Vooroordeel (schoolopdracht)

Vooroordeel (schoolopdracht)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De eerste keer dat ik haar zag was ze volledig in het zwart gekleed, haar lange blonde haar had ze strak naar achter in een paardenstaart gebonden. Terwijl ze liep slingerde het woord zelfverzekerd achter haar aan.

Ze liep met haar hoofd omhoog en borst vooruit. Haar zelfverzekerdheid maakte mij alleen nog maar meer onzeker. Ik was erdoor geintimideerd en ik hield me altijd op de achtergrond als zij in de buurt was. Uit angst iets verkeerds te doen of zeggen waardoor zij zou denken dat ik waardeloos ben. Ik vond haar hard en soms leek er niets anders in haar te zitten dan hardheid.

Zij was alles wie ik ooit hoopte te zijn. Toen de dag kwam dat we afscheid van haar moesten nemen gebeurde precies dat wat ik niet verwachtte. Ze brak. Of ze dat nou wilde of niet, haar verdriet was groter dan zijzelf en ze huilde.

Dat raakte me en toen besefte ik pas dat ik haar vanuit mijn eigen onzekerheid op een hoog voetstuk plaatste. Op die manier zou ik naast haar altijd waardeloos zijn. Een soort warme deken van schijnveiligheid.

Maar, zij is ook maar gewoon mens.

 


Beoordeel

Reacties:

expand_more
Verberg reacties
Ja ik zette ook veel mensen op een voetstuk later in het leven kwam ik er achter dat het nergens voor nodig is iedereen is een mens met de zelfde gevoelens
| 15:30 |
Het is ook nergens voor nodig, maar zo verdomd lastig. En veilig.
| 15:35 |
mooi geschreven.
| 15:21 |
Dankje!
| 15:35 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen