Schrijvershotel in Benidorm deel L: Lichamelijke strijd, maar geholpen door...

Schrijvershotel in Benidorm deel L: Lichamelijke strijd, maar geholpen door...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het verhaal vanaf het begin lezen, klik dan op de volgende link: Schrijvershotel A

Gaan wij terug naar het hotel ? Stelde ik voor, daar kan ik je verder verzorgen, en betere controles doen, omdat ik.. Zie je nu dat het alles verpest, viel hij mij boos in de reden.. Weet je nog wat wij hebben afgesproken, ging ik direct verder.. Ja, knikte hij: Niet alles hoeft op een dag, want er komen er vast nog wel een paar, vulde wij elkaar aan.. Het volgende moment zat Vincent weer in zijn rolstoel, en waren wij onder weg naar het hotel.. Zo snel als maar mogelijk was, want diep van binnen maakte ik mij behoorlijke zorgen, alsof ik gewaarschuwd werd, dat handelen noodzakelijk was...

Hoe dichter wij bij het hotel kwamen, hoe onrustiger Vincent werd, wij zijn er bijna, probeerde ik hem gerust te stellen, wat maar half lukte, merkte ik aan zijn reactie... In het hotel aangekomen, was het een totale chaos in de lobby.. Overal stonden, zaten mensen, met zo ongelofelijk veel bagage, dat ik overal om heen moest rijden, wat meer op een slalom leek, alleen bij elke bocht die ik maakte, voelde ik hoe Vincent steeds meer in elkaar kroop en onrustig bewoog.. Dit heeft geen zin, zei ik hard op meer tegen mijzelf...

Even ging er door mijn hoofd, om heel hard brand te roepen, maar ook besefte ik direct, dat dat weinig zin had, meer chaos zou veroorzaken en de liften buiten werken werden gesteld en wij helemaal niet meer op onze kamer terecht kwamen.. Op het zelfde moment, probeerde ik om de aandacht van de medewerkster achter de balie te trekken, om nadat ik die had naar Vincent te wijzen, gevolgd met de lift.. Zij glimlachten vriendelijk en zwaaide even vrolijk naar mij.. Pfff, brieste ik nu, terwijl het stoom uit mijn oren kwam..

Yoorsianen, riep ik het volgende moment, terwijl ik mijn stem behoorlijk hard liet schallen.. Waardoor je in de lobby een spelt kon horen vallen en iedereen verbaast, boos, of geërgerd onze kant op keek.. Ingeborg ? Hoorde ik nog geen seconden later, Elisabeth mijn naam roepen, terwijl zij gewapend met haar wandel stokken onze kant op kwam, om nadat zij de situatie even had ge observeert, te melden: Wacht hier, ik ga hulp halen, om direct richting restaurant te gaan, zag ik vanuit mijn ooghoek..

Ingeborg ? Kreunde Vincent bijna niet te verstaan, hulp is onder weg, lieverd, reageerde ik, hou nog even vol, vroeg ik hem, terwijl ik een hand op zijn schouder legde.. Dan komt alles goed.. Antwoorden hij.. Het volgende moment stond Elisabeth weer voor mijn neus, met achter haar, Albert, Hans en nog een Yoorsiaan die ik vaag herkende van een foto op Yoors.. Diep van binnen was ik blij om haar te zien...

Direct gingen Albert en Hans voor op, om mensen op duidelijke toon te vertellen dat zij op zij moesten gaan en koffers, dan wel tassen te verplaatsen.. Wij volgde op de voet, met aan iedere kant een van de meiden of kan ik beter zeggen dames, maar dat klinkt zo afstandelijk.. Die af en toe, nog een tas of koffer op zij schoven wanneer deze zonder nadenken terug was geplaatst.. Dit gebeurden met de wandel stok dan wel met de voet, en zo kwamen in een rechte lijn, bij de lift aan, om gezamenlijk in te stappen.. Heel veel dank, melde ik het viertal voor de liftdeuren open gingen en wij de gang op stapten, terwijl Maddy die zich had voorgesteld in de lift ons met de sleutel voor ging om al vast de deur open te maken.. Samen sterk, melde Albert, wat herhaald werd door Hans, waardoor Vincent zachtjes zei.. Echte Yoorsianen, Yoors waardig.. Nog een paar seconden glimlachten wij naar elkaar voor ik Vincent de kamer binnen reed, en Elisabeth zachtjes de deur achter ons dicht deed, wij waren haar dankbaar... Voor alles...

Het volgende moment, hielp ik Vincent van de rolstoel in bed, om te beginnen met de controles, hartslag, bloeddruk en dat soort dingen, om nadat ik hem had uitgekleed verder te gaan met de verzorging... Om als laatste zijn buik katheter te controleren, of misschien kan ik beter zeggen blaas stoma.. Alleen omdat Vincent het altijd katheter noemt, ben ik dat automatisch ook gaan doen..

Direct observeerde ik dat er een aantal blauwe plekjes rond om de uitgang van het slangetje zaten, om het volgende moment te beseffen dat het slangetje niet alleen verstopt maar ook verschoven was, waar door twee gelukkig kleine hechtingen waren los gekomen, waarschijnlijk door de druk vanuit de blaas.. Nadat ik een handdoekje over dat gebied had gelegd, liet ik het bed iets zakken om bij hem op de rand te gaan zitten, en omdat hij zelf het hoofd gedeelte al omhoog had gedaan, maakte wij direct oogcontact...

Het is niet goed hé, zit het verstopt.. Vroeg Vincent direct.. Nee en Ja, antwoorden ik hem eerlijk, nu kan ik je blaas wel spoelen, want dat heb ik geleerd in Utrecht.. Is wel pijnlijk maar doe maar viel hij mij in de reden.. Weet niet of dat verstandig is, ging ik verder, er zitten namelijk twee hechtingen los, kleintjes gelukkig, maar als ik er nu druk op zet, wat met spoelen automatisch gebeurd, ben ik bang dat de grotere ook los laten en dat wil ik als het even kan voorkomen.. Wat moet er dan gebeuren ? Vroeg hij met een heleboel emoties in zijn stem.. Ik denk dat ik de dokter even ga bellen, of deze er even naar kan komen kijken.. Vertelde ik hem.. Waarom nou toch ! reageerde hij, terwijl de tranen opwelde in zijn ogen.. Kan het niet gewoon morgen bij de huisartsen post, hier beneden in het hotel ? Was zijn volgende vraag, tegen beter weten in, dat wisten wij allebei.. Nee, schudden ik zachtjes mijn hoofd, deze arts is van je hele situatie op de hoogte en hem kan ik 24 uur lang bellen, al is het midden in de nacht...

Ben bang ! Vertrouwde hij mij toe, terwijl de eerste tranen over zijn wangen rolde, wat als ik naar het ziekenhuis moet ? Stelde hij met dicht geknepen keel de vraag.. Waardoor de zuurstof machine direct een alarm liet horen.. Nadat ik het alarm had uitgeschakeld, legde ik mijn hand op zijn buik, en deden wij een paar minuten de ademhalingsoefening, tot hij mijn hand kon bewegen met zijn adem.. Voor ik hem open en eerlijk antwoord gaf: Dat is heel goed mogelijk, maar dan gaan wij samen, en wat ik in Utrecht heb begrepen is het een kleine ingreep, wat onder plaatselijke verdoving kan plaats vinden.. Dat zijn dan twee lichtpuntjes, reageerde hij, doe maar wat nodig is, besloot hij om daarna zijn ogen een paar minuten te sluiten.. Even nog legde ik mijn hand tegen zijn wang, voor ik opstond om de map papieren te pakken..

Nadat ik de juisten gevonden had, maakte ik het kluisje van de hotelkamer open om er de nood telefoon uit te halen, waar genoeg beltegoed opstond om als het nodig was, zelfs helemaal naar Nederland te kunnen bellen, alleen hoe ik het ook probeerde, welke knopje ik ook indrukte, hij ging niet aan.. Tot ik het ding open maakte en direct zag dat er geen baterijen in zaten, hoe kan dat nu ? Vroeg ik mij hardop af, voor het antwoord door mijn hoofd schoot, haat en jalousie ! Elke seconden later, schoof ik die gedachten opzij, dat kwam later wel, nu moest ik een oplossing bedenken, voor de situatie uit de hand liep..

Even nog keek ik de medicijnen lijst na, een maakte een injectie klaar met net genoeg morfine, om hem een beetje te laten ontspannen.. Voor ik terug liep naar het bed, om zachtjes zijn naam te noemen. Vincent ? Ja, was direct zijn reactie ik slaap niet, wat zei de dokter ? Vroeg hij om tegelijk zijn ogen open te doen.. Ik heb hem nog niet gesproken, er zit namelijk om onverklaarbare reden geen baterijen in het noodmobiel. Die trut.. Viel hij mij plotseling heftig in de reden.. Niet doen, lieverd.. Waarschuwde ik hem, dit heeft geen zin, je kan je energie beter ergens anders voor gebruiken.. Ja, knikte hij om geschrokken naar de injectie naald te kijken, die ik nog steeds in mijn handen had.. Ik ga je een klein beetje morfine inspuiten, net genoeg om je te laten ontspannen, misschien kun je er ook een beetje door slapen en dan loop ik even naar beneden om bij de balie naar de arts te bellen.. Als jij denkt dat het moet, verstandig is, doe dan maar.. Besloot hij, om direct zijn ogen weer dicht te doen.. Dank je voor je vertrouwen, melde ik, voor ik zijn portocat voorbereiden en het volgende moment deze aanprikte om hem de morfine te geven..

Ik hou van je, melde ik hem om even mijn hand op zijn wang te leggen.. Probeer een beetje te slapen, dan ben ik zo terug.. Ja, mompelde hij, om het volgende moment zijn ogen open te doen en te melden Ik hou van. Ondanks de hele situatie, hoe moeilijk die ook was, glimlachten wij even naar elkaar, legde ik de deken over hem heen en liep het volgende moment richting de deur, om deze zachtjes achter mij te sluiten..

Zonder op de lift te wachten, of ook maar op het knopje te drukken, renden ik of beter gezegd, sprong ik in een paar stappen de trap af, richting balie, waar ik buiten adem aankwam.. Direct legde ik mijn papieren neer en begon de nachtportier in het Engels uit te leggen dat ik een telefoon nodig had, om een arts te bellen, maar tot overmaat van ramp, sprak de armen man geen Engels, alleen Spaans..

Maar als de nood het hoogste is, is de redding nabij in de vorm van een hondje, die vrolijk op mij af kwam, om al blaffende tegen mij op te springen... Direct herinnerde ik mij weer de ontmoeting van Maaike met dit hondje eerder deze dag op de zelfde plek.. Roosje, kom eens hier en laat die mevrouw eens met rust.. Hoorde ik een man, tegen het hondje praten.. Natuurlijk dat moet de man van Joa zijn, schoot het door mijn hoofd, voor ik mij omdraaide.. Om te zien hoe hij het hondje aanlijnde voor hij een stap mijn richting op zetten met de woorden.. Het spijt mij, hoop dat u niet te erg geschrokken bent ? Nee, schudden ik mijn hoofd, voor ik mijn hand naar hem uitstak.. Ingeborg zei ik, om direct verder te gaan, aan het hondje te zien bent u de man van Joa zijn.. Ja, knikte hij, om mij onderzoekende aan te kijken.. Wat kan ik voor je doen ? Ergens mee helpen ? Waar is de brand ? Stelde hij drie vragen achter elkaar... Boven, antwoorden ik, ik bedoel in de vorm van Vincent, en omdat deze meneer alleen Spaans spreekt, ik begrijp het, wat heb je nodig ? Viel hij mij in de reden.. Een telefoon, en snel ook.. Melde ik, om even tegen mijn tranen te vechten.. Je kunt mijn mobiel gebruiken, wat is het nummer ? Informeerde hij het volgende moment, nadat hij contact had gekregen, hoorde wij hem een paar woorden in het Spaans zeggen, voor hij het mobieltje aan mij gaf, met de woorden, de dokter word geroepen, spreekt perfect Nederlands en schijnt op de hoogte te zijn.. Ja, knikte ik dankbaar, om het mobieltje van hem aan te nemen..

Dan breng ik Roosje even naar de kamer, melde hij wijzende op de hond, en dan kom ik samen met Joa naar je toe, want volgens mij kunnen jullie alle hulp gebruiken, op welke kamer zitten jullie ? 12 antwoorden ik, net voordat de dokter aan de telefoon kwam.. Nog even staken wij de duimen naar elkaar op, voor ik met de arts in gesprek ging, hem uitlegde over wie het ging, waarom ik hem belde en wat ik nu het beste kon doen.. Nadat hij mijn verhaal had aangehoord, vertelde hij dat ik goed had gehandeld en dat hij direct in de auto stapten maar dat ik er wel rekening mee moest houden dat een ziekenhuis bezoekje er zeker in zat.. Ook dat ging hij direct regelen terwijl hij onder weg was naar ons toe, om daarna de verbinding te verbreken..

Ingeborg ? Hoorde ik het volgende moment de stem van Joa naast mij.. Ja, knikte ik, ga je mee naar boven, stelde ik direct voor, even kijken hoe het met Vincent is.. Terwijl wij via de trap naar boven liepen, legde ik haar in het kort de situatie uit, en was oplucht dat zij even geen vragen stelde, want de tranen branden nog steeds in mijn ogen, alleen kwam dat later wel, nu wilde ik sterk voor Vincent zijn..

Aangekomen bij de kamer, merkte ik dat de man van Joa op ons stond te wachten, samen met Albert die mij onderzoekende aankeek.. Even deed ik een poging om naar hem te glimlachen wat totaal mislukten.. Als ik je ergens mee kan helpen ? Vroeg hij voorzichtig.. Dank je, niet nu, misschien later.. antwoorden ik, om het volgende moment de sleutel in de deur te doen, om direct naar Vincent te lopen.. Zachtjes pakten ik zijn pols om even zijn hartslag te controleren, en even een kijkje te nemen onder het laken.. Wat ik zag, maakte mij bezorgd, maar ook wist ik dat hulp onder weg was, en dat ik er niet alleen voor stond, wat een eenheid, samen sterk, echte Yoorsianen, Yoors waardig.. Ging door mijn hoofd...

Voordat er zachtjes, maar ook vastberaden op de deur werd geklopt, daar was de dokter...


Verder lezen kan via deze link: Schrijvershotel M




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik lees verder.
| 22:34 |
Ik lees gauw verder!
| 12:25 |
Goed geschreven! Mooi
| 09:27 |
Natuurlijk zijn Yoorsianen solidair! Spannende tijden!
| 09:22 |
Je maakt heel wat mee samen!
| 08:45 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen