×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Schrijvershotel in Benidorm deel T1: Iets bespreken zonder het te be noemen..

Schrijvershotel in Benidorm deel T1: Iets bespreken zonder het te be noemen..


Vanaf het begin lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel A

Meiden ? Vroeg Vincent onze aandacht, gaan jullie even mee naar de badkamer ? Hoezo allebei ? Stelde Carina oprecht verbaast de weder vraag.. Even wat leeg maken en een beetje verzorging lijkt mij ook wel prettig antwoorden hij rustig.. Kan niet iemand anders reageerde zij, voor Vincent duidelijk zijn hoofd schudden.. Nee, je bent toch verpleegkundige met dat moeilijke woord ervoor, melde hij, om verder te gaan toen zij langzaam van ja knikte. Anders doe je maar alsof ik een oud opaatje geworden ben.. Besloot hij met een speels glimlachje om zijn mond..

Wat kan ik daar nu tegen in brengen ? Vroeg zij zich hard op af.. Niets, lijkt mij niet verstandig, mengde Vriendje zich in het gesprek, terwijl hij op stond en het volgende moment naast de rolstoel stond.. Zo wel Carina als ik zelf keken hem even verbaast en niet begrijpende aan, met zo een blik van: Wat doe jij daar nu.. Alsof hij gedachten kon lezen ging hij verder: Carina als jij nou bij Ingeborg blijft lopen, dan breng ik Vincent naar de plek waar hij wezen moet.. Ja, knikte zij goed plan, melde zij, voor zij opstond en zo stond ik het volgende moment op mijn voeten, en liep samen met haar richting de terras deuren, met direct achter ons aan, Vriendje en Vincent.. Het eten is bijna gaar, riep Jochem ons achterna.. Geef ons 10 minuten riep ik terug, waardoor hij even zijn duim naar ons op stak..

Na een moeizame stap over de drempel, alsof ik mijn benen niet helemaal vertrouwde, hield Carina haar arm een stukje naar mij toe en stak ik die van mij, er door heen.. Wilde je naar de slaapkamer of badkamer ? Was direct haar vraag.. Doe maar slaapkamer, melde ik, daar hebben wij genoeg ruimte en de verzorging doen op bed, laat mij nu het beste om te doen.. Zij knikte enkel begrijpende van ja, voor wij samen over de drempel stapten.. Waar blijven de jongens nu ? Was direct haar volgende vraag, om haar hoofd om de deur te steken.. Laat hen maar even, zei ik, want ik geloof dat Vincent er geen gras over laat groeien, en zo kunnen wij wat spullen klaar leggen, die wij nodig hebben.. Even schoot ik in de lach om haar verbaasde gezicht, terwijl zij opnieuw ja knikte.. Ik geloof dat Vincent meteen iets bespreekt met Vriendje, en daar geen tijd overheen wil laten gaan, vertelde ik..

Een paar minuten werkten wij fijn samen, om te merken hoe de jongens zich bij ons voegde.. Nadat Vriendje, Vincent met de rolstoel naast het bed had neergezet, melde hij, ik loop al vast weer terug, even Leon opzoeken en wat informatie met hem delen.. Goed plan, bevestigde ik, om even naar hem te knipogen.. Hoofd schuddend keek Carina van de een naar de ander, wat opnieuw op mijn lach spieren werkte.. Kan je misschien wat duidelijker zijn ? Vroeg zij haar vriendje het volgende moment.. Nee, ik verschaf alleen de benodigde informatie, meer niet antwoorden hij.. Hoewel ik het idee, het verhaal wat ik van Vincent gehoord heb, wel een heel bijzonder vind.. Want dat je een aparte cliënt bent of was, dat heb ik inmiddels wel begrepen, richten hij zich nu tot mij.. Zonder erbij na te denken, haalde ik mijn schouders met de woorden: Ik hou gewoon niet van eenrichtingsverkeer dat is alles.

​Ik vind het gewoon bijzonder dat je Carina nu direct al weer wil delen, terwijl jullie elkaar net weer hebben terug gevonden, in ieder geval hier in Spanje, ging Vriendje rustig verder.. Ik weet helaas hoe het is en wat er gebeurd, als iemand een contact niet wil of kan delen, om welke reden dan ook.. Dat het zo ver kan gaan, dat gewoon begroeten of een kort gesprekje, moeilijk dan wel ingewikkeld, soms zelfs verwarrend kan aanvoelen voor de andere persoon.. Lastig lijkt mij dat, bevestigde Vriendje, om een moment zijn hand op mijn arm te leggen, voor Vincent mijn naam noemde: Ingeborg ? Je weet toch wat ik altijd tegen je zeg: Hoe meer zielen, hoe meer vreugde.. Na nog even oogcontact met Vriendje, ging hij richting deur en liep ik naar Vincent, waar ik Carina ontdekte, die bij hem op de rand van het bed zat...

​Wacht even vriend, melde Vincent, om oogcontact met mij te maken, met de vraag: En wat heb je toen gedaan ? Direct verscheen er een glimlach om mijn mond en voelde ik mijn wangen warm worden.. Ik heb op een woensdag, de dag dat de collega niet werkte, de telefoon gepakt, samen met haar visitekaartje, en heb haar voicemail ingesproken om haar via deze weg een fijne vakantie te wensen.. Goede oplossing, reageerde vriendje, maar had je het haar niet liever zelf verteld ? Ik heb namelijk altijd een hekel aan het inspreken.. Ik ook, viel ik hem in de reden, alleen wilde ik het ook voor haar niet ingewikkelder of moeilijker maken, en op deze manier kon ik toch mijn boodschap overbrengen..

Ingeborg, mag ik je dan nog iets anders vragen, vroeg Carina mijn aandacht, om verder te gaan, toen ik ja knikten terwijl ik naast haar op bed ging zitten.. Even over een andere collega, vraag mij af wat je gezegd had tegen haar wanneer je op dat moment anders in je vel had gezeten ? Je bedoeld die ik na driekwart jaar weer een keer tegen kwam op kantoor omdat jullie op verschillende dagen werken ? Vroeg ik eerst om duidelijkheid, zodat ik zeker wist dat wij het over de zelfde persoon hadden Dan had ik gezegd, natuurlijk herken ik je wel, vooral aan je stem, mijn hart maakt een sprongetje maar het maakt mij ook verdrietig en doet pijn.

Zo herken ik je weer, mijn lieverd.. Reageerde Vincent, om even zijn hand op mijn wang te leggen.. Aan de uitdrukking op Carina's gezicht, kon ik zien dat zij even over mijn antwoord moest nadenken.. Volgens mij zit er een heftig verhaal achter dit antwoord, merkte vriendje op, die op het voeteneinde van het bed was gaan zitten.. Maar ergens heb ik sterk het gevoel dat je dat niet met ons gaat delen.. Klopt, is helemaal waar, niet omdat ik het niet wil, maar om de eenvoudige reden dat ik het niet kan.. Antwoorden ik, om te voelen hoe mijn lichaam heftig reageerde.

Alles op de juiste tijd, en dat is duidelijk niet nu, besloot vriendje, om langzaam op te staan, met de woorden: Zie jullie van zelf wel beneden verschijnen.. Na een bevestiging van alle drie, liep hij opnieuw richting deur en gingen Carina en ik beginnen met de verzorging van Vincent.. Het voelde direct goed, vertrouwd...

Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel 1 U