×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








“Horrorbevalling” Ik raakte in shock en dacht dat ik dood ging...


<•>Neance |23-01-2018| Blogs<•>

 

Ik heb lang getwijfeld of ik het wel moest plaatsen, maar ik doe het toch...

Zaterdag, 23-04-2016

We zijn 's morgens(na meerdere keren die week) naar het Antonius in Sneek gereden omdat ik weeën voelde... na een een ctg, kon ik weer naar huis, aangezien het blijkbaar niet zichtbaar was.😒

We dachten dat we dan maar beter ff in Sneek konden blijven hangen, voor het geval het heftiger werd, dus zijn we beneden in de hal gaan zitten, om vervolgens maar naar de mac te gaan 😂 lekker gegeten en toch maar weer naar huis, met in ons achterhoofd dat we in Emmeloord de rotonde om konden en weer terug naar Sneek🙈. Maar oké, niks aan de hand, dus maar door naar huis. 😬 leo en ik waren bek af, dus zijn we maar naar bed gegaan... aan slapen kwamen we niet echt toe, want de weeën werden heftiger en frequenter, Maarja.... pas als het een uur lang, om de 5 minuten komt is het tijd om te bellen... om 21:00 uur ben ik gaan timen en na ongeveer een uur dacht ik, ja hallo! Ik moet wel helemaal naar Sneek, maar de weeën kwamen gemiddeld om de 8 minuten, dus heb ik toch maar gebeld... nou kom maar hier heen mevrouw...

Nou...mams gebeld, spullen gepakt en toen mn moeder aan kwam geracet, hoppa weer in de auto...

in de auto kwam het scenario natuurlijk weer voorbij dat we weer naar huis gestuurd zouden worden😬🙈 eenmaal int ziekenhuis werden de weeën alleen maar heftiger, maar ze konden maar niks zien... wij natuurlijk bang dat we toch weer naar huis moesten, maar gelukkig zei de verloskundige dat ze ons niet meer zou laten gaan omdat het inmiddels al nacht was... 😰pfieuw.... een last van mn schouder...

Wat een nacht! Na weeën opvangen onder de douche en daar bijna out gaan heeft de verloskundige me weer "bij" moeten brengen... maar weer terug naar de kamer om vervolgens de hele nacht weeën te hebben, waarbij uiteindelijk 4 uur lang onophoudelijke buik-, rug- en beenweeën...

Zondag, 24-04-2016

Ongeveer 8:30 kwamen we er achter dat ik nog maar 4cm ontsluiting had 😱 terwijl ik dus al de hele nacht bezig was geweest en net 4 uur lang onophoudelijke been- rug- en buikweeën had gehad, dus toch maar gekozen voor een ruggenprik(ik zei altijd dat ik dat niet zou willen)... ik moest zitten, maar kon het niet omdat de weeën maar doorgingen...

"toe maar mevrouw, dat kunt u wel"

nee!! Het lukt niet.. het kan niet!!

"Ja wel, dat kunt u wel"...

neeee!! Het doet zo'n pijhijnnn.....

Nou... daar zat ik dan... met mn hoofd op de schouder van van de verpleegster, wachtend tot de katheter tussen mn ruggenwervels zat.

"Nou mevrouw, u hebt het goed gedaan.. u mag weer gaan liggen"

Mag ik alstjeblieft nog ff blijven hangen?

(Haha als ik daar nu aan terug denk... 😂)

Maar... wat een verlichting!!!!! 😲ik zei nog dat ik eindelijk ff kon proberen te slapen.... Maarja.. door de adrenaline kwamen alle emoties er uit.. dus, samen met mams flink zitten janken "schreeuwen" Tsja... we hadden door de emoties onze volume natuurlijk niet meer onder controle 🙉🙈🙊 Haha

Toen dacht een verpleegster me wel ff te vertellen dat ik rustig moest gaan doen... Nouja zeg.... hoe durft ze 😂 op zo'n moment kan de knop natuurlijk niet zomaar ff om. Haha....

De weeën kwamen er na een tijd natuurlijk wel weer een beetje doorheen, maar gelukkig was het scherpe er af.

Uiteindelijk, is onze mooie Yinthe rond 14:40 geboren. Met heel veel geluk heb ik het toch zelf (met behulp van vacuümpomp en een knip)kunnen doen...

Omdat het allemaal zo moeizaam ging, hadden ze iedereen in de OK al gemobiliseerd , dus eigenlijk stonden ze op het punt om me weg te brengen voor, alsnog, een keizersnede... nou dat zou echt een hele grote teleurstelling zijn, na ruim 17 uur bezig te zijn geweest...op dat moment kreeg ik weer een wee, en die hebben ze gelukkig nog mee kunnen pakken, want ja hoor!! Daar was ze dan!! Wat waren wij gelukkig!! Ik keek Leo en mn moeder aan en mams zei: "het is je gelukt! Je hebt het gedaan!!" O ik kan nog janken nu ik dit zo type...😢 Gelukkig heb ik haar wel ff op mn buik gekregen, want ze moest heel snel door naar de kinderarts..

Tijdens het wachten tot ik gehecht ging worden, werd ik ineens niet goed...

mn gehoor werd slecht, ik ging alles wazig zien en mn hart ging sneller kloppen.. ik kon nog net zeggen dat ik me niet goed voelde... leo riep de verpleegster, die vervolgens de verloskundige riep... ik bleek in shock geraakt... ik weet nog dat ik, zowat met het bed op de kop(vanwege mn bloeddruk) de gang op gereden werd en mn vader zag staan.. ik stak mn hand naar hem uit en kon nog net "papa" zeggen....Hij had natuurlijk geen idee wat er aan de hand was😞... Ja hij wist wel dat ik alsnog naar de OK moest omdat de placenta er niet uit wou.. die moesten ze handmatig verwijderen😱(ik heb dat uiteindelijk allemaal gevoeld, aangezien de nieuwe dosis medicatie nog niet werkte, maar ze moesten snel handelen en konden dus niet wachten😱) maar toen mn vader me, in die staat, weg gebracht (lees: ze renden met me naar de OK) zag worden.. O ik ben nog nooit zo bang geweest! Ik heb gevochten om mn ogen open te houden, want ik was bang dat ik nooit meer bij zou komen😢 in de OK ben ik meerdere keren bijna weer out gegaan en heb dus weer gevochten om mn ogen open te houden... gelukkig had ik hele lieve artsen om me heen, die me gerust bleven stellen en mn hand vast hielden.

Wat ben ik jullie dankbaar!

Uiteindelijk bleek ik 2-3 liter bloed te zijn verloren😱na de operatie ben ik naar de intensive care gebracht, nee... gelukkig niet omdat het nodig was, maar dat bleek in het weekend de verkoeverkamer te zijn... Door de ruggenprik voelde ik mn hele lichaam niet. Dat was echt een hele vreemde gewaarwording... ondertussen kreeg ik 2 zakken bloed toegediend en moest ik rusten en wachten tot ik eindelijk naar mn meissie mocht. Die had ik al die tijd natuurlijk niet gezien... gelukkig mochten er ondertussen wel mensen bij me.. Dus heb ik m’n broer, schoonzus, mijn papsje, z’n lieve vrouw en natuurlijk mn lieve mannetje ff kunnen zien...

De volgende dag hebben ze me nog maar een zak bloed gegeven, want ze vonden dat ik nog erg wit was...

Met Yinthe ging het dus niet zo goed doordat ze het tijdens de bevalling heel erg moeilijk heeft gehad, aangezien ze hoog bleef zitten en er dus niet uit kon. Zo heeft ze dus met allemaal slangen, toeters en bellen op de couveuseafdeling gelegen. 😔 gelukkig mochten de slangen er 's avonds weer uit. Ze heeft wel tot 26 april op de couveuseafdeling moeten liggen, maar gelukkig mochten we de volgende dag, op Koningsdag weer lekker naar huis!! 😁

Wat ben ik God dankbaar dat het met ons beiden zo goed is afgelopen! Het had ook zo anders kunnen zijn..

 

Zie ook:

 

Wil je meer over mij weten en/of meer blogs lezen?
Neem dan ook eens een kijkje op mijn
Pagina... 

 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts