‘De sorry-voor-van-alles-show’

‘De sorry-voor-van-alles-show’


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

(Fictie gebaseerd op een paar waar gebeurde feiten, aangevuld met confabulaties van mijnentwege. Geïnspireerd op een YOORS-opdracht die ik verklootte wegens een te groot aantal woorden, geïnspireerd op het prachtige, keigoeie boek van Dave Eggers’ ‘Helden van de grens’, geïnspireerd op de leuke Dik-Trom-verhalen van José van Rosmalen, geïnspireerd op de-sorry-voor-alles-show van Adriaan van Hoof, Urbanus van Anus, Stephen King en nog zovele anderen… Geschreven op een dag met te veel freewheelers-energie*.)




Ik gooide de handdoek in de ring en ik ging op wereldreis. Ik nam mijn autosleutels, mijn beste zonnebril, een aansteker en een grote sleuf stinkstokken met me mee. Attributen die ik nu kon missen als de pest, zoals een horloge, een mobieltje, een plooifiets en een paraplu liet ik in de garage achter. En ik reed de hele wereld rond, ik stak vele kruispunten over, vloog over bergen en dalen, en doorkruiste vele zeeën.

Omdat de wereld rond is en omdat ik steeds op dezelfde breedtegraad bleef rijden kwam ik weer op hetzelfde punt uit. Mijn gezin was blij dat ik terug kwam. Ik had een paar theezakjes vanuit China meegebracht en daar maakten we een gezellig ceremonieel-welkom-terug-thuis-thee-moment van.

Ik vertelde hoe ik hen gemist had. En ik sprak over de demonen die ik had gedood. Soms is het goed om er eens alleen op uit te trekken. Want dan pas kun je de monsters uit de diepte gaan bestrijden. Sommige gevechten moet je alleen voeren. En ik prijs me gelukkig dat mijn huisgenoten daar alle begrip voor hebben.

De berichten op mijn mobieltje waren minder begripvol. Vooral de mensen die me het meeste beet genomen hadden namen het me kwalijk dat ik er zomaar vandoor gegaan was, alsof ik met hen getrouwd was, OF alsof ik een ding was dat ze zomaar konden claimen. Maar dat is mijn probleem niet langer. Daar is nu namelijk een televisieshow voor: ‘de sorry-voor-alles-show’. Adriaan van Hoof presenteert het programma. Trollen die zich weten te ontharen en zich weten te verkleden als mallotig mens zijn er vast dubbel welkom.



Maar ik had me weer eens danig vergist in de mensheid. De mensen die het me kwalijk namen wilden nog altijd iets van me. En mijn man had zich laten omkopen door die vreselijke typen.

Met een smoes had hij me in de auto geloodst. We zouden zogezegd eens leuk uit eten gaan. Toen we half onderweg waren vertelde hij me de ware toedracht. Als ik het toneeltje meespeelde zouden we ongeveer een half miljoen Euro rijker zijn.

‘Allez, Nele: denkt eens na, met zoveel geld kun je al wat doen hoor: je kunt er het zwembad van Poperinge met boeken mee vullen.’ Ik moest toegeven dat hij gelijk had. En het idee van dat zwembad vol met boeken zorgde ervoor dat ik braafjes in de wagen bleef zitten.


De spotlights straalden een vervelende hitte uit. De bruine zalf die de visagisten haastig op mijn gezicht hadden gekleefd begon er al aardig af te smelten.

Adriaan zorgde er gelukkig voor dat de show voortmaakte. Ik moest het maar een uurtje volhouden, zo hield ik me voor.

Vooraan in het publiek zaten de mensen die ik kende en waar ik van hield. Tranen (en make-up) gleden van me af toen dochters en manlief sorry kwamen zeggen omdat ze van me hielden.

De bakker kwam zich excuseren voor het zwarte brood van zondag. Mijn kapster verontschuldigde zich voor een verkeerde snit die ze me ooit eens had gesneden. Er waren een paar patiënten die zich disculpeerden voor hun ziekte. Er zaten bekende en onbekende schrijvers in het publiek die een sorry vroegen voor de slechte boeken die ze hadden geschreven. Twitteraars en twittertrollen vielen op hun knieën om zich vrij te kunnen stellen van blaam voor hun onnozele tweets. Bekende en onbekende gezichten kwamen zich verontschuldigen aan de lopende band, uren en uren aan een stuk. De make-up stond nu in bruine strepen op mijn witte bloes. Ik leek wel een Afrikaans zeebrapaard. Had ik maar een gewoon zwart T-shirt aangetrokken.

Twee bevallige hostessen kwamen Adriaan en ik een zeer welgekomen glaasje water aanbieden. Ik klokte het glas in één keer uit. ‘Ik wil een reclameblok,’ zei ik na die grote snoekenslok.


Tijdens de commercial voor hagelwitte tanden zei ik zuchtend dat er te veel sorry-mensen waren.

‘We moeten er nog eentje,’ zei Adriaan. ‘En dan zijn we klaar.’ Hij keek me indringend aan en ik las de waarheid in zijn ogen. Ook hij was vermoeid. ‘Mensen die zich voortdurend verontschuldigen zijn de meest vermoeiende mensen van deze aardkloot,’ zei ik en hij lachte. Het was een echt lachje. En toen wisten we dat we elkaar verstonden.

Tijdens de commercial voor teeveeworstjes vroeg ik hem wie de laatste gast zou zijn. Hij wees op een vuurrode gloed achter in het publiek.

‘Dik Trom!’ zei ik. ‘Is dat hem? De presidentskandidaat van? ‘

‘Jawel hoor,’ zei Adriaan. ‘Heb ik wel eens mooi kunnen strikken hee?’

‘En daarnaast…’

‘Ja, naast Dik zitten Urbanus en Stephen King, dat heb je goed gezien.’

‘Maar Adriaan,’ zei ik. ‘ Dat Dik Trom zich bij mij mag komen excuseren voor zijn lafhartig gedrag tegen vrouwen kan ik nog begrijpen, maar dat Urbanus en Stephen King zich tegenover mij moeten verantwoorden, dat kan ik niet toestaan, echt niet,’ zei ik.

Adriaan knipoogde en hij toverde een raadselachtige glimlach rond zijn mond.

‘Urbanus en Stephen gaan zich niet ver-excuseren, ze zullen je een hint geven,’ zei hij. Toen nam hij de micro weer vast en hij behandelde me weer als de showpop van de sorry-voor-van-alles-show. De reclame was immers gedaan.


De spots schenen weer onbedaarlijk hard, maar nu scheen er ook een tweede, op de gestalte van Dik Trom. Hij was vast de enige in de zaal met borsthaar op zijn borst en hij was ook vast de enige die zijn neusvleugels kon doen trillen zodat de mensen in de hele zaal begonnen rillen.

Hij stond recht en in onvervalst Amerikaans zei hij sorry tegen me. ‘Sorry, girl, but I think you are in the wrong show,’ dat is precies wat ie zei.

Dat de aap zich tegenover geen enkele vrouw zou kunnen verontschuldigen, dat wist ik eigenlijk wel, maar dat hij het lef had om mij een meisje te noemen, dat ging me zogenaamd ietsje te ver. **

You are in the wrong show,’ riep ik hem toe. Ondertussen zag ik Urbanus en Stephen King naar iets wijzen. Iets wat in mijn dichte nabijheid opeens vanuit de plafondcoulissen op dook: een touw, jawel.

Urbanus had al eerder trucjes met touwen uitgevoerd, in zijn beginjaren gooide hij zo nu en dan wat bloem uit op zijn publiek. En Stephen King had vroeger iets gelijkaardigs beschreven, hij liet Carrie, één van zijn personages, ooit eens aardig blooperen met bloed.


Een touw. Bloem en bloed. Urbanus en Stephen bleven me maar knikjes geven en ze bleven maar wijzen naar het touw dat daar naast me hing.

Ik riep mijn gezin bij me. Dichtbij Adriaan, op het podium waren we vast veilig.

Een touw. Bloem en bloed en moed.

En ik trok aan het touw.


...

Geen bloem.

...


Geen bloed.

...


Alleen de stinkende adem van Dik ontnam me een beetje de adem.

...


Ik trok aan het touw en er kwam een jutezak naar beneden. De zak plofte netjes op het tafeltje naast ons op het podium.

Adriaan knoopte het touw van de zak open en er kwam iemand uit. Ze leek sterk op Dr. Jill Stein.

‘Zie je wel dat je in het verkeerde programma zit!’ Dik Trom triomfeerde. En met zijn vuisten sloeg hij tegen zijn borstkas, zoals gorilla’s plegen te doen wanneer ze hun macht willen tonen.


Adriaan zei: ‘Sorry voor dit alles, maar Dik heeft gelijk: jij zit in het verkeerde programma. Je mag dan wel grijs haar en mooie groene gedachten hebben, jij kunt je niet verkiesbaar opstellen in Amerika.’


Dik Trom kwam naar voor en hij begon te discussiëren met de grijsharige wijze vrouw.

Adriaan stootte mij, manlief en kinders van het podium en hij leidde het gesprek in ‘goede banen’. Een voor één liet hij weer mensen uit het publiek toe die zich voor één of ander wensten te excuseren. Meestal waren het mensen die zich wilden verontschuldigen voor de grove taal die de Trom uitstootte.

Sorry voor dit. Sorry voor dat. Ik kon het bijna niet meer horen. Het was vreselijk en het zag er naar uit dat dit programma nog lang niet afgelopen zou geraken. En opeens hield ik het niet meer. ‘Stop!’ riep ik. ‘Genoeg!’

Ik stormde het podium op en graaide de microfoon uit Adriaans handen.

‘Dit is de ziekte van deze eeuw! De sorry-ziekte! En het moet eens gedaan zijn daarmee! Ik ben de wereld rond gereden om alle sorry-demonen van me af te schudden. En ik ben niet teruggekomen op dit punt om weer nieuwe monsters te gaan adopteren. Iemand doet iets verkeerd en de hele wereld zoekt naar schuldigen om te veroordelen. Ik kan er niet meer tegen. Ik verdeel het geld dat mijn man beloofd is. En daarmee mogen jullie allemaal een paar bomen planten! Red de wereld en het klimaat en stop met sorry-zeggen!’


Zo gezegd zo gedaan. Mijn man en ik tekenden een contract en waakten ervoor dat iedere aanwezige wat centen mee naar huis kreeg.


‘We hebben de wereld gered,’ zei ik toen hij ons naar huis reed.

‘Alleen als iedereen met het geld daadwerkelijk bomen gaat planten, jawel,’ zei hij ietwat knorrig.

‘Niemand hoeft iemand te verwijten dat ze de middelen niet meer hebben,’ zei ik, het ‘sorry-woord’ zorgvuldig vermijdend.

‘Je bent geweldig,’ zei hij me en in zijn ogen sprak een geweldig gevoel van liefde en goesting. We beleefden een nacht die je normaal alleen in films ziet en de dag erop plantten we vier kersenboompjes.



Het Poperingse zwembad is dus nog altijd met water gevuld. De Fransen komen er nog altijd zwemmen en betalen. Badmutsen en boerkini’s zijn er ook nog altijd niet verplicht. De boeken waar ik van droom probeer ik nog altijd zelf te schrijven. Kersen zullen we misschien volgend jaar kunnen oogsten, als het weer het toelaat en als de wereld nog bestaat.


(*Dit was het soort freewheelersmuzakje dat in mijn hoofd speelde toen ik dit schreef: https://youtu.be/o3KOVaf4CIQ Het filmpje is niet van mij, ik vond het op youtube door middel van de google-zoek-machien.)

(**Ik kreeg mijn regels voor de eerste keer toen ik elf was, de tweede keer dat dit gebeurde was ik twaalf. )






 


Beoordeel

Reacties:

expand_more
Verberg reacties
Lekker leesvoer!
| 21:52 |
Dankjewel :)
| 23:07 |
Dat leest heerlijk weg! Wat een bijzondere invulling. Dank je wel voor je bijdrage.
Nu even je filmpje bekijken ;)
| 12:00 |
Ow dat filmpje is niet van mij hoor, het komt van youtube, mag dat?
| 18:09 |
Van mij wel hoor, maar zou er wel de bron even bij vermelden dan...
| 21:15 |
Doe ik.
| 23:07 |
Het verhaal leest als een trein zeg. Chapeau, zonder sorry.
| 08:33 |
:)
| 08:40 |
Wat een verhaal... hoe kóm je er op... :D Leuk. *zoekt confabulaties nog even op*
| 23:17 |
Het is een oudbollig woord voor 'verzinsels' en door de band probeer ik de ouderwetse woorden te mijden, maar soms kan ik het dus niet laten. :)
| 08:39 |
Geeft niks, weer wat bijgeleerd :D
| 11:43 |
Er zit het woord fabel in verstopt :D
| 11:44 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen