×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel in Benidorm deel U : Elkaar steunen en troosten..

Schrijvershotel in Benidorm deel U : Elkaar steunen en troosten..


Bij het begin beginnen kan via deze link: Schrijvershotel A

​Vergeet niet, dat wij tweeling zielen zijn, dan is de band en het contact vaak heel sterk, Antwoorden ik, voor hij mij in zijn armen nam, en ik mijn armen om zijn nek legde, de reden hoefde wij niet tegen elkaar uit te spreken, in ieder geval op dat moment niet, hadden allebei verdriet en het deed pijn van binnen, om even zo heftig te beseffen dat wij elkaar over een tijdje ook weer los moesten laten, beide op een andere plek verder moesten, de band bleef ook over de dood bestaan, alleen konden wij dan niet meer knuffelen met elkaar, lijfelijk bij elkaar aanwezig zijn, of elkaar zien via watts ap, zo als wij eerder hadden gedaan.. Even voelde ik de rolstoel bewegen, stond ik met hulp van Joa op, die mij twee keer een kwart slag draaide, zodat ik het volgende moment bij hem op schoot zat, als van zelf verplaatste ik mijn hoofd, naar zijn andere schouder, en pakten hij mij anders vast..

Ondanks de enorme pijn, het onmetelijke verdriet, wisten wij allebei dat het goed was, dat het juist nu gebeurde, het gaf voor later in de tijd, ruimte om er over te praten, maar nog belangrijker betekende het een begin van een stukje genezing, het begin van acceptatie hoewel ik die gedachten afschuwelijk vond, zachtjes uitgedrukt ! Hoe lang wij zo samen gezeten hebben, kunnen wij ons allebei niet meer herinneren, is ook totaal niet belangrijk, op zo een moment bestaat er nog tijd, nog plaats..

Toen de eerste heftige emoties, wat wel op een enorme storm leek, voorbij waren.. Masseerde ik even zijn nek, die een beetje stijf aanvoelde, zachtjes kreunde hij even en merkte ik hoe snel hij ademde.. Lieverd, laat mij eens los, dan kan ik even recht op gaan zitten, maakte ik direct contact met hem.. Nee, was zijn antwoord, om mij nog iets steviger vast te pakken, ik kan het niet, alsjeblieft, blijf bij mij, laat mij niet in de steek... Gooide hij er achter elkaar uit, om tussen elk woord een hap lucht te nemen, wat zijn benauwdheid alleen maar ver ergerde.. Lieverd, fluisterde ik schor vlak bij zijn oor, ik ga helemaal nergens naar toe, blijf bij je, vandaag, morgen, elke dag, zo lang ons gegeven word om samen te zijn, zelfs wanneer het slechter met je gaat, wil ik alles voor je doen, wat in mijn vermogen ligt.. Vertelde ik hem.. Direct voelde ik een enorme schok, door zijn lichaam gaan, voor hij mij in een beweging recht op zetten, om oogcontact met mij te maken, in zijn ogen las ik voor het eerst paniek..

Joa ? Maakte ik, het volgende moment contact met haar, zonder het oogcontact met Vincent te verbreken.. Om verder te gaan, toen zij ja had geantwoord en melde dat zij aan de rechter kant naast ons stond.. Wil je even het zuurstofflesje uit de rugtas pakken, die hangt aan de rolstoel, en het slangetje zit volgens mij in het linker voor vakje.. Nadat zij beide uit de rugtas had gehaald om deze voor ons op tafel te zetten, sloot ik het slangetje aan, en hing deze onder Vincent zijn neus, om deze via zijn oren, samen te laten komen op zijn borst.. Meteen draaide ik het kraantje een kwart slag open, hoorde en voelde hoe de zuurstof zijn lichaam binnen ging en wel effect dit bijna direct op hem had..

Alleen de paniek bleef, las ik in zijn ogen, toen ik het oogcontact met hem herstelde, even probeerde ik mijn keel te schrapen, om een slokje water te drinken, uit het flesje dat voor mij op tafel stond.. Lieverd, ik wil alles voor je doen, zelfs tot op het laatste moment, ik hoop erbij aanwezig te mogen zijn, maar mijn diepste verlangen is, om als het zover is, dat ik de kracht krijg om naast je te komen liggen, en je in mijn armen kan nemen, zodat je je veilig voelt, om heel dicht bij elkaar te zijn, een eenheid, op het moment dat je je laatste adem uitblaast, je geest je lichaam verlaat, om samen met de engelen op reis te gaan naar de hemel, het paradijs, verlost van alle lichamelijke pijn, in totale vrijheid.. Dan zal ik je los moeten laten, maar ook weet ik, dat wij op een andere manier verbonden blijven, besloot ik, om mijn vrije hand op zijn borstbeen te leggen, even keek hij er naar, voor hij zijn vrije hand, zachtjes en voorzichtig op mijn borstbeen te leggen, de plek van het hart.. Een paar minuten zaten wij zo bij elkaar, zonder ons te bewegen, of dat er verder een woord werd gesproken, dat was ook niet nodig, totaal overbodig zelfs..

Nog even knuffelde wij elkaar, voor ik langzaam op stond, om opnieuw naast hem op de tuinstoel te gaan zitten.. als van zelf gaf ik hem het open gedraaid flesje water aan, die hij dankbaar aannam, beide dronken ons flesje water in stilte op, voor wij besloten om naar binnen te gaan, omdat het toch een beetje fris begon te worden.. Vlak bij de deur kwam Joa en haar man, ons te gemoed, om er voor te zorgen dat de rolstoel veilig over de drempel kwam..

Willen jullie nog wat drinken ? Informeerde de man van Joa, even maakte Vincent en ik oogcontact, voor wij tegelijk melde: Koffie ! In de grootste beker die je maar in huis hebt, ging hij verder, zodat wij deze samen kunnen delen.. Het volgende moment zaten wij met zijn 4 in de keuken, en liep de koffie door.. Veel werd er niet meer gesproken, maar dat gaf niet, het voelde goed, was vertrouwd, op de achtergrond speelde een radio, af en toe luisterde ik er een beetje naar, tot ik een bekend begin van een nummer hoorde en zonder er bij na te denken, onder de tafel Vincent zijn hand vast pakten.. Daar heb je je antwoord, fluisterde ik in zijn oor, om daarna samen naar de tekst te luisteren.. Het was pak maar mijn hand van Nick en Simon.. Ik zal het doen, fluisterde Vincent nu in mijn oor, als je belooft die van mij ook vast te pakken, wanneer je deze nodig hebt.. Ja, knikte ik, om hem een vlinder kusje te geven

Toen wij samen de koffie hadden gedeeld, zo als altijd, besloten wij naar bed te gaan, omdat wij morgen een drukke dag voor de boeg hadden, maar ook gewoon moe waren van de dag en alle emoties, die behoorlijk wat energie hadden gekost, voelde wij allebei en toch was het goed en hadden wij er beide vrede mee...

Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel V









MandyDg
Heel mooi geschreven
21-08-2017 22:56
21-08-2017 22:56 • Reageer
frieke
heel mooi, zo vol gevoel geschreven
08-08-2017 15:08
08-08-2017 15:08 • Reageer
Bodycoach
Heel mooi geschreven. Heftig
08-08-2017 11:54
08-08-2017 11:54 • Reageer
Hans van Gemert
Mooi, liefdevol én heftig...
08-08-2017 09:37
08-08-2017 09:37 • Reageer