×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Uitgehuwelijkt (part I)

Uitgehuwelijkt (part I)


Mijn potentiële schoonzus keek mijn kant op, ze had een witte hoofddoek op met roze bloemen patronen. Het paste bij haar lange, roze rok en witte blouse. Het donker roze jasje maakte de outfit af. Ze was mooi, ze had een room, bleke huid dat onaangetast leek door de zon en blauwe ogen dat leek onaangetast door de duistere kant van het leven. Ik was een tikkeltje jaloers. Ze leek zo sereen, gelukkig. Maagdelijk bijna, ook al was ze een paar jaar getrouwd. Ook was zij 4 jaar ouder dan mij maar ik scheen meer dan haar te hebben meegemaakt. Zij, die is opgegroeid in een warm land met een liefdevolle en beschermende familie. Ik, opgegroeid in het keiharde Amsterdam waar tederheid geen plaats kent. Met mijn getinte huid die ik verwelkomt heb door de zon en mijn donker, bruine ogen, bleek ik toch gewild te zijn door haar broertje. Hij had een oogje op mij. Ik had hem 1 keer eerder gezien, het jaar daarvoor op een feest. Hij was lang, langer dan de meeste jongens. Dezelfde bleke huid als zijn zuster maar zijn ogen leken nog blauwer als dat mogelijk was. Zijn ogen trokken mij gelijk aan en werd nieuwsgierig naar deze lange, rustige jongen. Maar een ontmoeting kwam pas een jaar later.

Zijn zus vroeg mij wat ik nu deed in Nederland, of ik werkte of nog naar school ging. De vrouwen van de jongen komen als eerst het meisje ontmoeten en keuren. Ja, letterlijk keuren. Stond het meisje de vrouwen in de familie niet aan dan werd het de jongen afgeraden om het meisje als huwelijks kandidaat te zien. Ik nam een slok van de zoete, munt thee. Het glas had een ruwe, gouden patroon rond om de glas heen. Het kriebelde in mijn hand, ik plaatste voorzichtig het glas terug op tafel. Er lagen allemaal koekjes op tafel maar ik wilde niets eten, ik was te zenuwachtig en wilde het risico niet nemen om kruimels te laten vallen op mijn jurk. Waardoor ik een keus moet gaan maken om de kruimels of op de grond te laten vallen of op tafel te vegen. De kruimels naar de prullenbak brengen in de keuken ging natuurlijk te ver. Maar zo’n kleine fout kon er al voor zorgen dat je werd gezien als lui, of slechte huisvrouw. Ik wist nog niet wat voor kruimel-veeg familie dit was. Mijn familie was een kruimel-tafel-veeg familie. Maar dat wisten zij niet. Dus bleef ik verstijfd zitten met mijn glas munt thee.

Ik was niet verliefd. Ik had deze jongen nooit eerder gesproken maar ik was nieuwsgierig genoeg om hongerig naar de koekjes te blijven staren. Mijn rug en nek hadden het ook zwaar. Ik zat zo stijf als een hark, sinds de vrouwen binnen waren gekomen. Mijn rug kaars recht en borsten vooruit. Mijn arme moeder had een vreselijke neppe glimlach opgezet, zij was ook zenuwachtig. Mijn moeder kende mij goed, ze wist dat ik mij voorbeeldig kon gedragen tijdens zulke tafel-momenten. Maar achteraf kon ik zo van gedachten veranderen dat het zou lijken alsof ik plotseling door de duivel ben bezeten. Alsof ik in eerste instantie niet mezelf was. En dit klopte maar daar kom ik later op terug.

‘ik werk op een kantoor, ik ben al klaar met school’. Antwoordde ik met een rustige stem. De tante die ook mee was gekomen, de zuster van de moeder van de jongen, draaide haar hoofd in één keer naar mij om.

‘als je straks met Mounir bent getrouwd dan hoef je niet meer te werken, dat is mooi toch?’. Ze had haar fraaiste glimlach opgezet. Ook zij had mooie blauwe ogen maar haar gerimpelde huid lieten moeilijke levenslessen zien. Dit kon zij niet verbergen. Op de manier hoe ze mij aankeek had ik het idee dat zij door mij heen kon kijken. Dat ze kon zien dat ik iemand anders ben dan ik mij nu voordeed. Mijn hart klopte even sneller. Ik glimlachte groot en keek vervolgens verlegen naar de grond, dit was ik zooo niet.

‘Insahllah’ mompelde ik erachteraan. Er werd heel wat ‘insahllah-ed’. Dat wil zeggen ‘met Gods wil’. Met andere woorden je geeft de verantwoordelijkheid aan GOD en laat die van jou compleet varen. Zo kan je nooit aangesproken worden op je afspraken of je belofte. Je hebt het tenslotte bij God neergezet en blijkbaar wil God het niet!

Na nog wat meer gesuikerde en maagdelijke vertoning van mijn kant en bekijks van hun kant was het tijd voor de blauwogige familie om te vertrekken. Met hun opgedane indruk van mij en mijn familie verlieten ze het huis. Het viel mij op dat de moeder van de jongen nauwelijks had gesproken. Maar dat paste ook een beetje bij de traditie, de andere vrouwen deden het werk, de moeder mocht rustig zitten toekijken. Want het 9 maande baren van de jongen en het opvoeden was voldoende. Nu mocht ze rustig genieten en het zware werk aan andere overlaten. Het voelde voor mij alsof ik net een sollicitatiegesprek heb gehad. Ik mezelf moest bewijzen dat ik in staat ben om voor hun lieveling te zorgen. Want Mounir was hun favoriete broertje, zoon en neefje. En daar past alleen een perfecte schoondochter bij. Dat bleek ik te zijn, helaas hadden ze het mis.

NB

 



noradina
Goed geschreven. Gebeurt vaker in dit soort culturen.
16-03-2016 14:02
16-03-2016 14:02 • Reageer
Annick Raes
Vreselijk goed geschreven, maar vreselijke keuring om te ondergaan lijkt me,
22-02-2016 19:40
22-02-2016 19:40 • Reageer
Soberana
Wat een boeiende ontmoeting. Ook een stuk herkenning: jullie 'Insahllah' is letterlijk hetzelfde als ons 'Si Dios quier' en wordt ook op dezelfde wijze, overal aan toegevoegd. En de zoon die heilig verklaard is: dat is bij ons precies hetzelfde. Ik heb zelf het geluk van een heel lieve schoonmoeder (de uitzondering die de regel bevestigt) en heb destijds al besloten haar voorbeeld te volgen: ik behandel mijn schoondochter precies hoe ik zelf al ruim 48 jaar door mijn schoonmoeder wordt behandeld. Mijn eigen moeder was het daar aanvankelijk niet mee eens, ze vond dat ik 'dat meisje' strakker moest aanpakken: mijn man en ik hebben echt voor onze schoondochter moeten opkomen.
14-02-2016 19:35
14-02-2016 19:35 • Reageer
lifewithjudith
Jij hebt leuke artikelen! Ga je mij ook volgen?
13-02-2016 10:10
13-02-2016 10:10 • Reageer
Diana-01
Ja je blog is heel goed geschreven ik had het gevoel dat ik er zelf bij zat
13-02-2016 00:03
13-02-2016 00:03 • Reageer