×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel in Benidorm deel H: Fijne tijd op het strand voor ons allebei

Schrijvershotel in Benidorm deel H: Fijne tijd op het strand voor ons allebei


Bij het begin beginnen, klik dan op de volgende link: Schrijvershotel A

Vond je het een leuke verrassing ? Vroeg Vincent, terwijl hij naar mijn glaasje wees, heb ik samen met Marion geregeld, toen je met Adoptiemam even naar de zee was gelopen.. Legde hij uit... Vond het super, wat een super goed idee, en enorm lief van je, antwoorden ik, om daarna op te staan om Elisabeth te helpen met opruimen, samen met een aantal andere.. In mijn ooghoek zag ik hoe Albert op mijn strandstoel was gaan zitten en in gesprek was met Vincent, die met hand gebaren zijn woorden kracht bij zetten, even moest ik er om glimlachen, voor ik het volgende tubberware bakje in een plastic tas stopten..

Nadat alles was opgeruimd, wat best snel was gegaan, zo met elkaar, liepen ik terug naar Vincent, om in zijn buurt even in het zand te gaan zitten.. Direct kwam vanaf het tussen station van Menno de vraag of ik even de tijd wilde nemen voor Maaike en Naomi, nadat ik in gedachten Ja had ge antwoord, kwamen zij langzaam naar voren..

Even speelde zij samen een beetje met het zand, wat zij door hun handen lieten gaan, wat warm aanvoelde en een beetje kriebelde.. Rustig liet ik hen even hun gang gaan, om daarna samen met hen een beetje om ons heen te kijken.. Ken die mensen niet ! Merkte Naomi direct op, ik wel, melde Maaike, heb die mevrouw wel eens gezien op een foto, toch ? Ja, dat is Elisabeth, ook een Yoorsiaan, net als ik, net als wij, van dat lekkere eten, en hoe je dat allemaal het beste kunt klaar maken.. Legde ik rustig uit, voor ik even het mobieltje uit de rugtas pakten die over de rugleuning van Vincent zijn rolstoel hing, om de oordopjes in mijn oren te hangen en even wat muziek op te zetten, gewoon omdat dat helpt en storende geluiden buiten sluit..

Waar is Vincent ? Vroeg Maaike het volgende moment, daar vlak bij onder de parasol, reageerde ik, om even zijn kant op te kijken, zodat zij hem ook konden zien zitten.. Alsof hij het voelde, keek ook een moment mijn, een moment onze kant op, om nadat ik oogcontact met hem had gemaakt naar ons te glimlachen, gevolgd door een knipoog alsof hij wist wat er op dat moment gebeurde.. O, hij geeft je die kriebels in je buik, net als wanneer wij op de schommel zitten.. Vertelde Naomi.. Dat zijn vlinders, verduidelijkte Maaike op haar beurt.. Dat klopt, hebben jullie allebei gelijk in, bevestigde ik hen beide.. Maar jullie kennen Vincent toch nog wel ? Stelde ik de vraag.. Ja, antwoorden beide tegelijk om nog een moment naar hem te kijken.. Hij ziet er alleen zo anders uit, gaat hij dood ? Vroeg Naomi direct.. Nee, hij gaat naar de hemel, antwoorden Maaike, voor ik iets had kunnen zeggen.. Meiden geen ruzie maken, waarschuwde ik, voor het uit de hand kon lopen.. Jullie hebben allebei een beetje gelijk, want zijn lichaam, het huisje waarin hij woont, gaat dood, wanneer zijn hartje stopt met kloppen.. Alleen zijn geest/ziel, waarmee hij kan denken, voelen en dat soort dingen, die gaat naar de hemel..

Even voelde ik het verdriet opkomen in mijn borst, maar niet vandaag, niet op dit moment, en wanneer wel, kan ik jullie ook niet vertellen, misschien hebben wij een paar dagen, en als alles goed gaat misschien nog wel een paar weken.. Vertelde ik de twee meiden, om hen een beetje gerust te stellen maar ook open en eerlijk.. Even was het totaal stil, tot dat Maaike de vraag stelde: Mag ik dan vanavond een ijsje met hem eten ? Direct verscheen er een glimlach op mijn gezicht voor ik bevestigde. dat is goed, als wij straks samen met hem zijn, zal ik het aan hem vragen, even overleggen of hij niet te moe is enz. Direct was het goed, en alles in orde, waar door de meiden nog een beetje met het zand speelde en de schelp bekeken, die ik had gevonden..

Ingeborg ? Vroeg Vincent na een paar minuten de aandacht, terwijl hij een hand op mijn arm legde, alleen voordat ik weer vooraan zat, keek Maaike er een moment verbaast naar, voor zij haar arm los trok, om even haar hoofd te schudden van Nee.. Ja, Vincent, wat is er ? Antwoorden ik vragende een paar seconden later.. Kom je even bij ons zitten ? Stelde hij de weder vraag.. Geloof namelijk dat de party bijna voorbij is en wij zo gezamenlijk terug naar het hotel gaan om daar nog iets te drinken.. Gezellig, melde ik hem, maar als je het niet erg vind, loop ik nog even naar de zee, voetjes in het water, en dan ben ik zo weer terug.. Is goed, doe je wel voorzichtig, zei hij, tuurlijk viel ik hem in de reden, ik word beschermd, geef mij vijf minuten.. Opgelucht met het antwoord, knikte hij ja, voor ik mij omdraaide en richting de zee liep..

Wie was die andere meneer ? Vroeg Naomi, toen ik of beter wij, met de voeten een beetje door de zee, heen en weer liepen.. Dat was Albert.. Antwoorden ik, die logeert ook in het hotel en is een Yoorsiaan.. O, die meneer uit Portugal.. Reageerde Maaike direct, denk je dat zij erg geschrokken zijn ? Was nu haar vraag.. Wie van de twee ? Vroeg ik nu, om tijd te winnen om even over het antwoord te kunnen na denken.. Beide ! zei toch wel een beetje zenuwachtig.. Denk het niet, probeerde ik haar gerust te stellen, Vincent weet wie je bent toch ? Ja, knikte zij maar die andere meneer ? Was direct haar volgende vraag.. Dat weet ik niet, antwoorden ik eerlijk, maar wie kan het nu beter uitleggen dan Vincent ? Besloot ik.. Niemand melde zij met een diepe zucht..

Terwijl ik het water weer uit liep, verdwenen Naomi en Maaike, via het tussen station naar binnen, met de belofte, dat ik het met Vincent besprak en dat zij dan hoorde wanneer het ijsje eten ging plaats vinden, misschien van avond of anders morgen.. Met een goed gevoel, kwam ik terug bij Vincent en een aantal andere van de groep, die allemaal zo goed als klaar waren voor vertrek.. Lag het nu aan mij, of ging de terug tocht over het strand, veel sneller dan op de heen weg, in ieder geval stonden wij binnen een paar minuten op de boulevard.. Waar ik, direct de rolstoel van Hans overnam, en zo liepen wij gezamenlijk met een klein groepje terug naar het hotel, waar wij voor het eerst deze vakantie, een van de 5 kroegjes binnen gingen..

Nadat wij gezellig met een aantal aan een tafeltje waren gaan zitten, een heerlijk glas jus voor onze neus hadden staan, legde Vincent opnieuw zijn hand op mijn arm, om mij vragende te blijven aankijken, het is goed bevestigde ik hem, wij zijn weer samen, jij en ik, alles is goed gegaan, maar was even nodig, deed ik in korte zinnen verslag.. Om met een glimlach te besluiten: Als het allemaal goed gaat, dan heb je van avond of anders morgen een date om een ijsje te gaan eten, met een meisje van 8 jaar.. Dat moet, even denken, Maaike zijn.. Besloot hij het gesprek omdat een aantal Yoorsianen het cafeetje binnen stapten..

Weet je nog, dat ik je in Utrecht gevraagd heb of de groep het echt zou begrijpen ? Ging Vincent een moment later verder, en dan bedoelde ik echt begrijpen, als zelf meegemaakt of van heel dichtbij.. Ja, knikte ik, enkel om hem de ruimte te geven verder te gaan.. Er zit er een in de groep, namelijk Albert, al is de afloop voor hem gelukkig anders en mag zijn portocat er over ongeveer een jaar weer uit.. Mooi om te horen, antwoorden ik, bedoel natuurlijk de uitkomst voor hem, maar ook dat je iemand gevonden hebt, die het echt begrijpt.. Langzaam knikte hij van Ja, om het volgende moment even zijn hand op mijn wang te leggen met de woorden: Je ziet er moe uit ! Gaan wij een poosje rusten ? Is een heel goed idee, melde ik om direct op te staan..

Even daarna namen wij voor nu afscheid van de groep, stapten het cafeetje uit en stonden in de lobby, waar je een spelt kon horen vallen.. Lieverd, heb jij een roze koffertje in onze hotelkamer gezien ? Nee, schudden ik verbaast mijn hoofd.. Zelfs niet onder het bed, want daar was iets onder gerold van morgen.. Melde ik.. Laten wij dan maar even naar de receptie gaan, kijken of zij het raadsel voor mij kunnen oplossen.. Stelde Vincent voor, is goed hoor, melde ik hem, terwijl ik hem die richting op duwde, dan ga ik gelijk even naar de toilet, moest al bij het strand, maar daar is nog niets van gekomen.. Wil je er ook helemaal niet bij hebben, was plotseling zijn korte en toch wat heftige reactie.. Even keek ik hem verbaast aan toen wij bij de balie waren aangekomen, haalde even mijn schouders op, om zonder nog een woord te zeggen naar het dames toilet te vertrekken..

Toen ik na een bezoekje, de lobby weer binnen stapten, zat Vincent met zijn armen over elkaar, en een strak gezicht voor zich uit te kijken, maar gelukkig klaarde zijn gezicht op, toen ik in zijn gezichtsveld verscheen.. Wat kunnen sommige mensen toch eigenwijs zijn, maar het word opgelost, te minsten zij gaat haar best doen, besloot hij, terwijl wij onder weg waren naar de lift en stonden het volgende moment in de hotelkamer.. Zonder de badkamer te bezoeken of maar te bekijken, deed ik met de fransen slag wat nodig was, en lag ik binnen een paar minuten tegen hem aan in bed.. Nog even knuffelde wij wat, voor ik langzaam in slaap viel, nog even spitste ik mijn oren, wat was dat voor geluid, het leek wel alsof het onder het bed vandaan kwam, maar voor ik mij kon bewegen om te gaan kijken of nog eens te luisteren.. Viel ik in slaap, moe maar voldaan..

Verder lezen kan via deze link: Schrijvershotel I





Ingrid Tips en meer
Volgens mij had Hans dat koffertje nog gezien...
16-08-2017 16:59
16-08-2017 16:59 • Reageer
Hans van Gemert
Het was zeker een mooie, bijzondere dag met veel mooie gesprekken. En dat roze koffertje, dat heb ik wel ergens gezien geloof ik
14-07-2017 11:56
14-07-2017 11:56 • Reageer
Albert van den Berg
Het was een mooie dag, fijn om met iemand te praten die een vergelijkbaar probleem heeft.
14-07-2017 10:33
14-07-2017 10:33 • Reageer