Schrijvershotel in Benidorm deel K: Heftige confrontatie voor Vincent..

Schrijvershotel in Benidorm deel K: Heftige confrontatie voor Vincent..


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Bij het begin beginnen, klik dan op de volgende link: Schrijvershotel A

Na een paar slokjes water, keek ik Vincent aan met de woorden: Je hebt een meisje heel gelukkig gemaakt, dank je wel ! Vond het ook erg fijn, en erg bijzonder, antwoorden hij, om mij ook de vraag te stellen of ik nog iets drinken wilde.. Nee, zit ook een beetje vol, zelfde lichaam en zo.. Melde ik, maar misschien kunnen wij even naar buiten ? Even een frisse neus halen, kijken bij het strand, naar de sterren en de maan.. Goed plan, bevestigde hij, en zo liepen wij het volgende moment het hotel uit, de donkere nacht in, op weg naar de boulevard..

Deze keer lieten wij de winkeltjes en kraampjes een beetje links liggen, liepen helemaal langs de rand met daar achter het strand en de zee.. In stilte luisterde wij samen naar het geluid van de golven, voelde de wind langs onze wang strijken, en bewonderde de sterren aan de wolk loze hemel...

Wat is het een mooie avond.. Melde Vincent, dat vind ik ook, bevestigde ik hem, terwijl ik hem naast een van de bankjes zetten, om er zelf op te gaan zitten.. Denk je dat ik er nog naast pas ? Vroeg hij het volgende moment.. Even keek ik hem onderzoekende aan, om te zien of hij het meende, toen dit het geval bleek te zijn.. Antwoorden ik, je zit vol verrassingen, maar als ik een stukje opschuif moet het vast wel lukken.. Nadat ik het kussentje van achter zijn rug, op het bankje had gelegd, stond ik het volgende moment voor hem, zetten zijn voeten op de grond, met die van mij er schuin voor, pakten hij mijn boven armen vast, en pakten ik hem stevig vast, om terwijl ik langzaam tot drie telde, om hoog te trekken, na een korte draai, telde ik opnieuw tot drie en zat hij op het bankje.. Zelf draaide hij nog een kwartslag met zijn neus richting strand en zee, voordat ik naast hem ging zitten..

Dank je wel, ik hou van je.. Maakte hij opnieuw contact en verbrak de stilte die was gevallen, om verbaast te kijken naar de ruimte die tussen ons was ontstaan.. Zit er iemand tussen ons in ? Plaats genoeg, ging hij gespeeld serieus verder.. Dat hoop ik toch niet, daar is niemand welkom, reageerde ik, om direct op te schuiven, zodat ik tegen hem aanzat.. Om te voelen hoe hij een arm om mij heen legde, als antwoord legde ik mijn hand op zijn boven been, waar hij even verbaast naar keek..

Had even het besef, dat ik je aanraking voelde zei Vincent nog steeds verbaast, voor er het volgende een enorme kreun uit zijn mond kwam, gevolgd door: Kramp, in mijn buik ! Zonder dat ik echt na dacht, legde ik mijn hand op zijn onder buik, om deze een beetje te masseren, tot ik voelde dat de kramp een beetje weg trok.. Even glimlachten wij naar elkaar, opgelucht dat dit moment voorbij was.

Tot Vincent van de ene op de andere seconden totaal in paniek raakte, ik ga, ik ben, ik moet, gooide hij er achter elkaar uit, terwijl hij zich met zijn handen opdrukten om een poging te doen om op te staan.. Nee, zei ik kort en krachtig, terwijl ik mijn handen op zijn schouders legde, om hem zo terug te duwen op de bank.. Ja, wel.. Het is echt nodig.. Laat mij nu toch even.. Reageerde hij om de volgende poging te doen om op te staan.. Dat gaat niet, liet ik hem opnieuw kort en krachtig weten, om te voelen hoe Menno onze beschermer vanaf het tussen station direct naast mij zat, om onze krachten te bundelen, of om heel eerlijk te zijn is Menno een stuk sterker dan ik.. Na nog een aantal pogingen van Vincent om op te staan, waarbij op een gegeven moment de kracht termen en scheld woorden naar mijn, naar ons hoofd slingerde, die ik niet hoorde was gewoon doof, Oost-Indisch doof, gaf hij het van het ene op andere moment op, keek mij, ons geschrokken aan, voor hij zijn elle bogen op zijn boven benen zetten om zijn gezicht in zijn handen te verbergen, terwijl zijn schouders schokte van de snikken die door zijn lichaam trokken..

Nadat ik Menno via het denken had bedankt voor zijn hulp, en hij het volgende moment weer op zijn vertrouwde plekje op het tussen station zat, concentreerde ik mij opnieuw op Vincent.. Langzaam stond ik op, om voor hem op het muurtje te gaan zitten, en zijn beide polsen zachtjes maar ook stevig vast te pakken, terwijl ik zijn naam noemde: Vincent, het is goed, je bent veilig, ben bij je.. Zijn antwoord was een onder drukte schreeuw, dat in mijn oren klonk, als dat van een gewond dier.. Waarna hij het opnieuw op een brullen zetten, met snikken die wel uit zijn tenen leken te komen.. Zachtjes praten ik een beetje tegen hem, en wreef met mijn duimen langs de zijkant van zijn handen om te laten merken dat ik er voor hem was.. Op het moment dat ik voelde dat hij zich een heel klein beetje begon te ontspannen, schoof ik iets naar voren, om hem naar mij toe te trekken, zodat zijn hoofd tegen mijn schouder kwam, toen hij dit voelde, verborg hij zijn gezicht in mijn nek, en sloeg zijn armen om mij heen, pakten mij vast, alsof hij mij nooit meer wilde los laten..

Hoe lang wij zo samen hebben gezeten, weten wij beide echt niet meer, dat is dan ook onbelangrijk, alsof er geen tijd, nog plaats bestaat.. Alleen wij twee, in een eenheid die niet te omschrijven is..

Op een gegeven moment, voelde ik Vincent bewegen, ging hij op de zelfde manier zitten als even daar voor, met dat verschil dat hij mij aankeek, las zo veel verdriet en pijn in zijn ogen, dat het kippenvel centimeters dik op mijn armen stond, ik een brok in mijn keel had en de tranen opwelde in mijn ogen.. Voorzichtig nam ik zijn gezicht tussen mijn handen en kuste zijn tranen weg.. Omdat hij een geluid maakte, veranderde ik mijn houding en herstelde het oogcontact..

Even zag ik de paniek terug komen in zijn ogen, het is goed, lieverd, je bent veilig, stelde ik hem gerust, wil je graag helpen maar wil je mij dan vertellen wat er aan de hand is ? Stelde ik de vraag.. Schaam mij zo, begon hij schor maar voor mij duidelijk te verstaan.. Het is net alsof ik mijn lichaam niet meer kan vertrouwen, heeft een eigen leven, brengt mij steeds in de problemen, wil niet dat die ziekte steeds alles verpest, vertelde hij, om mij vragende te blijven aankijken.. Ik hou van je, antwoorden ik, dus ook van je lichaam, hoe het was toen ik je leerde kennen, hoe het op dit moment is en hoe het later zal worden, kan niet, ik haat het, viel hij mij in de reden, toch wel, ging ik verder, zonder op zijn laatste woorden in te gaan.. Wil je mij vertellen, wat er zo juist gebeurd is ? Stelde ik de vraag op een andere manier.. Ja, knikte hij, om naar zijn broekspijp te kijken waar door ik zijn blik volgde, de katheterzak is zo vol, dat het geleegd moet worden, en tot nu toe, heb ik dat nog steeds zelf gedaan, antwoorden en legde hij uit.. Begrijp dat dat moeilijk is, omdat op dit moment uit handen te geven, maar om met zo een volle katheterzak en een volle blaas, eerst helemaal terug te lopen naar het hotel lijkt mij voor je gemoedsrust en gezondheid totaal niet verstandig.. Vertelde ik hem..

Nee, reageerde hij, met een zucht die wel uit zijn tenen leek te komen, waardoor hij het volgende moment opnieuw benauwd keek.. Hoe moet dat dan ? Er is geen wc of zo, en in mijn onderbroek op de boulevard zitten, vind ik ook geen pretje.. Hoeft niet, viel ik hem in de reden, in de naad van je spijkerbroek zit een rits verwerkt, die makkelijk open gaat, en heb je je wel eens afgevraagd, waarom ik een legen frisdrank fles in je rugtas heb zitten ? Besloot ik mijn uitleg met een weder vraag.. Direct stonden de tranen opnieuw in zijn ogen, alleen nu van opluchting in plaats van verdriet.. Vrij snel hadden wij daarna samen dit klusje ook weer geklaard, en het volgende moment ging ik weer naast hem op het bankje zitten, en sloeg hij opnieuw zijn arm om mij heen, met de woorden ik hou van je !

Zachtjes gaf ik hem een vlinder kusje op zijn wang, om daarna een poosje in alle rust bij elkaar te zitten, tot hij melde: Geloof dat wij zo nog een keer aan het werk moeten, de katheterzak loopt weer enorm vol.. Heb ook zoveel gedronken, was ook zo warm vandaag.. Geeft niet, komt uit je blaas, die ook behoorlijk vol moet zijn geweest, viel ik hem in de reden.. Voordat wij de handeling opnieuw uitvoerde, en nadat ik even zijn buik had betast, wist ik dat zijn blaas zo goed als leeg was..

Gaan wij terug naar het hotel ? Stelde ik voor, daar kan ik je verder verzorgen, en betere controles doen, omdat ik.. Zie je nu dat het alles verpest, viel hij mij boos in de reden.. Weet je nog wat wij hebben afgesproken, ging ik direct verder.. Ja, knikte hij: Niet alles hoeft op een dag, want er komen er vast nog wel een paar, vulde wij elkaar aan.. Het volgende moment zat Vincent weer in zijn rolstoel, en waren wij onder weg naar het hotel.. Zo snel als maar mogelijk was, want diep van binnen maakte ik mij behoorlijke zorgen, alsof ik gewaarschuwd werd, dat handelen noodzakelijk was...

Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel L




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel aangrijpend geschreven.
| 12:21 |
Knuf van mam .Goed bezig wel moeilijk he sterkte .
| 14:04 |
Heftig, maar ook mooi geschreven
| 09:17 |
Heel heftig, heel ver weg herken ik het omdat ik een paar dagen met zo´n ding gezeten heb, vond het al veel te lang.
| 10:29 |
Mooie, maar ook wel heftige momenten!
| 08:21 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen