Leven met een depressie [1]

Leven met een depressie [1]


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Iedereen heeft wel eens iets vervelends mee gemaakt in zijn leven. Het kan voor iedereen iets anders zijn, maar dat betekent niet dat de problemen van de ene minder belangrijk zijn dan de problemen van de andere. Als ze zodanig schadelijk zijn voor jouw of iemand anders zijn gezondheid of welbevinden is het wel degelijk belangrijk. Als JIJ het belangrijk vindt, dan is het ook belangrijk. Dit kan niemand anders voor je bepalen. Ik ben een aantal jaar geleden erachter gekomen dat ik kampte met een depressie. Twee jaar geleden heb ik dan ook een brief moeten schrijven voor de huisarts, waarin ik mijn 'levensverhaal' vertelde. Ik ben sindsdien een heel stuk verder in mijn leven en wie weet ga ik hier ook nog eens een stuk over schrijven, maar ik zou dit stuk uit mijn leven graag met jullie willen delen. Ik hoop dat ik misschien zelfs een inspiratie bron voor iemand anders kan zijn, die het moeilijk heeft. Jullie mogen mij natuurlijk ook altijd een privé berichtje sturen als je graag met iemand wilt praten die je niet kent of die buiten de situatie staat. De namen in mijn verhaal zijn veranderd in verband met privacy en het herkennen van de personen.

Waarschuwing!!! Het zou misschien triggerend kunnen zijn voor mensen die zelf depressief zijn of automutileren. Als jij hier niet tegen kan, dan lees vooral niet verder. Ik heb het verhaal destijds nogal mild beschreven, maar dit kan iedereen natuurlijk anders opvatten.


Ik ben altijd een ingetogen, verlegen persoon geweest. Ik wilde altijd bij mijn moeder zijn en toen ik voor het eerst naar de crèche moest vond ik het ook verschrikkelijk. Toch maakte ik wel vrienden en vriendinnetjes. In de groepen 1, 2 en 3 ging ik met verschillende kinderen om. Ik had daarin tegen wel één echte, vaste vriendin namelijk Laura. In groep 4 kwam er een nieuw meisje in de groep: Karin. Ik kon het goed met haar vinden en we werden vriendinnen. Laura was een beetje jaloers en ze probeerde ons tegen elkaar op te zetten. Dit leidde tot talloze ruzies tussen Karin en mij. Ik werd uiteindelijk alleen gelaten door beiden in groep 7. Het vriendinnen maken ging steeds moeilijker voor mij. Ik was bang voor ruzies en fouten maken. Ik huilde elke dag thuis na school en mijn moeder probeerde mij dan te troosten. Ik voelde me heel verdrietig, buitengesloten en alleen. Ik had vaak last van hoofdpijn door stress en ik was bang om alleen te blijven.

Laura, Karin en ik werden uiteindelijk weer vriendinnen. In groep 8 waren we ondanks alle ruzies die steeds door bleven gaan met 3 andere meisjes samen. Samen met Karin ging ik naar de middelbare school. Het ging heel goed in het begin. We kregen een nieuwe vriendengroep, maar zoals eerder gebeurden er dingen waardoor de groep uit elkaar viel. Ik voelde me nog altijd een buitenbeentje. Ik was stiller en anders dan de anderen. Ik ging met tegenzin naar school, niet alleen om de kinderen maar ook omdat ik de school niet fijn vond. Ik voelde me onveilig en onzeker. Er werden ook wel eens stomme opmerkingen gemaakt tegenover mij. Het was geen pesten, maar het deed toch wel pijn. Ik merkte toen dat zelfs kleine dingen mij emotioneel konden maken en stress kon bezorgen. Ik had nog steeds last van hoofdpijn en kreeg ook last van mijn rug, schouders en nek.

In de tweede klas ging het wat beter. Ik had over het algemeen een leuke klas. Ik deed wel eens leuke dingen met mijn vriendinnen, maar toch gingen mijn verdrietige gedachtes van vroeger niet weg. Ik voelde me een beetje leeg. Ik wist niet waarom. Ik wist niet meer zo goed wie ik was en wat ik wilde. Ik wilde mijn ouders hier niet mee lastig vallen en wanneer ik wel eens iets zei voelde ik me schuldig. Ik vertelde het wel aan Karin. We hadden ondertussen al zoveel meegemaakt samen en in mijn ogen had dat ons alleen maar sterker gemaakt. Ze wilde er voor me zijn, maar wist niet zo goed hoe. Dus ze liet het slingeren en ik was weer terug bij het begin. Ik had steeds vaker ruzies thuis en ik had het gevoel dat ik niks goed kon doen. Ik kon er met niemand over praten en ik viel vaak huilend in slaap. Slapen ging ook steeds slechter. Ik had veel verdriet en ik wist niet hoe ik het moest uitten. Na een ruzie sloot ik mezelf het liefst boven op. Dan gooide ik met dingen in mijn kamer, huilde en schreeuwde ik in de kussens en sloeg ik mezelf. In de derde klas ging het harstikke slecht op school. Ik haatte mijn klas. Ze gooide met gemene opmerkingen en een jongen haalde wel eens rare grapjes uit bijvoorbeeld door mij te duwen. Ik voelde me slechter met de dag. Ik voelde me emotioneel uitgeput en was elke dag moe. Ik werd steeds onzekerder over mezelf. Ik probeerde mezelf pijn te doen. Alles was beter dan het verdriet en de pijn die ik mentaal voelde. Ik besefte toen pas dat ik echt depressief was. Dit was iets waar ik me voor schaamde. Ik was bang dat anderen zouden denken dat ik raar was. Ik voelde me aan de ene kant schuldig, omdat er anderen zijn die het zoveel erger hebben dan mij.

Toen kreeg mijn moeder het herseninfarct. Ik was er natuurlijk van geschrokken. Mijn moeder was ondanks alle ruzies mijn beste vriendin en iemand waar ik niet zonder kan. Ze is een van de personen waar ik het meest van houd, maar ook de persoon die mij het meest kan pijn doen. Het deed mij pijn om haar zo te zien. In die periode waren mijn vriendinnen er niet voor mij. Ik wist toen al dat hun geen echte vriendinnen waren, maar ik wilde het niet zien. Ik vertelde alles aan Karin. Ze vroeg me daarna wel eens hoe het ging, maar verder had ik geen steun aan haar. In de vierde klas bleef ik over met Karin en Roos. Ik voelde me buitengesloten en wanneer ik dit aan mijn moeder vertelde zei ze dat het tussen mijn oren zat. Dat ik me er gewoon tussen moest duwen. Het voelde weer alsof ik het probleem was. Ik kreeg hevige ruzies met mijn ‘vriendinnen’ en ik voelde me nog nooit zo slecht. Ik was helemaal alleen op school en thuis voelde ik me hetzelfde. Ik probeerde het goed te maken met hun, maar het bleef slecht gaan. Ik heb het uiteindelijk afgekapt en ik was van plan de Verpleegkundige opleiding te volgen. Dit was eigenlijk last-minute, omdat ik eerder niet wist wat ik wilde doen met mijn leven. Dit sprak me aan, omdat ik anderen wilde helpen. Zelf kon ik me niet helpen. Mijn moeder kwam erachter dat ik depressief was. Maar naar mijn gevoel hebben mijn ouders dit niet echt serieus genomen in het begin. Ik ben daarom ook bang om bepaalde dingen tegen mijn ouders te zeggen. Ik heb namelijk wel eens gedacht dat ik misschien een persoonlijkheidsstoornis heb, maar ik ben bang dat zij en anderen dit een belachelijk idee vinden.

De nieuwe opleiding begon goed. De opleiding en school vind ik heel leuk. Mijn klas is ook niet slecht, maar alweer voel ik me het buitenbeentje. Ik weet niet meer hoe ik met anderen moet omgaan. Ik voel me heel ongemakkelijk bij anderen. Ik ben bang om alles weer fout te doen. Ik durf mensen niet meer binnen te laten en probeer ze juist weg te duwen. Ik heb een vriendengroepje, maar hier zou ik naar mijn gevoel niet echt op terug kunnen vallen. Ik ben veel serieuzer. Doordat ik me depressief voel heb ik ook geen zin meer om leuke dingen met hen te doen. Ik heb nergens meer zin in, zelfs dingen die ik vroeger ervaarde als leuk. Ik heb altijd wel last gehad van stemmingswisselingen, maar ze zijn nog nooit zo erg geweest. Ik blijf me alsmaar leeg voelen. Ik zie het punt van het leven niet meer in, omdat niemand om mij geeft. Ze zeggen het wel, maar iets zeggen en iets doen zijn twee hele andere dingen. Ik wil heel graag beter worden. Gelukkig zijn en me geliefd voelen, maar ik vind dit heel moeilijk. Ik kan dit niet meer zonder hulp. Ik heb alles te lang geprobeerd op te kroppen en nu heb ik er genoeg van. Ik voel me uitgeput en het liefst zou ik er niet meer zijn, maar dit is geen optie. Ik voel me dan wel niet geliefd, er zijn wel mensen waar ik om geef. Hetgene wat me ook nog steeds hier houd is de hoop dat alles beter nog beter word.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
veel sterkte voor jou - ikzelf voel me wel eens wat down maar dit gaat veel verder - wel hielp het mij om een ontspannen hobby te hebben en van de natuur te genieten ( natuurlijk zijn er veel moeilijker dingen die met professionele hulp aangepakt moeten worden)
| 18:03 |
Dankjewel. Een hobby of dergelijke is inderdaad een goede steun.
| 14:20 |
hoop dat je die kunt vinden
| 15:15 |
Je mag me persoonlijk mailen als je een probleem hebt, als je je niet fijn voelt of het niet meer ziet zitten! We gaan het nooit opgeven hoor meisje, het leven is te mooi, ondanks alle ellende zijn er ook veel dingen die waard zijn om voor te leven, ik begrijp je helemaal, ik ben een ervaringsdeskundige en heb het nodige doorstaan, maar opgeven dat doen we niet! We laten zien hoe sterk we zijn!
| 13:03 |
Dankjewel voor het mooie bericht. Ik vind het super lief! En dat gaan we zeker laten zien. :)
| 18:44 |
Heel goed!
| 19:05 |
Wat een heftig stukje om te lezen meid! :( Ik herken wel stukjes in je verhaal. Nooit de moed opgeven! Probeer er met je dierbare erover te praten!
| 20:38 |
Dankjewel voor het lieve berichtje.
| 12:32 |
het moet een moeilijke tijd geweest zijn maar niet opgeven , veel over praten of in dit geval schrijven zodat je stukje per stukje van je afschrijft, veel beterschap
| 15:15 |
Heel erg bedankt, dat klopt!
| 15:52 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen