog steeds de zelfde Yoorsiaan Ingeborg en meelezende Yoorsiaan Vincent, dat willen wij dan ook blijven.. Betrokken worden bij alles wat tijdens deze bijzondere vakantie word georganiseerd, alleen moeten wij van dag tot dag, soms van uur tot uur bekijken of wij ook deel kunnen nemen of mee kunnen omdat dat afhangt van zijn lichamelijke toestand op dat moment.. De ene dag heeft hij een goede dag zo als vandaag, maar ook wanneer het wat minder gaat, en wij misschien maar een uurtje kunnen blijven, of mee doen, is dat even belangrijk omdat wij dan toch zijn geweest, met zijn twee en met de groep, weer een uniek moment hebben gemaakt met elkaar, een herinnering voor nu en later.. Verder zal ik Vincent op vasten tijden of wanneer hij meer pijn heeft, medicijnen moeten geven via zijn portocat. een kasje onder zijn huid, die met een buisje in zijn ader zit, legde ik uit terwijl Vincent de plek liet zien waar het zat, wanneer wij in het hotel zijn of op een andere veilige plek zijn, trekken wij ons samen voor een moment terug, maar als wij onder weg zijn of zo als vandaag op het strand, gaat dat helaas niet werken.. Wanneer het niet anders kan, zal ik het van te voren melden, voor de gene die echt niet tegen injectie naalden kunnen, aan de andere wil ik vragen mij te helpen waar mogelijk, door bijvoorbeeld dingen aan te geven of doormiddel van een handdoek wat persoonlijke ruimte te creëren, zodat niet het hele strand hoeft mee te genieten en Vincent zich wat minder opgelaten hoeft te voelen en ik mij kan concentreren waardoor alles beter verloopt.. Wil ik besluiten met nog een dringend verzoek, ging ik na een diepe zucht die vanuit mijn tenen kwam verder, want door een rugzakje uit het verleden, in combinatie met de medicijnen die Vincent nu moet gebruiken, is een ding verboden en dat is alcohol, dus als je ons wil trakteren, altijd leuk, of voor ons iets wil halen in de bar van het hotel, dan graag een sapje of koffie.. Blijft in de aller eerste en voor ons beide een ding het belangrijkste: Dat wij nog steeds de zelfde zijn, als zo een half uurtje geleden, en spreek ik de hoop uit, dat jullie ons ook zo willen behandelen, besloot ik..


Terwijl de tranen die al die tijd in mijn ogen hadden gestaan, zachtjes over mijn wangen rolde, voorzichtig trok Vincent mij naar zich toe, en zat ik het volgende moment op zijn schoot, verborg ik mijn gezicht tegen zijn schouder, en liet ik mijn tranen vrij, om te voelen hoe mijn lichaam schokten van de ingehouden snikken.. Zachtjes wreef Vincent over mijn rug, en fluisterde een heleboel lieve dingen in mijn oor.. Pas toen ik weer een beetje rustig was geworden, vroeg hij mij om rechtop te komen zitten.. Toen ik dit deed, besefte ik mij dat het zo stil was om ons heen, alsof je een spelt kon horen vallen.. Pas toen ik voorzichtig, de groep durfde rond te kijken, begonnen er een aantal door elkaar te praten, waardoor Vincent met zijn vrije hand een paar bewegingen maakte in de lucht, waardoor het direct weer stil werd.. Nadat ik voorzichtig omdat ik mijn knieën niet helemaal vertrouwde, naast hem op de strandstoel was gaan zitten, nam Vincent het woord...

Het vervolg lezen kun je doen via deze link: Schrijvershotel G










Ingrid Tips en meer
Hier nog een Yoorsiaan die er stil van is. Ik ga lezen wat hij toen zei.
16-08-2017 16:54
16-08-2017 16:54
Vicky
Zoveel gevoelens komen op me af,pieuw
18-07-2017 07:44
18-07-2017 07:44
greadine
Hoy meis en allen. Moeders is op internet aan de wal croes. Is vantasties. Maar even zeggen ondanks het een droom vakantie is, je met Vincent het gevoel geeft dat het echt is .Mooie afsluit zo voor Julie beiden.Denk ook heel mooi en heel moeilijk voor jullie beiden. En goede verwerking zo. Later kan je het herlezen en met je ogen dan dicht tedoen weer dromen. Hou van jullie. Sterkte. PS wat hebben Julie zo met ze allen een mooie vakantie daar.Ik geniet hier ook maar als ik zo leest zou ik best bij de groep willen zijn. Maar dat gaat niet je kan maar op een plek zijn.Groeten aan allen en geniet van de droom vakantie. Knuffie xxx v GBY ALL.
16-07-2017 07:34
16-07-2017 07:34
Joa
Met tranen in mijn ogen gelezen. Je schrijft wel heel erg goed.
12-07-2017 09:18
12-07-2017 09:18
Alzheimerblog
Heel mooi verteld. Ja, nu weet ik het weer helemaal. Die mooie schelp. Voor altijd bewaren als herinnering aan je bijzondere vakantie!
11-07-2017 14:38
11-07-2017 14:38
Joyce de Boer
Je hebt me aan het huilen gemaakt.....wat krachtig geschreven! Xxx
11-07-2017 09:33
11-07-2017 09:33
Albert van den Berg
Heel mooi en met respect geschreven. Het lijkt wel of ik er bij ben, zie het zo voor mij. Deels omdat ik in het groepje zit en deels door de ervaringen van kanker die ik heb en om mij heen zie. Joh wat zal ik blij zijn als mijn portocat er volgend jaar uit mag.
11-07-2017 09:27
11-07-2017 09:27
Hans van Gemert
Het is allemaal heel aangrijpend!
11-07-2017 09:26
11-07-2017 09:26
Encaustichris
Het kippenvel loopt over mijn lijf!
11-07-2017 08:39
11-07-2017 08:39