×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel in Benidorm deel M: Vertaal ap en naar het ziekenhuis.

Schrijvershotel in Benidorm deel M: Vertaal ap en naar het ziekenhuis.


Bij het begin beginnen, klik dan op de volgende link: Schrijvershotel A

Aangekomen bij de kamer, merkte ik dat de man van Joa op ons stond te wachten, samen met Albert die mij onderzoekende aankeek.. Even deed ik een poging om naar hem te glimlachen wat totaal mislukten.. Als ik je ergens mee kan helpen ? Vroeg hij voorzichtig.. Dank je, niet nu, misschien later.. antwoorden ik, om het volgende moment de sleutel in de deur te doen, om direct naar Vincent te lopen.. Zachtjes pakten ik zijn pols om even zijn hartslag te controleren, en even een kijkje te nemen onder het laken.. Wat ik zag, maakte mij bezorgd, maar ook wist ik dat hulp onder weg was, en dat ik er niet alleen voor stond, wat een eenheid, samen sterk, echte Yoorsianen, Yoors waardig.. Ging door mijn hoofd...

Voordat er zachtjes, maar ook vastberaden op de deur werd geklopt, daar was de dokter...

Nadat ik binnen had geroepen, stapten een wat gezette man met een vriendelijk gezicht, de kamer, direct voelde ik dat het goed kwam, deze man wist van wanten, straalde rust en vertrouwen uit.. Goede avond, begroeten hij zo wel mij als Vincent.. Goede nacht, groeten ik terug, Vincent deed alsof hij sliep, terwijl ik heel diep van binnen zeker wist dat hij wakker was... Wat bevestigd werd, toen hij mijn hand vast pakten, terwijl ik kort met de dokter in gesprek was gegaan.. Vincent ? Noemde ik zijn naam, om te merken dat hij direct zijn ogen open deed, om mij vragende aan te kijken.. De dokter is er lieverd, staat hier naast mij, ging ik zo rustig mogelijk verder, ja knikte hij om de dokter even aan te kijken, die hem vriendelijk toe knikten..

Gaan wij dan even aan het werk ? Stelde ik hem het volgend moment de vraag.. Doe ik nog een keer de controles en begint de dokter al vast met je bloeddruk opmeten.. Ja, knikte Vincent opnieuw, om mijn hand los te laten, zodat ik de oor thermometer in zijn oor kon hangen, om een paar seconden later te zien dat hij geen koorts had.. Ook de andere controles waren naar omstandigheden goed te noemen zelfs zijn bloeddruk.

Fantastisch hoe u met hem om gaat, gaf de dokter mij een complement terwijl ik de waardes noteerde in de zorg map die op het bureau lag.. Niet begrijpende keek hem aan en stelde met groeiende verbazing de vraag: Wat bedoelt u ? Zijn spraak, ik bedoel hoe lang is deze al aangetast ? Antwoorden de dokter en stelde een weder vraag.. Niet, zo ver ik weet, als iemand stil is, wil toch niet meteen zeggen dat er iets mis of aan de hand is, melde ik, terwijl wij terug liepen naar Vincent.. Vond het al zo vreemd, had er niets over in het dossier gelezen.. Besloot hij omdat ik even mijn hoofd schudden..

Vincent, lieverd, maakte ik opnieuw contact met hem, waar door hij het oogcontact herstelde, kun je in je eigen woorden uitleggen, wat er daar straks gebeurd is ? Nee, schudden hij zijn hoofd, om zijn mond open te doen maar deze ook weer meteen te sluiten, terwijl hij een woord fluisterde ik gewoon weg niet verstond.. Wat zei je ? Vroeg ik daarom.. Pomoc, herhaalde hij, nu voor mij duidelijk te verstaan.. Molim te was het volgende wat hij zei, om daarna te vechten tegen zijn tranen.. Dat laatste herken ik, melde Menno vanaf het tussen station, was het eerste wat Vincent tegen je zei, toen wij in Utrecht zijn kamer binnen stapten en je niet snel genoeg naar hem toe kwam.. Alsjeblieft ? zei ik niet alleen via het denken maar ook hard op, waardoor Vincents ogen direct oplichten en hij heftig van Ja knikte.. Alsjeblieft herhaalde hij..

Wacht ik zal de mobieltjes even pakken, melde ik hem, om de vertaal ap voor hem te openen, en zijn mobiel aan hem te geven, terwijl ik het zelfde deed op mijn eigen mobiel, alleen dan precies anders om.. De dokter had in stilte alles geobserveerd en keek enkel vragende van Vincent naar mij en weer terug.. Ik hou van je, waren de eerste woorden die bij Vincent uit zijn mobieltje kwamen, wat ondanks alles een glimlach op mijn gezicht toverde.. Ik hou van je, maar wacht... toetsten ik in, en liet het hem horen.. Zal ik het de dokter even uitleggen ? typte ik, waarna Vincent van Ja knikte met de woorden uit zijn mobiel: Dat gaat sneller..

Begrijp hier helemaal niets van.. Melde de dokter eerlijk.. Geeft niet, u kunt niet alles weten, stelde ik hem gerust.. Wanneer er heftige dingen gebeuren, die niet makkelijk zijn, met een heleboel emoties samen gaan, dan kan het gebeuren en meestal is dat zo, dat men, terug valt in de eigen taal, en zo als u aan de achternaam van Vincent kunt zien, komt hij oorspronkelijk niet uit Nederland.. Dat heb ik inderdaad gelezen, maar kan het gesprek dan niet gevoerd worden in het Engels ? Vroeg hij, om stil te vallen, toen Vincent heftig zijn hoofd schudden van nee en direct zijn vingers een moment in zijn oren stopten.. Dat is denk ik een duidelijk antwoord melde ik, want de periode dat Vincent veel Engels heeft gesproken, was voor hem op zijn zachts gezegd niet zo een fijne tijd, en dat doet pijn...

Mag ik ? Vroeg de dokter na een moment van totale stilte, om naar mijn mobieltje te wijzen.. Natuurlijk, ga u gang.. reageerde ik, terwijl ik het mobieltje aan hem gaf.. Fijn dat ik op deze manier met je kan communiceren, las ik mee, toen de dokter schreef.. Dank u wel, voor u geduld, met mij, met ons.. Kwam het volgende moment uit het mobiel van Vincent.. Daarna vertelde hij in zijn eigen woorden en taal wat er die zelfde avond allemaal was gebeurd, vulde ik aan door het mobiel van de dokter op dat moment over te nemen en stelde hij nog enkele vragen om het een en ander duidelijk te krijgen..

Na een kort lichamelijk onderzoek, was al snel duidelijk dat het slangetje opnieuw geplaatst moest worden en de hechtingen opnieuw gezet... Diep van binnen wisten wij beide dat het zo ging, nog voor de dokter het ons vertelde en toch was het een moeilijk moment.. Direct vloog het mobieltje van Vincent door de lucht om met een klap op de houtenvloer terecht te komen, het volgende moment keek hij mij geschrokken aan.. Die heeft je frustratie duidelijk niet overleeft, aan de andere kant is het maar een ding, en kunnen wij die vervangen.. Daarom wil ik op jou, een stuk zuiniger zijn, want jij bent mij 1000 keer meer waard.. Vertelde ik hem terwijl ik een traan van zijn wang veegde, waardoor hij direct mijn hand vast pakten..

Blijf bij mij.. Laat mij niet alleen.. Ben zo bang.. Begon hij drie keer opnieuw, om zonder op antwoord te wachten verder te gaan.. Hoe moet dat dan, ik spreek geen Spaans, wat als ik moet blijven, waar slaap jij dan.. Nog meer van deze vragen en opmerkingen rolde uit zijn mond.. Ik net als de dokter lieten hem even alles eruit gooien, als een storm, lieten wij de woorden over ons heen komen, kneep ik af en toe in zijn hand of wreef met mijn duim over zijn hand, waar door hij op een gegeven moment iets rustiger werd.. Je bent er nog ! Stelde hij het volgende moment verbaast en ge emotioneert vast... Ik ga nergens naar toe, blijf bij je en zo als ik je al eerder heb belooft, gaan wij samen naar het ziekenhuis.. Vertelde ik hem, terwijl ik voelde hoe hij zich een klein beetje ontspanden, en een keer diep in en uit ademde..

De ambulance is onder weg melde de dokter, terwijl hij de kamer weer binnen kwam, hadden niet eens gemerkt dat hij was vertrokken.. Nadat ik zijn gezicht een beetje had opgefrist, ging ik terug naast Vincent op het bed zitten.. Waar denk je aan ? Was meteen zijn vraag.. Over wat je net allemaal hebt gezegd, en dan vooral dat je geen Spaans spreekt, net zo min als ik dat doe.. Ja, knikte hij om mij vragende te blijven aankijken.. Joa en haar man, doen dat namelijk wel, omdat zij in Spanje wonen, die mevrouw van de hondjes van middag in de lobby met Maaike verduidelijkte ik, terwijl ik dacht: Wat lijkt dat al weer lang geleden, aan zijn gezicht kon ik zien dat hij het zelfde dacht..

Nu wil je dat een van die twee, mee gaat met de ambulance, om te vertalen als dat nodig mocht zijn.. Ja, knikte ik opgelucht dat hij het begreep.. Hoe kom jij dan in het ziekenhuis ? Was direct zijn volgende vraag.. Eigenlijk hoop ik dat Albert wil rijden.. Antwoorden ik met een denkrimpel in mijn voorhoofd.. Een blik op mijn horloge leerde mij dat er nog ongeveer 5 minuten waren voor de ambulance arriveerde. Zal ik het hem gaan vragen, te minsten als hij nog wakker is, op dit tijdstip, ging ik verder, voor de dokter mij in de reden viel. Weet natuurlijk niet over wie u het heeft, maar er staan nog steeds een aantal mensen voor de deur, al vanaf het moment dat ik de eerste keer hier de kamer binnen ben gekomen.. Een paar seconden keken Vincent en ik elkaar verbaast aan, voordat de dokter de deur opende en het groepje verzocht om binnen te komen.. Het waren Albert, Joa, haar man en Maddy, de laatste nam als het eerste het woord.. Moest jullie heel veel sterkte wensen van Elisabeth, zij hoopt in ieder geval dat alles goed komt.. Dank je reageerde ik, lief van haar en wij zijn haar dankbaar voor de hulp van deze avond..

Snel daarna was alles wat besproken moest worden gebeurd en geregeld dat de man van Joa mee reed met de ambulance, en ik samen met de andere reden er achter aan, in de auto van Albert, met tranen in mijn ogen keek ik een moment de groep rond, terwijl de gedachten door mijn hoofd schoot, wat ben ik deze mensen toch dankbaar, echte Yoorsianen, Yoors waardig.. Alleen voordat ik deze gedachten kon uitspreken, kon delen met de andere, werd er op de deur geklopt, en kwamen twee ambulance broeders binnen..

Vrij snel en zonder verdere problemen, lag Vincent op de brancard, en liep ik met de andere er achter aan de gang op, om bij de deur nog even om te kijken.. Terwijl ik mijzelf de vraag stelde: Komen wij hier nog samen terug, of betekend dit het einde van onze droom vakantie samen ? Even schudden ik mijn hoofd, om die vervelende gedachten weg te sturen.. Kom Ingeborg, melde Maddy terwijl zij haar hand op mijn arm legde, hou nog even voel, want Vincent vraagt naar je.. Ja, knikte ik, om de deur achter mij te sluiten, voordat ik naar Vincent liep, die met de ambulance broeders op de lift stond te wachten.. Ik hou van je, melde hij eenvoudig, doe je voorzichtig ? Ja, knikte ik, zijn beide in veilige handen en weet je wat: Ik hou van je, besloot ik omdat de lift deuren open gingen en hij erin gereden werd, ik nam de trap..

De andere die ook de trap genomen hadden, wachten mij beneden op, terwijl Vincent op het zelfde moment het hotel verliet, zag ik vanuit mijn ooghoek.. Ingeborg ? Vroeg Maddy voorzichtig mijn aandacht, mag ik even jullie hotelkamersleutel ? Verbaast en niet begrijpende keek ik haar aan.. Je bent vergeten wat spullen mee te nemen voor het geval dat Vincent van nacht toch moet blijven.. Verduidelijkte zij haar vraag.. Elke vezel, elke cel, in mij schreeuwde Nee, en toch knikte ik uiterst langzaam van ja, terwijl ik de sleutel uit mijn zak haalde en aan haar gaf... Direct namen wij afscheid van haar en liep ik samen met Joa naar buiten, waar Albert de auto achter de ambulance had klaar gezet, toen wij waren in gestapt, vertrok de ambulance en volgde wij op de voet en waren daardoor binnen de kortste keren in het ziekenhuis..

Gelukkig konden en mochten wij direct door lopen, naar de kamer op de eerste hulp, waar Vincent lag, even hadden wij beide het gevoel alsof wij elkaar jaren niet hadden gezien, nadat ik het bed iets had laten zakken, ging ik opnieuw op de rand van het bed zitten, en knuffelde wij alsof wij elkaar nooit meer wilde los laten, wij bleven zo zitten, tot de dienst doende arts binnen kwam, met voor hem uit duwende een karretje waar alles op lag wat hij nodig had om de medische handelingen uit te voeren.. Nadat hij Vincent al vast de plaatselijke verdoving had gegeven, zodat deze een beetje in kon werken, kwamen de andere terug de kamer binnen, en zetten Maddy, een tas met spulletjes bij Vincent op bed..

Lieverd, luister even naar mij ? Begon Vincent, om even zijn hand tegen mijn wang te leggen toen ik hem aankeek.. Er zijn wat regels veranderd hier in het ziekenhuis, waarvan de dokter ook niet op de hoogte was, maar na de operatie moet ik minimaal 6 uur in het ziekenhuis blijven, dus als alles achter de rug is, alles weer vast zit, zo als het hoort, ga je met Joa en haar man mee naar huis, want die wonen hier heel dicht bij, kun je een beetje slapen, lekker douche en wat eten.. Dan is de tijd zo voorbij, ik ben in goede handen, al zijn die nooit zo liefdevol als die van jou natuurlijk, besloot hij.. Wilde van alles zeggen, alleen zat mijn keel dicht, op slot en kon ik geen woord uitbrengen..

Het volgende moment kwam de dienst doende arts weer binnen, en nadat de andere de kamer hadden verlaten, deed hij alle medische handelingen die nodig waren, zat er een nieuw slangetje in en de hechtingen opnieuw gezet.. Zo kan ik weer een poosje mee.. Grapte Vincent, waar door wij beide ondanks alles even in de lach schoten, het gaf een moment van ontspanning na al die moeilijke momenten..

Direct stonden de tranen mij weer in de ogen, toen de andere opnieuw binnen kwamen, want nu moest ik afscheid van hem nemen, al was het maar voor 6 uurtjes, het viel mij behoorlijk zwaar.. Vincent die mijn strijd voelde, misschien omdat hij het zelfde voelde als ik, alleen nu was hij krachtiger, sterker dan ik.. Lieverd, ik wil je iets geven, ging Vincent zachtjes verder, terwijl hij een papieren zak uit de tas naast hem op de stoel pakten.. Zodat je weet dat er nog zeker, een paar dagen of langer aan onze vakantie worden toegevoegd.. Voorzichtig, pakte de papieren zak van hem aan, om te zien dat het knuffeltje erin zat, wat ik gisteren in de vreemde winkel had zien staan, op die aparte plek.. Dank je wel, fluisterde ik schor, terwijl ik dacht aan wat ik in dat aparte winkeltje voor hem had gekocht.. Kom lieverd, melde hij om mij het volgende moment in zijn armen te nemen, ik kon niets meer, wilde tegen stribbelen, maar had de kracht niet meer, het enige wat ik voelde waren tranen, die zonder te stoppen over mijn wangen stroomde.

Ingeborg ? Ik wil dat je nu alleen naar mij luistert en doet wat ik zeg.. Melde hij op beetje strengen toon, ja, mompelde ik, dicht tegen hem aan.. Menno ? Hoorde ik hem daarna naar onze beschermer vragen, die naar voren kwam en zich het volgende moment bij Vincent melde, met de woorden ik ben er... Kun je de komende uren goed voor Ingeborg zorgen of beter, het misschien van haar overnemen.. Ja, is goed, ik zal Anquelieck halen en dan komt het best in orde.. Nadat ook zij zich gemeld had, nam Menno mij mee naar het tussen station en vanaf dat moment weet ik niets meer, niet hoe er afscheid genomen is van Vincent, of hoe ik bij de auto ben gekomen dan wel het huis van Joa en haar man.. Ik werd een paar uur later wakker, in een groot bed, met het knuffeltje in mijn armen..

Goede morgen, lekker geslapen ? Wensten en vroeg Joa, terwijl Roosje vrolijk op het bed sprong, om mij te begroeten.. Goede morgen, wensten ik haar terug, en of ik lekker geslapen heb, weet ik eerlijk gezegd niet zo goed, voel mij een beetje vreemd.. Pas toen ik helemaal wakker was geworden, liep zij samen met mij naar de badkamer, maakte mij weg wijs en beloofde in de buurt te blijven.. Dankbaar knikte ik van ja, om daarna een heerlijke douche te nemen, waarbij ik mijn haar wasten, en mij in zeepte van top tot teen.. Nadat ik mij met een enorme zachten handdoek had afgedroogd, vlocht ik mijn haar in en kleden mij als laatste aan.. Ingeborg ? Kom je zo naar beneden, heb iets te eten voor je gemaakt en er wacht een verrassing.. Ik kom er aan.. Riep ik terug, om nog even mijn veters te strikken.. Om mij aftevragen wat dat voor verrassing kon zijn ?! Want een blik op mijn mobieltje vertelde mij dat het pas 4 uur geleden was, toen ik Vincent voor het laatste zag, dus dat kon het niet zijn, besloot ik, om die gedachten weg te sturen, te verbannen, naar een uithoek van mijn gedachten..

Beneden was de tafel gezellig gedekt, en at ik samen met Joa een aantal broodjes en een heerlijk gebakken ei.. Een beetje kletsend over van alles en nog wat, besloten wij het laatste kopje koffie in de tuin op te drinken.. Bijna was ik de verrassing vergeten, tot de honden aansloegen en ik verbaast om mij heen keek.. Direct ging de poort deur open, en werd Vincent naar binnen geduwd, even kon ik mijn ogen niet geloven, tot ik zijn stem hoorde.. Kom lieverd, ik heb je gemist.. Struikelende over mijn eigen benen, rende ik naar hem toe en vlogen wij elkaar in de armen.. Ik hou van je.. Zeiden wij tegelijk tegen elkaar..

Dit was het begin van het tweede deel van onze droom vakantie.. Een nieuwe start, een goed begin, vol verrassingen en on verwachten momenten, in liefde en eenheid met elkaar..


Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel N





Katrien
Als je maar samen bent...
08-01-2018 22:33
08-01-2018 22:33 • Reageer
Ratelaar
ik kan mij hier goed in leven
22-12-2017 20:54
22-12-2017 20:54 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Mooi... zie het zo voor me
17-08-2017 12:38
17-08-2017 12:38 • Reageer
Encaustichris
Kijk, zo hoort het: samen kom je een eind!
24-07-2017 09:30
24-07-2017 09:30 • Reageer
Albert van den Berg
Ik lees ze altijd ineens uit. "Tja het is wat, maar het is niet anders, dus doen we het er maar mee", zo heb ik het vroeger geleerd en zit in mijn systeem gebakken.
22-07-2017 21:23
22-07-2017 21:23 • Reageer