Schrijvershotel in Benidorm deel T : Een bijzondere avond met Vincent in de tuin bij het zwembad..

Schrijvershotel in Benidorm deel T : Een bijzondere avond met Vincent in de tuin bij het zwembad..


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vanaf het begin lezen, klik dan op de volgende link: Schrijvershotel A

Op het zelfde moment, kwamen Joa en haar man terug bij ons aan tafel zitten, melde zij dat de boodschappen en andere spullen al in de auto zaten, dat wij dus konden vertrekken.. Direct voegde wij met zijn vieren de daad bij het woord, en verlieten de supermarkt, om als eerst te merken dat al donker geworden was buiten, daarna snel de auto in en zo waren wij onder weg naar het huis van Joa en haar man..

Waar wij beide ons zo welkom en thuis voelde, maar waar wij ook weer zouden vertrekken, een van de komende dagen...

Kun je de auto de auto even aan de kant van de weg parkeren ? Zodra dat mogelijk is.. Hoorde ik Vincent aan de man van Joa vragen, toen wij pas een paar minuten onder weg waren.. Onderzoekende keek ik hem een paar minuten aan, terwijl ik even zijn pols vast pakten, zodat ik zijn hartslag kon controleren, zijn hart klopten stevig en rustig door, en ook zijn ademhaling was regelmatig.. Pas toen de man van Joa, de auto in zo een inham van de weg kon parkeren, en het portier aan de kant van Vincent had open gedaan, kreeg ik meer duidelijkheid.. Ik zit niet lekker, heb een soort prop in mijn rug, als het kan wil ik wat meer met mijn rug in de hoek, een beetje schuin, met mijn voeten op de verhoging tussen de voor stoelen, vertelde Vincent... Gaan wij daar toch even voor zorgen, reageerde de man van Joa, als wij goed samen werken is het een fluitje van een cent.. Zo weinig ? Vroeg Vincent, ben wel wat meer waard, ging hij verder, terwijl ik zijn voeten langzaam verplaatsten, de man van Joa, de kussens achter hem verplaatsten en hij zich op drukte en direct verplaatste, pas toen hij helemaal goed zat, stapten de man van Joa weer in, om verder te rijden, naar huis..

Lieverd, maakte Vincent opnieuw contact met mij, om zijn arm, langs de rugleuning van de achterbank te houden, alsof hij mij daarmee wilde uitnodigen om dicht tegen hem aan te komen zitten, met zijn arm om mij heen.. Hij hoefde het in ieder geval niet woordelijk te vragen, want het volgende moment zat ik ook schuin op de achterbank, en legde mijn hand zonder nadenken op zijn bovenbeen.. Nadat ik even via de achteruit kijk spiegel oogcontact had gemaakt met de man van Joa, die mij bemoedigende toeknikte, alsof hij daar mee wilde zeggen: Toe maar, ik heb er geen last van, kan alles nog goed zien, al zit je daar...

Hoe denk je dat zij gaan reageren ? Vroeg Vincent zachtjes.. Goed, denk ik, volgens mij ontstaan er geen problemen, en begrijpen zij het best, als wij het rustig en goed uitleggen.. Antwoorden ik, terwijl de auto, na een scherpe bocht, het terrein op draaide, wat hoorde bij het huis waar wij logeerde.. Wij zijn er, melde Joa, om uit te stappen, om daarna de deur aan mijn kant vast open te doen, haar man pakte op het zelfde moment de rolstoel van Vincent uit de achterbak... Nadat hij er goed en veilig in zat, gingen wij gezamenlijk naar binnen om op het terras bij het zwembad nog wat te drinken, om wat na praten te praten.

Doen wij eerst even de boodschappen ? Stelde Joa voor, toen wij samen opnieuw naar binnen waren gelopen om wat drinken in te schenken... Is een goed plan, bevestigde ik, om daarna direct samen naar buiten te lopen om de boodschappen uit de auto te halen, na nog een keer, heen en weer te zijn gelopen, stond alles in de keuken, en begon ik de spullen vanuit de tassen op de tafel te zetten.. Terwijl Joa het vlees voor de BBQ in de vriezer stopten, kwam ik de andere spullen tegen, die wij nog onverwachts gekocht hadden..

Om verwarring te voorkomen, deed ik deze spullen apart van de andere boodschappen, in twee andere tassen, de kado'tjes voor Annemarie en Simon in de ene tas en de persoonlijke dingen in de andere.. Tot ik een derde bruin zakje tegen kwam, met de naam Vincent er op en het woord: Persoonlijk ! Nog even keek ik er verbaast naar, om deze daarna bij mijn persoonlijke dingen in de tas te leggen.. Vrij snel, was alles op geruimd en met een gevuld dienblad, ging Joa mij voor terug naar buiten richting zwembad...

Even proosten wij met elkaar op de fijne dag en op het leven, nadat de glazen tegen elkaar waren getikt, deed Vincent zijn arm, door die van mij, voor hij uit zijn eigen glas een slokje dronk, op het zelfde moment dronk ik net als hij een klein beetje om hem daarna met een glimlach aan te kijken.. Ik heb je bruine zakje van papier bij mijn persoonlijke spullen gedaan, melde ik hem, even had ik het gevoel alsof hij van deze mededeling schrok, maar direct herstelde hij zich met de vraag: Heb je erin gekeken ? Natuurlijk niet, hoe kom je daar nu bij ? Reageerde ik toch een beetje heftig, ik kan lezen, je naam stond er duidelijk op, en dat andere woord persoonlijk, zeg eigenlijk alles, dus heb ik het zakjes netjes dicht laten zitten.. Dank je, viel hij mij in de reden, om mij direct een vlinder kusje te geven, en even tegen mijn neus te tikken..

Ik hou van je, reageerde ik, om nog een slokje van mijn sapje te drinken, voor wij samen aan Joa en haar man uit te leggen, wat wij hadden besproken, toen zij samen bij de kassa stonden.. Gelukkig konden wij op een heleboel begrip rekenen en spraken wij met hen af, dat wij maandag aan het einde van de ochtend, of het begin van de middag, terug werden gebracht naar Benidorm, om weer onze intrek te nemen in het hotel

Zeg Ingeborg, ik heb een sms'je gekregen van Carina, dat zij in princiepen, toestemming heeft van de psychiater, om begin volgende week naar Spanje te reizen.. Maar dat het gesprek, als het ons hier ook uit kwam, morgen middag kan plaats vinden.. Dat is helemaal super, zei ik meteen, en wat zal zij blij zijn met dat gesprek, even keek Joa mij niet begrijpende aan, als zij namelijk op vrijdag werkt, is dat meestal om de papier winkel bij te werken en verslagen te schrijven.. Verduidelijkte ik.. Tja, als zij een echt mensen mens is, zo kom zij wel op mij over, dan kun je daar echt een hekel aan hebben, pure noodzaak besloot zij. Maar dan zal ik toch ook wel een berichtje hebben of in ieder geval een gemiste oproep, zei ik, om het mobieltje uit mijn tas te pakken, om te merken dat de batterij totaal leeg was gegaan..

Tijdens dit gesprekje, hadden Vincent en de man van Joa, verbaast en niet begrijpende van Joa naar mij gekeken en weer terug, terwijl ik mijn mobiel weer terug stopte in mijn tas, vroeg Vincent mijn aandacht. Lieverd, als ik vragen mag: Wie is Carina ? Zij is de psychiatrische verpleegkundige, waar ik al een hele tijd gesprekken heb, ik kan haar hulp deze week, goed gebruiken, heeft iets te maken met het aparte winkeltje waar wij van de week samen waren.. Je bedoelt toen je even verdwenen was, om het volgende moment weer te verschijnen ? Vulde hij mij vragende aan... Dat is inderdaad wat ik bedoel, bevestigde ik, om even op zoek te gaan naar zijn hand, toen ik deze gevonden had, voelde ik even heel sterk dat ik deze nooit meer wilde los laten.. Voorzichtig wreef hij met zijn duim over de zijkant van mijn hand, zo als ik eerder bij hem had gedaan, een paar seconden keek ik hem dankbaar aan, en las een heleboel liefde en begrip in zijn ogen.

Dan is het verstandig om zo snel mogelijk een ticket voor haar te boeken ! Mengde de man van Joa zich in het gesprek.. Kun je dat online doen ? Informeerde Vincent, om verder te gaan, toen hij ja had geknikt, je hebt alle gegevens, dus doe het maar gewoon van mijn rekening.. Nu was het mijn beurt om verbaast van de ene naar de ander te kijken om te merken dat Joa het zelfde deed, waar door wij samen even moesten lachen.. Direct viel ik stil, toen de man van Joa op stond om het dan ook direct te gaan regelen..

Kun je nog heel even wachten ? Vroeg ik direct, om daarna weer oogcontact met Vincent te maken, die mij vragende aan bleef kijken en verder rustig afwachten, tot ik zo ver was, in mijn ooghoek zag ik hoe de man van Joa weer op zijn stoel ging zetten, wat was ik hem daar dankbaar om..

Wil je.. Kun je.. Misschien is het een idee, begon ik tegen Vincent drie keer opnieuw, voor hij even in mijn hand kneep, voor wie wil je dat ik een ticket bestel ? Vroeg hij, om daarna rustig op mijn antwoord te wachten.. Voor Mascha, mijn vriendinnetje, klein van stuk, maar groot in haar creatieve projecten.. Noemde ik haar naam en legde ik direct uit.. Ken ik haar misschien ? Was zijn volgende vraag.. Ja, knikte ik, heeft ook gewerkt bij de kringloopwinkel waar wij elkaar hebben ontmoet en samen hebben gewerkt.. Als van zelf verscheen er een denkrimpel in zijn voorhoofd, waardoor ik verder ging, je hebt haar vervangen, toen zij ziek terug kwam van vakantie, en zij heeft de gordijnen gemaakt voor het filiaal waar je bedrijfsleider werd.. Geloof dat ik begrijp wie je bedoelt, een echte vrolijke meid, met het hart op de tong, beschreef hij haar, waar door ik alleen maar instemmend kon knikken van ja..

Zij heeft toch een relatie ? Als ik het goed begrepen heb, een vriend.. Ging Vincent verder.. Ja, knikte ik, dat is Jochem.. Is hij handig ? Mengde de man van Joa zich met deze vraag opnieuw in het gesprek.. Ja, knikte ik voor de tweede keer, om hem verbaast aan te kijken, wij kunnen dinsdag namelijk alle hulp goed gebruiken legde hij uit, voordat Vincent een geluid maakte en hem met een waarschuwende blik aankeek.. Direct stond hij op, en melde: Ik ben even naar binnen, om al vast de computer op te starten..

Vincent ? Zei ik het volgende moment, kun je mij even aankijken, want ik wil je wat vragen.. Nee, schudden hij heftig zijn hoofd, om naar de tafel voor hem te blijven kijken, voor hij melde: Nu is alles verpest.. Lieverd, dat is niet waar, reageerde ik, eigenlijk weet ik nog helemaal van niets, alleen heb ik een onderbuik gevoel.. Je kunt het ook vrouwelijk intuïtie noemen, vulde Joa aan.. Even zuchten hij diep, om mij het volgende moment voorzichtig aan te kijken, terwijl de tranen opwelde in zijn ogen, waardoor ik mijn hand op zijn arm legde, waar hij even verbaast naar keek.. Wil je mij een ding beloven ? Ging ik verder, dat je niet te veel hooi op je vork neemt.. Even beet hij hard op zijn onderlip, voor hij opmerkten, weet je wel hoe moeilijk dat is, om bijna alles uit handen te moeten geven.. Dat lijkt mij heel moeilijk bevestigde Joa, omdat ik even stil bleef.. Toch weet ik zeker dat je het kunt, ging ik verder, omdat je een bedrijfsleider bent in hart en nieren, een uit duizenden, zo heb ik je in ieder geval ervaren..

Dat betekend dat je het weet.. Viel hij mij in de reden.. Nee, schudden ik mijn hoofd, het is en blijft een soort van gevoel, hoewel ik het een bijzonder idee vind, helemaal geweldig, lijkt het mij, om nog een keer samen met je te werken, zonder negatieve mensen of andere dingen, die ons in de weg kunnen staan.. Denk dat dat ook het lijntje is, wat ons zo enorm verbind, omdat ik ook aanvoel waarom je Mascha naar Spanje wil laten komen en de steun van Carina daarbij nodig hebt, hoe noem je dat eigenlijk bij een man ? Mannelijke intuïtie ? Vroeg hij, terwijl er een klein glimlachje op zijn gezicht verscheen.. Zo kun je dat misschien inderdaad wel noemen, en vergeet niet, dat wij tweeling zielen zijn, dan is de band en het contact vaak heel sterk, Antwoorden ik, voor hij mij in zijn armen nam, en ik mijn armen om zijn nek legde, de reden hoefde wij niet tegen elkaar uit te spreken, in ieder geval op dat moment niet, hadden allebei verdriet en het deed pijn van binnen, om even zo heftig te beseffen dat wij elkaar over een tijdje ook weer los moesten laten, beide op een andere plek verder moesten, de band bleef ook over de dood bestaan, alleen konden wij dan niet meer knuffelen met elkaar, lijfelijk bij elkaar aanwezig zijn, of elkaar zien via watts ap, zo als wij eerder hadden gedaan.. Even voelde ik de rolstoel bewegen, stond ik met hulp van Joa op, die mij twee keer een kwart slag draaide, zodat ik het volgende moment bij hem op schoot zat, als van zelf verplaatste ik mijn hoofd, naar zijn andere schouder, en pakten hij mij anders vast..


Ondanks de enorme pijn, het onmetelijke verdriet, wisten wij allebei dat het goed was, dat het juist nu gebeurde, het gaf voor later in de tijd, ruimte om er over te praten, maar nog belangrijker betekende het een begin van een stukje genezing, het begin van acceptatie hoewel ik die gedachten afschuwelijk vond, zachtjes uitgedrukt !

Verder lezen kan via deze link: Schrijvershotel U





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Zoveel moois tussen 2 mensen en dan ook weer zoveel belemmeringen.
| 15:06 |
Inderdaad een bijzondere avond!
| 08:41 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen