Moederdag


Ik herinner me dat ik zelf een gedichtje mocht opzeggen naast mijn moeder’s bed, geleerd op school. En thuis heb ik nog diverse knutsels staan die mijn eigen kinderen geknutseld hebben voor #Moederdag . En sigarendoosje met ronde steentjes erop geplakt, een klein voetje in gips, gemaakt ‘door’ mijn dochter, nog op de peuterspeelzaal. Tekeningen. Dit jaar zorgt mijn bakgrage dochter voor een moederdaglunch, ik mag niet te zwaar ontbijten en ik heb begrepen dat ze twee dagen in de keuken heeft gestaan. Ik ben benieuwd. Er zullen in ieder geval wentelteefjes zijn, maar die behoeven al die voorbereiding niet. Ik ben benieuwd.

Mijn gedachten gaan ook terug naar de Moederdag van vorig jaar. Dat was toch wel een beetje het kantelpunt. Het ging al een tijdje niet zo heel lekker met mijn moeder, nadat ze een paar maanden eerder gevallen was en haar kruisbanden had opgerekt. Maar het bleef kwakkelen. Een week eerder was ze nog bij ons om ons nieuwe huisje te bekijken en had ze een wit bolletje met leverworst naar binnen gewerkt, daar had ze dan wel anderhalf uur over gedaan, maar toch. Op die Moederdag van 2019 had mijn zus haar op de weegschaal gezet en geconcludeerd dat ze al dertien kilo was afgevallen. Daar was ze zelf ook erg van geschrokken, al rondde ze het af naar tien. ’s Avonds waren wij bij haar en hadden we het erover. Een beetje lacherig. Ze leverde al haar hele leven strijd tegen de kilo’s. Maar toch. We hadden nu ook iets concreets. Er was al diverse keren aan de bel getrokken bij de huisarts, maar nu hadden we een feit, dit is niet goed, ze is zoveel afgevallen.

Voor wie het verhaal vorig jaar gevolgd heeft, weet wat er komt. De huisarts bleef wat laconiek, haar bloed was goed tenslotte, tot die laatste maandag van mei, toen mijn zus met haar naar het ziekenhuis mocht. De zaterdag ervoor was ze compleet uitgeput, de dag ervoor hadden ze dan uiteindelijk toch een echo gemaakt van de bovenbuik en had mijn zus haar meegenomen naar de kapper. Het had haar compleet uitgeput. Die zaterdagavond zijn we nog naar haar toe gegaan omdat ze dolgraag een kopje thee wilde, maar zelf de puf niet had om het te maken. Om het kort te maken, ze ging het ziekenhuis in om er niet meer uit te komen. Elf dagen nadien overleed ze, na de diagnose slokdarmkanker die al door haar hele romp zat en een hartinfarct dat er de dag na de diagnose nog bij kwam. Nu het weer Moederdag is, ben ik er toch weer mee bezig, ondanks de hectiek in mijn eigen leven momenteel. Mijn lieve moeder. Ik mis je iedere dag en toch ook weer niet. Nog steeds overheerst het gevoel van berusting en dankbaarheid. Het gevoel van ‘het is goed zo’. Ik verbaas me daarover. Maar het is wat het is. Het is goed zo. De witte vlinders zijn alweer steeds om me heen. Ik kan ‘She’ van Charles Aznavour niet horen zonder te huilen. Het was niet een speciale favoriet van haar, maar hij paste erbij en hij is nu voor mij het symbool voor de begrafenis. Ik kan het hele liedje meezingen, tot die ene zin, dan moet ik altijd huilen.

Me I'll take her laughter and her tears
And make them all my souvenirs
For where she goes I've got to be
The meaning of my life is she