×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Schrijvershotel in Benidorm deel J: Een ijsje eten met Maaike...

Schrijvershotel in Benidorm deel J: Een ijsje eten met Maaike...


het verhaal vanaf het begin lezen kan via deze link: Schrijvershotel A

Pas nadat mijn haar helemaal droog was en in model zat, stapten ik de badkamer uit, terwijl ik in mijn ooghoek een roze koffertje naast de kast zag staan... Het volgende moment werd mijn aandacht getrokken naar mijn hoofdkussen, waar een beer op zat, met zijn rug tegen de muur.. Wat een leuke beer, zei ik tegen Vincent, terwijl ik er naar toe liep, even keek hij om en melde: Die zat bij ons voor de deur, op het roze koffertje.. Verbaast keek ik even naar deze beer omdat ik hem helemaal niet herkende, als een van mij, van ons.. Voorzichtig pakten ik hem op, om hem op de bank te zetten bij mijn, onze knuffels die daar gezellig bij elkaar stonden.. Maar wat was dat nu, het leek wel of deze beer adem haalde en toen ik hem neerzetten, knipoogde hij een seconden naar mij..

Verbaast bleef ik er naar kijken, tot Vincent mij riep omdat hij iets niet begreep wat er gebeurde op mijn laptop.. Na dat ik deze opnieuw had opgestart was ook het probleem verdwenen, en ging ik met mijn mobieltje op het bed zitten.. Na een aantal berichtjes aan Moeders via Watts ap en een soort van oproepje onder de laatste blog van Hans wat betreft de gevonden beer, wat iets in mij zei dat het van een van de schrijvers moest zijn, duidelijk een Yoorsiaan..

Nadat ik de reactie had geplaatst, hoorde ik hoe Vincent mijn laptop dicht klapten en merkten ik hoe het volgende moment naast mij stond.. Hoe is het met Moeders ? Informeerde hij, terwijl hij naar mijn mobieltje wees.. Vast wel goed, zij heeft bijna nooit haar mobieltje mee, dus zodra zij op de kamer is krijg ik wel een berichtje terug.. Antwoorden ik, terwijl ik het mobieltje op mijn nachtkasje legde..

Gaan wij nog wat leuks doen ? Informeerde Vincent met een glimlach van oor tot oor, want als ik mij goed herinner, heb ik van avond een date toch ? Was zijn volgende vraag.. Klopt met Maaike, melde ik, te minsten als je je goed voelt en niet te moe bent.. Dat gaat nog best, viel hij mij in de reden, heb goed geslapen en van de telefoontjes heb ik alleen nog maar meer energie gekregen.. Alleen vertel ik er verder nog niets over, heb al weer te veel gezegd, dus vragen stellen heeft geen zin.. Besloot hij met een waarschuwende blik in zijn ogen, waar ik een beetje om moest lachen.. Ik zou niet durven, reageerde ik, hoewel ik wel super benieuwd ben.. zei ik eerlijk.. Vincent glimlachten enkel...

Hoe gaat het met het zwermpje ? Vroeg hij en veranderde zo van onderwerp.. Goed, antwoorden ik, heb van middag op het strand even met Naomi en Maaike gesproken, en dat ging heel voorspoedig! Zelfs zo dat Maaike vroeg of zij een ijsje met je mocht gaan eten.. Dan moesten wij dat maar gaan doen ! Vulde Vincent aan.. Nadat onze beschermer Menno vanaf het tussen station, de deur naar de binnen wereld open had gedaan, melde Maaike zich bij hem en zat het volgende moment naast mij..

Hallo Maaike, begroeten Vincent haar, nadat ik achter haar was gaan zitten.. Hoi, groeten zij direct terug, om hem voorzichtig aan te kijken.. Heb je zin om samen met mij een ijsje te gaan eten ? Vroeg hij, terwijl hij zijn hand open voor haar hield.. Ja, wel.. geloof ik.. denk ik.. Begon zij drie keer opnieuw om verbaast naar zijn hand te kijken, en het volgende moment haar handen achter de rug te verstoppen terwijl zij een paar keer heftig haar schouders ophaalde.. Weet je het op eens niet meer zo zeker, of vind je misschien toch een beetje spannend, met van die kriebels in je buik ? Verwoorden Vincent als van zelf haar gevoel.. Ja, fluisterde zij zachtjes, waardoor zij zich een beetje ontspanden..

Voor mij hoef je niet bang te zijn, ging Vincent op zachte toon verder, want van binnen ben ik nog steeds de zelfde, als voordat ik ziek werd, dat is mijn lichaam, het huisje waarin je woont.. Vulde Maaike aan, zonder er echt over na te denken, waar door zij hem geschrokken aankeek.. Dat heb je goed gezegd, gaf hij haar een complementje, om te merken dat zij even naar hem glimlachten.. Er is wel een klein probleempje, want mijn benen doen het niet meer, daar door zit ik in een rolstoel.. Denk je dat je die kunt duwen ? Besloot hij vragende.. Even proberen, beetje oefenen ? Stelde zij voor, om iets naar voren te schuiven, om nadat zij haar hand in die van hem had gelegd, op te staan..

Na een paar rondjes door de kamer, wat behoorlijk goed ging, zonder dat zij ergens tegen aan botste, vroeg Vincent, gaan wij dan nu richting deur ? Een stukje gang en vlak bij is de lift.. Nee, schudden Maaike haar hoofd, terwijl zij de rolstoel los liet en terug op het bed ging zitten.. Waarom niet dan ? Stelde Vincent haar de vraag, om richting het bed te komen.. Vind ik moeilijk, een beetje eng, al die mensen die niet weten dat ik er ben, wie ik ben, en die alleen het grote lichaam zien, begon Maaike uit te leggen, dan komen er altijd problemen voor Ingeborg en voor jou en dat wil ik niet.. Besloot zij, terwijl zij even hard op haar onderlip beet..

Dat hoeft niet, antwoorden Vincent, ik ben bij je, en samen met Ingeborg, net als Menno op het tussen station, gaan wij je beschermen, iedereen die boos kijkt, daar gaan wij heel vriendelijk naar glimlachen.. En weet je, de groep waar mee wij van middag op het strand waren, die oordelen echt niet zo snel, stellen vragen als dat nodig is, en durven zij dat om wat voor reden niet zo goed, dan zorgen wij dat wij een keertje bij elkaar komen bij het zwembad bijvoorbeeld en dan leg ik het uit.. Vind je dat een goed idee ? Stelde hij de vraag.. Ja, knikte zij, om direct naar hem te glimlachen, duidelijk opgelucht met zijn uitleg.. Dank je wel.. Melde zij vrolijk, om verder te gaan: Gaan wij dan nu een ijsje eten ? Dat vind ik een goed plan, kom wij gaan, reageerde hij..

Het volgende moment, stonden zij samen op de lift te wachten, zo snel had Maaike de rolstoel voort geduwd, nadat zij de lift waren uit gekomen, keek Maaike even de lobby rond, en stuurde Vincent naar een van de bankjes die daar stonden opgesteld.. Nadat zij de rolstoel er naast had gezet, ging zij er zelf op zitten, om hem het volgende moment aan te kijken.. Misschien is het beter als je nu gewoon Ingeborg tegen mij zegt, melde zij hem.. Zo heet je helemaal niet, reageerde Vincent, jou naam is Maaike en dan noem ik je ook zo, waar wij ook zijn, dat maakt voor mij geen verschil.. Word zo ingewikkeld.. Viel Maaike hem in de reden.. Nee, schudden Vincent nu zijn hoofd vast besloten, zo lang wij samen maar begrijpen hoe het zit, dan is er niets aan de hand en komt het allemaal in orde..

Dankbaar keek zij hem een paar minuten aan, om op te staan, en de rolstoel met Vincent richting het restaurant te duwen, om stil te staan bij de balie.. Want daar stond iemand met drie heel verschillende honden.. Wat lief, zie je dat ? Vroeg Maaike aan Vincent vlakbij zijn oor, gaat altijd makkelijk als je achter iemand staat.. Goede avond, mevrouw, maakte Vincent contact, mag Maaike de honden even aan halen alsjeblieft ? Natuurlijk ga je gang, nodigde zij uit.. Het volgende moment zat Maaike op haar knieën met de drie honden om haar heen, die super lief voor haar waren..

Apart zo een schrijvershotel.. Begon de mevrouw tegen Vincent... Bent u ook een schrijver ? Maar wacht laat ik mij eerst even voorstellen: Ik ben Joa... Aangenaam kennis te maken, alsjeblieft geen u, en nee ik ben geen schrijver, of Yoorsiaan zoals je dat noemt, wel een mee lezende Yoorsiaan, Ingeborg hier, is de schrijfster van ons twee.. Antwoorden Vincent wijzende naar ons.. Ingeborg ? Herhaalde Joa, dacht dat je net een andere naam noemde, die begon met een M.. Dat klopt, de naam is op Yoors namelijk Ingeborgenzwerm, en Maaike is een deel uit de zwerm.. Legde hij uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was.. Verdere uitleg kan altijd, maar nu niet ging hij verder, want nu gaan wij een ijsje eten, kom je Maaike ? Na nog een kus op de kop van de grootste hond, stond zij op, bedankten Joa voor het knuffelen van de honden en duwde Vincent verder richting het restaurant...

Nadat wij samen aan een tafeltje waren gaan zitten, kwam de serveerster naar ons toe, en bestelde Vincent twee ijsjes met warme chocolade saus en nootjes... Om Maaike het volgende moment lachend aan te kijken.. Waren lieve honden hé en een aardige mevrouw ? Begon hij het gesprek.. Ja, heel lief en aardig bevestigde Maaike, dan mis ik onze hondjes wel een beetje bekende zij eerlijk.. Misschien kunnen de hondjes wel een paar dagen bij ons op bezoek komen, stelde Vincent voor.. Dat zou ik heel graag willen, zou heel fijn zijn besloot Maaike omdat onze ijsjes werden gebracht..

Die er echt heerlijk uit zagen, en nog lekkerder smaakte.. Heb die mevrouw al eerder gezien, op het strand, toen zij de glaasjes rond deelde.. Vertelde Maaike.. Dat is waar, deed zij samen met Kris, alleen was zij net te laat om het verhaal van Ingeborg te horen.. Legde Vincent uit.. Samen genoten zij van het ijsje en kletsten nog een beetje met elkaar over van alles en nog wat..

Vanaf mijn plekje achter Maaike, zag ik dat er soms wat blikken kwamen van een grote tafel, waar een aantal Yoorsianen gezellig bij elkaar zaten, maar dat was niet erg volgens Maaike, want als zij vragen hadden, dan gaf Vincent daar wel antwoord op.. Niet van avond, maar een andere dag, wanneer wij bij elkaar waren bij het zwembad.. Diep van binnen wist ik dat zij gelijk had, voelde mij beschermd..

Maaike ? Vroeg Vincent haar aandacht.. Wil je nog wat drinken, lieverd ? Hij zegt Lieverd tegen mij, giechelde zij een moment, om hem daarna antwoord te geven.. Nee, zit een beetje vol, en ben ook een beetje moe, vind je het erg als ik naar binnen ga ? Dat is goed hoor, vond het heel gezellig, en kom je snel weer een keertje terug, misschien om de andere te helpen die het in het begin een beetje moeilijk vinden.. Antwoorden en stelde Vincent voor.. Ja, knikte Maaike, stuurde hem een hand kusje door de lucht, voor wij van plaats wisselde en zij het volgende moment via het tussen station naar binnen verdween, merkte ik toen Menno de deur achter haar dicht deed...

Na een paar slokjes water, keek ik Vincent aan met de woorden: Je hebt een meisje heel gelukkig gemaakt, dank je wel ! Vond het ook erg fijn, en erg bijzonder, antwoorden hij, om mij ook de vraag te stellen of ik nog iets drinken wilde.. Nee, zit ook een beetje vol, zelfde lichaam en zo.. Melde ik, maar misschien kunnen wij even naar buiten ? Even een frisse neus halen, kijken bij het strand, naar de sterren en de maan.. Goed plan, bevestigde hij, en zo liepen wij het volgende moment het hotel uit, de donkere nacht in, op weg naar de boulevard..


Verder lezen kan via deze link: Schrijvershotel K





Katrien
Wat een verhaal.
08-01-2018 22:37
08-01-2018 22:37 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Heel bijzonder geschreven weer!
17-08-2017 12:17
17-08-2017 12:17 • Reageer
Albert van den Berg
Weer in een adem uitgelezen. Kinderen kunnen heel anders en onbevangen tegen mensen aan kijken, "ok, is dat zo, prima" en weer verder
18-07-2017 21:56
18-07-2017 21:56 • Reageer
Encaustichris
Weer een mooi verhaal!
18-07-2017 17:34
18-07-2017 17:34 • Reageer
Alzheimerblog
Wat fijn dat de zwerm zo volledig geaccepteerd wordt door Vincent.
18-07-2017 09:14
18-07-2017 09:14 • Reageer
Hans van Gemert
Wat een bijzonder verhaal weer!
18-07-2017 08:14
18-07-2017 08:14 • Reageer