Ik voel nattigheid


Een nieuwe aflevering van het #vervolgverhaal van Dewaputra en Hans van Gemert.

Lees hiervoor:

Bij Polleman en de commissaris
Dewaputra, bij ome John, Sheila en Mike

'Commissaris,' aarzelt Polleman, 'ik geloof dat ik nattigheid voel.'

'Inderdaad Polleman, nu je het zegt, die rondvaartboot lijkt steeds verder weg. We drijven weg!'

'Dat is me ook opgevallen, maar…'

'De verklaring is heel simpel, beste Polleman, als we zelf niets doen komen we uiteindelijk in de Noordzee terecht. Dat is op de eerste plaats zonder de juiste papieren bepaald onreglementair, maar bovendien zijn we dan nogal ver verwijderd van onze observatiedoelen.'

'Ja, dat is zeker zo, maar…'

'Geen ge-maar, Polleman, aan het werk, vertoon je roeikunsten maar!'

'Geloof me, commissaris, dat wil ik graag doen,' antwoordt Polleman terwijl hij naar de roeiriemen grijpt, 'maar het probleem is dat ik dus nattigheid voel.'

Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan ziet de commissaris wat Polleman bedoelt. Op de bodem van het bootje is een klein laagje water verschenen.


(c)2020 Hans van Gemert

Deze aflevering van het vervolg#verhaal past in de 140-woorden-uitdaging van februari 2020, deze maand gehost door Dewaputra. Lees er hier alles over: