×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Oud en afhankelijk

Oud en afhankelijk


De afgelopen dagen in de weer geweest met mijn schoonmoeder. Een lichte beroerte is de diagnose,  opname in het ziekenhuis. En nu gaat het komen dat je afhankelijk bent van je kinderen en alles erom heen.  En dan heb je hiaten in je geheugen wat ze dementie noemen. Wat weten wij van hoe dit mensje zich voelt, zo kwetsbaar is zij ineens. Momenten van bewust zijn en dan wordt ze fel en gaat in de verdediging dat ze het allemaal wel aankan , altijd alles zelf gedaan. Boos omdat ze het gevoel krijgt niet begrepen te worden. En dan zakt ze weg en stelt dezelfde vraag als een paar minuten geleden. 

Beslissingen worden genomen voor je , gepraat over jou waar je bij bent. Is dit het ouder worden?  Dat je lot in handen is van je kinderen, instanties? Dan mag je nog in je handjes knijpen als je kinderen welwillend zijn en je wensen inwilligen. Wensen die je uit op het moment van besef, realiteit , het nu.  Wetende dat dit het is, je kan niet meer terug naar wat je huis is geweest, je eigen vertrouwde omgeving. 

Ik  observeer haar , de mensen eromheen. De arts, de verpleegster en de rest is dan familie. Kinderen en aanhang.  De zonen die het gelukkig mee eens dat het om haar gaat, ze ook een stem heeft ook al weet ze het soms niet meer. Ze kan het  en wil het nog. Alleen laat het lichaam je vaker in de steek dan je zou willen. Hoe pijnlijk is het voor haar.  Ik zie haar kijken en hoor haar denken. Is dit mijn eind station?  En dan weer is ze ferm en zegt ja ik wil weer lopen en dan naar huis. Dit is voorlopig.  Nee, dat is het niet. Hier is het waar je blijft en verzorgt wordt en je kinderen en kleinkinderen je komen opzoeken zoveel mogelijk . Om je tijd die je nog is gegund leuk , draaglijk te maken. 

Nee ik kwam thuis en was in een mineur stemming, wij allemaal. Zeg ik tegen mijn dochter als mama zo oud wordt laten jullie mij niet zo achter hoor. Maar mag ik dat wel van ze verlangen?  Dan komt er vanuit de gang een stem .  Mijn dochter die roept kunnen wij oma niet in huis nemen? ( En is niet haar eigen oma).  Ik heb het met mijn partner over later op de avond hoe lief en  dat het niet om haar eigen oma gaat. Dan zegt hij heel nuchter: " Opvoeding he ". !! Daar begint het mee. 




Adriana SA
Tja, erg. Te triest voor woorden eigenlijk, hoe er met ouderen omgegaan wordt tegenwoordig. Mijn schoonmoeder moest vorig jaar naar een gesloten afdeling, ze was helemaal van t padje af. In eerste instantie wilde ze haar naar huis sturen...en ze hallucineerde als een malle. Godzijdank is zij uit haar lijden verlost voordat zij in een tehuis kwam. Ook altijd zelfstandig geweest tot veer in de 70. Mijn moeder heeft Alzheimer en ik houd mijn hart vast wanneer er iets met mijn vader zou gebeuren. Je moet tegenwoordig hard vechten voor je ouders en schoonouders! Mooi stukje!
21-09-2017 17:16
21-09-2017 17:16
erkaryam
het moet fijn zijn om ouder te worden, maar op deze manier wil ik het niet, maar heb je keus!
19-09-2017 18:19
19-09-2017 18:19
Soberana
Herkenbaar: mijn moeder was de laatste 6 maanden van haar leven bedlegerig. Gelukkig is de situatie hier op de Antillen anders dan in Europa; ze was al een paar jaar daarvoor gaan inwonen bij haar zus (mijn tante) o.a. om de kosten te delen, maar ook voor hun beider veiligheid en de gezelligheid. Ik kon uit haar pensioenen het grootste deel van de 24/7 verpleging betalen, maar dan nog... Het is hard om een actieve, zelfstandige vrouw als een kasplantje in bed te zien liggen. Lief van jouw dochter, je partner heeft gelijk: opvoeding. Veel sterkte de komende tijd, voor jullie en ook voor schoonmama!
19-09-2017 16:51
19-09-2017 16:51
candy
Voor mij hoeft het ook zo niet hoor! Heel veel sterkte!
19-09-2017 11:46
19-09-2017 11:46