Sorry, ik hou van jou!

Sorry, ik hou van jou!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

In een bekend weekblad lees ik de brieven van bekende nederlanders met als thema “ Dit wil ik je nog zeggen....” 

De eerste brief is van een bekend gewichtsconsulent, zij schrijft een brief aan haar vader, haar vader de man van weinig woorden maar veel daden, en ik denk terug, terug aan mijn vader die zes jaar geleden overleed.

De man die mijn vader was, en die er twintig jaar geleden altijd voor mij was, die spontaan en zeer regelmatig langs kwam voor een babbeltje, een kopje koffie, een borreltje of zelfs onverwachts bleef eten, de vader die altijd behulpzaam was, die altijd klaar stond, ondanks dat hij twintig  geleden weduwnaar werd, en met ons ( drie kinderen en toen vijf achterkleinkinderen) achterbleef, wij waren ondanks de enorm moeilijke tijd vol verdriet  en het enorme verlies toen nog een gezin vol warmte, liefde en genegenheid voor elkaar totdat....

hij ons een krap jaar na het overlijden van mijn moeder (nu negentien jaar geleden) vertelde dat hij kunde had aan een vriendin en in de toekomst dus iets minder vaak langs zou komen, dat iets minder werd al snel één keer in de maand, en later alleen bij de vier verjaardagen in het jaar. Feestdagen ,zo zei hij , daar had hij niets mee, en dus bleef hij bij ons weg, achteraf moesten wij dan horen dat hij bij zijn vriendin ( en kinderen) de feestdagen  had gevierd, en op de vraag of het uitkwam dat we dan bij hem langskwamen werd het antwoord steeds vaker “ het past niet” of “ wij zouden net...” of “ nou dat is jammer, maar....”

Mijn vader liet steeds vaker verstek gaan, en leefde zijn eigen ( nieuwe) leven, echte gesprekken waren er niet meer, er was weinig interesse naar ons en de kleinkinderen, héél zelden , ja héél zelden als zij er niet was , ja dan zag ik mijn echte vader weer en was het weer even spontaan , net als vroeger, maar dat was héél zelden. Meestal was zij in de buurt en voerde dan ook nog het woord!

Zijn leven bestond uit zijn nieuwe vriendin en hemzelf en daar pasten wij niet (meer) in.

Zijn familie was ingenomen met zijn nieuwe vriendin, en alles wat zijn vriendin vertelde werd als waar aangenomen. Wij (als kinderen) deugden nergens voor, kwamen nooit bij hun vader langs, hadden geen interesse, maar de échte waarheid.. wisten zij die, of speelden mijn vader en zij een spel ten koste van alles en iedereen?

Zes jaar geleden overleed hij, sorry dat ik het zeg maar het gemis is niet groot, op het waarom zullen we nooit meer een antwoord krijgen, maar wat heeft hij mij in die jaren  enorm veel verdriet gedaan, wij stonden altijd voor elkaar klaar, de afstoting was enorm en zoiets wens ik niemand toe.

Zelfs tijdens de nacht van het definitieve afscheid waren er geen enkele woorden van zijn kant, terwijl hij wel in die conditie was!

Er heerste een enorme, ondefineerbare stilte en woorden bleven uit. Voor mij waren vijf woorden meer dan genoeg geweest, uitleg over het gebeuren de afgelopen jaren waren volstrekt onnodig geweest, vijf zulke belangrijke woorden van mijn vader, die tot negentien jaar geleden nog écht mijn vader was en die daarna letterlijk en figuurlijk zijn nieuwe leven gingen leiden

Vijf woorden: Sorry, ik hou van jou!

Deze vijf woorden bleven achterwege, het contact met zijn vriendin was gelijk na zijn begrafenis voorbij, twee weken later kregen wij nog een laatste kerstkaart van zijn zus en een mail van zijn broer, daarna geen enkel contact meer. Zijn vriendin is inmiddels ook overleden, dat las ik toevallig in de krant, de zus en de broer van mijn vader zijn naar haar crematie geweest ( luguber, wrang en onvoorstel maar ik kwam ze tegen in de stad, een aantal dagen na haar overlijden en omdat ze beiden aan de andere kant van het land wonen, was die link voor mij al snel gelegd)

Vijf woorden die ik zo graag uit zijn mond had willen horen, maar die niet kwamen, vijf woorden , de woorden

“Sorry,  ik hou van jou, “

want pap je was mijn vader ondanks alles!

Liefs je dochter






Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Beloon de maker en jezelf

Word lid


Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een verdriet en wat een onmacht. Je was je vader al kwijt toen hij nog in leven was. Schrijnend dat hij je zo heeft laten gaan, ik voel je verdriet door je tekst heen. Sterkte!
| 18:49 |
Het is nu zes jaar geleden dat hij overleed, ik leid mijn leven en geniet van de lievelingen om mij heen, maar soms, soms zijn er situaties waarop ik er mijn neus op gedrukt word, zoals een artikel lezen in een bekend weekblad
| 20:07 |
Waarschijnlijk zullen er nog vele soortgelijke situaties voorvallen. Daar ontkom je niet aan. Iedere traan en ieder moment van gemis, doet wel eer aan die warme band die jullie ooit hadden. Hoe pijnlijk ook, tegelijk ook fijn om dat soms nog even te voelen en dan is het echt niet gek dat je dat mist en het verdriet weer even aan wordt gewakkerd.
| 20:13 |
Moeilijk als je zijn kind bent
| 16:10 |
Tja dat het dan zo gaat ook
| 16:53 |
Pijnlijk, maar je ziet dit vaker bij mannen. Die hebben op de één of andere manier het idee dat ze 100 voor zo'n vriendin moeten gaan. De vriendin laat haar eigen kinderen nooit los, maar de man op de één of andere manier wel. Mannen in die generatie hebben kennelijk niet geleerd om de groep bij elkaar te houden ofzo. Ik weet het niet. Pijnlijk is het wel.
| 12:27 |
Indringend geschreven, jammer dat het zo gelopen is ...
| 10:37 |
Brok in mijn keel.. erg dat zij hem zo in zijn macht had al die jaren..
| 09:35 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen