ร—

Yoors


Inloggen
ร—

Yoors











Op een haar na.../ hart in m'n strot

Op een haar na.../ hart in m'n strot


Ik kreeg net de schrik van m'n leven!

Ik stop Yinthe(1) en de boodschappen in de bakfiets waarna ik Nikki(3) van het wipwap-paardje afhaal en haar naast Yinthe op het bankje plaats.

Ok stap op en fiets, pratend met Nikki, weg. Ik vertel haar dat we lekker naar huis gaan en dat papa ook zo thuis komt.

Ik stop voor de auto's maar wordt -hoe galant๐Ÿ˜‰- voorgelaten, dus rij ik -en steek mijn hand op om de automobilisten te bedanken- lekker door.

Nietsvermoedend fiets ik de gebruikelijke route, over het fietspad langs de flats. Naast het fietspad ligt een grasveld waar kinderen lekker kunnen voetballen enzo.

Ik zie een klein jongetje staan, ik vermoed ongeveer Nikki d'r leeftijd en hou hem in de gaten. Ik zie dat hij met zijn rug naar het fietspad staat en er is geen bal die mijn kant op komt, dus fiets ik door. Natuurlijk blijf ik oplettend. Maar dan, opeens, ondanks dat ik hem in de gaten houdt, draait hij zich om en loopt met dezelfde beweging het pad op... ik sta met alles wat ik heb op de rem en op het moment dat ik tot stilstand kom, is het mannetje nog maar net, op een haar na, de bakfiets voorbij....

Ik verstijf en laat me voorover zakken...Met mijn hoofd op mijn armen, leunend op het stuur slaak ik een diepe zucht...

Ik verman mezelf en ga weer rechtop zitten maar, ik ben zo geschrokken dat ik niet weet waar ik het zoeken moet en doe mijn handen voor mijn gezicht. Komop Neance, handen weg... ik kijk het kereltje aan en ik zie dat hij er weinig tot niets van heeft gemerkt. Hij loopt naar me toe en stelt een vraag over de boodschappen. Hij wijst naar het brood en ik vertel hem dat dat inderdaad brood is. Met de schrik, gierend door mijn lichaam, zeg ik tegen hem dat hij de volgende keer wel goed moet uitkijken voor hij oversteekt en hij gaat weer spelen. Ik heb geen idee of hij begrijpt wat ik net tegen hem zei..

Tot mijn grote verbazing zie ik dat er aan de andere kant van het veld mensen op een bankje zitten. Nou is dat op zich niet gek natuurlijk๐Ÿ˜œ Maar... dat ze niks doen of zeggen kan ik met mijn verstand niet bij. Het is onmogelijk dat ze niet hebben gezien wat er zojuist gebeurde en dat ze mijn wanhopige, geschrokken gezicht niet hebben gezien.

Ik ga er dan ook vanuit, als ik zoiets zie gebeuren en ik zie dat de man/vrouw zo aangeslagen is dat hij/zij even geen kunt op kan, dat ik dan even ga kijken of ik iets kan doen.

Maargoed, ik kan hier niet eeuwig blijven staan, dus raap ik mezelf weer bij elkaar en fiets naar huis.

Pfff eindelijk thuis.... ik doe het hekje open en rij de bakfiets het straatje op. Ik doe het hekje dicht en plof neer op de rieten stoel in de tuin.

Even uitblazen hoor...

Ik zie dat mijn man ook aan komt fietsen. Hij zet zijn fiets neer en vraagt "sleutels vergeten"? Ik zeg "Nee, ik moest even bijkomen want...." en ja hoor... daar hebben we 'm... voor ik mijn zin kan afmaken, komen de tranen.

Hij gaat zitten en ik vertel wat er zojuist is gebeurt.. "ja maar daar kan jij dan dus niks aan doen" jaja, mijn man is altijd zo lekker nuchter ๐Ÿ™ˆ๐Ÿ˜œ

En ja... hij heeft gelijk... dat soort dingen gebeuren in een fractie van een seconde. Maar dat doet natuurlijk niks af aan de schrik...

Maar hรฉ! Dit lucht ook op ๐Ÿ˜Š Fijn om gebeurtenissen ergens te kunnen ventileren ๐Ÿ˜‰

Nu lekker eten...


Liefs Neance