Verloren Evenwicht( Brieven aan biologischemoeder.)

Verloren Evenwicht( Brieven aan biologischemoeder.)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling


Brief 1.


Lieve mama,

Nu weet ik niet of je deze brieven ooit te lezen krijgt. Maar schrijven doe ik ze toch. Op die manier heb ik het gevoel dat jij, als mijn biologische moeder toch dicht bij me bent. Ik mis je , ik mis een moeder die van me houd, zonder voorwaarden.

Gewoon omdat ik haar kind ben. En niet een één of ander, lastig ding dat je af en toe nodig heb voor je rijke en chique vrienden. Of om maar aan iedereen te laten zien hoe geweldig jij het als ouder eigenlijk doet.

Dat is namelijk wat er hieraan de hand is. Ik weet echt niet waarom deze mensen überhaupt aan adoptie zijn begonnen.

Haar gedrag of eigenlijk hun gedrag, vond ik altijd bizar. Maar pas sinds vandaag, besef ik pas hoe fout het is wat zij doen.

Nu denk je misschien: “vanwaar die omslag?”

Nou dat zal ik je vertellen!

Vandaag was het de eerste schooldag na de zomervakantie. Joepie, maar niet heus. Het klinkt misschien gek in jouw ogen mam, maar ik zit op enkele saaie drollen school, eentje voor rijke kinderen. Helaas heeft onze school veel school en weinig leerlingen.

Dat het dit jaar anders zou worden kon ik van te voren ook niet weten.

Ieder jaar brengen mijn ouders letterlijk met veel bombarie ons naar school. Met de grootste auto die we hebben, we hebben er momenteel tien. En dan wordt er luid getoeterd. De tweeling en ik, schamen ons dood. Hank noemde vader een lul. En Henk en ik deden ons best om de chauffeur er van te overtuigen om maar niet naar ze te luisteren. Zonder veel succes. Om maar aan te geven hoe bizar ze eigenlijk doen.

Nooit willen mijn ouders knuffelen of kussen. Daar zijn ze volgens mij allergisch voor. Maar op deze dag willen ze altijd uitgebreid afscheid nemen. Tegenwoordig rennen we letterlijk de auto uit. En doen net of die mafkezen niet bij ons horen.

Wat misschien nog het ergste is, is dat er altijd ouders of leraren zijn die hun een compliment geven, en moeten vertellen hoe geweldig wij wel niet zijn. Vooral als het over mij gaat, dat hebben ze maar mooi gedaan! Vind men.

Sodemieter lekker een eind op. Dit hele gedoe is een groot toneel stuk.

Toen ik een paar jaar geleden in het ziekenhuis lag, ik was toen 14 jaar. Zijn ze me niet een keer komen bezoeken. Ja mijn oudere broers en zus. Maar hun heb ik niet gezien. Wat hoorde ik toen ze een welkom thuis feestje gaven? Één van haar vriendinnen vond mijn ouders super, want ze waren ondanks hun drukke schema toch maar mooi elke dag bij me op bezoek geweest. Kees, de eerste zoon van mijn ouders, maar wel het derde kind. Verslikte zich bijna in zijn appeltaartje.

Vervolgens noemde hij de vrouw vriendelijk goedgelovig. En pa en ma heeft hij vriendelijk maar duidelijk gemaakt, hoe ernstig ze als ouders tekort schieten.

Gelukkig zijn daar dan onze vrienden. De tweeling is heel populair, door hun grote mond, hun charmes, en respect voor iedereen.

Het zelfde geld voor mij. Ik word opgewacht door de klas. Iedereen wil weten wat ik deze zomer heb gedaan. Ik vertel natuurlijk uitgebreid over mijn trip naar Monaco, met het hele gezin. Maar vertel er niet bij hoe ongelofelijk saai het eigenlijk is. De hele vakantie tussen de andere rijken der aarde. En praten over niets. Veel geld uit geven. Af en toe vind ik het leuk, maar als je ziet wat er allemaal word ver gokt, als ik U had meegenomen mama, was je hart gebroken. Want zeg nu eerlijk. Hoe kan een mens nu zo veel geld over de balk smijten, als er in grote delen van de wereld, elke dag moeten worden gevochten om een maaltje eten. Dat is echt niet te rijmen.

Ik persoonlijk heb daar meer moeite mee dan mijn broers en zus. Misschien komt dat, doordat ik ben geboren in Bangladesh, dat ik me daardoor bewuster ben van de bevoorrechte positie waarin ik me nu begeef, en dat ik me kapot erger aan dit soort gedrag. Ik vind het alleen moeilijk om er met hun over te praten. Want zij zullen het nooit begrijpen. Maar ja wat doe je er aan? Nou krijg ik gelukkig veel zakgeld, € 1000, - per maand. Ja, ik weet het, erg veel. Maar daarvan gaat zo’n 200 euro naar een goeddoel. Ik wissel altijd af tussen Plan Nederland en Terre des hommes. Ik heb één zwakte, oorbellen! Die kan ik niet genoeg kopen. Ik ben er gek op. Iets te maar ach. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er nu zo’n 20 stuks heb en dat het er zeker meer zullen worden.

Franny is mijn allerbeste vriendin, en met haar klets ik dan ook verder. Als we opeens de stem van onze directrice, uit de luitspreker horen schallen.

Ze verteld dat een openbare school in de zomer vakantie is afgebrand. Wat we al wisten. Een deel van de leerlingen word door onze school opgevangen.

En alle klassen worden dus groter. Het zorgt er voor dat onze school niet hoeft te worden gesloten en dat er wat dingen zullen veranderen. O.a. de ouderbijdrage. Die wordt goedkoper.

Als we vervolgens de klas binnenkomen, zitten de nieuwe klasgenoten ons al op te wachten. We waren met zijn tienen en nu komen er nog eens tien bij. We worden allemaal aan een nieuwe leerling gekoppeld. In het kader van elkaar beter leren kennen. Het meisje waar ik aan ben gekoppeld, heeft rood haar. Van nature, en het is een mooie volle bos. Ze is bijzonder knap en weet zich modern en modieus te kleden. Maar het is wel erg sexy, zonder dat het ordinair is.

Ik ga naast haar zitten, en stel e netjes voor: “Ik ben Josephien Mulder”. Ze lacht: “Ik ben Vanessa Smit. Het meisje met de zelfgemaakte snit.” Grap ze. Ik geef haar een compliment over hoe goed ze er uit ziet. Ze heeft echt talent in het maken van kleding.

Vervolgen draait ze zich om. Waar Franny zit ze wijst naar het Aziatische meisje dat naast Franny zit. ‘Dit is mijn beste vriendin.’ Zegt ze. Als blijkt dat ze Fanny heet. En ik verteld heb hoe mijn beste vriendin heet barsten we in lachte uit. ‘Dit kan nog leuk worden.’ Roep ik.

Op dat moment komt er een bijzondere vrouw de klas binnen. Een vrouw die ik bewonder maar ook vrees. Ze is zoals altijd keurig gekleed tot op de puntjes verzorgt. Ik houd snel mijn mond.

Ze vraagt de leraar of ze zich even mag voorstellen aan de nieuwe leerlingen. De leraar buigt zo diep dat zijn neus bijna het bureau raakt.

‘Natuurlijk gravin Mulder -van Havelte.’ Iedereen kijkt naar haar. Ze blijft bij de deur staan. Ik sta op en groet haar met een warme kus, en zij slaat haar armen om haar heen. Zacht fluistert ze in m’ n oor: Hoe was het van morgen?’ ‘Schaamteloos omie’. Ze zucht. ‘Die zoon van me, zo is hij niet opgevoed.’ Arm in arm lopen we naar het bord. Daar stelt ze zich voor.

Hoofd en schouders recht . Maar met ogen die door je heen lijken te kijken.

‘Ik ben Gravin Mulder - van Havelte. En mijn voorvader heeft deze school opgericht. En vanaf het begin van de school is mijn familie altijd betrokken geweest bij de ‘ het Van Havelte college’. Dan wijst ze naar mij. Dit is één van mijn kleinkinderen.’

Ze zegt het op een dergelijk manier dat de nieuwe leerlingen er diep van onder de indruk zijn.

Verder verteld ze dat ze nog steeds in de directie zit. En wat voor fondsen er op school zijn. Alle ouders krijgen daar ook een briefje over.

Zo snel ze kwam is z e ook weer weg. Maar niet voordat ze mijn nog een kus op mijn voorhoofd geeft.

De klas is stil en de leraar biologie die dit jaar onze mentor is, kan beginnen.

Maar nu weet U nog niet waarom ik me nu bewust ben van het feit dat ik geen liefdevolle ouders heb.

Nou dat komt door Fanny, dat nieuwe meisje en vriendin van Vanessa. Zij is ook geadopteerd, uit Korea. Haar ouders konden geen kinderen krijgen. En zijn dankbaar dat ze nu toch ouders mochten worden, door de adoptie. Zij zien hun dochter als hun kind. Verder kan er openlijk over de adoptie en het land van herkomst worden gesproken.

Pas toen besefte ik hoe anders het ook kan zijn. Dit was voor mij dan ook de eerste keer dat ik een mede geadopteerde ontmoete. Ik ben daarom boos en verdrietig. Een verdriet dat ik met niemand kan delen.

Liefs Josephien.



Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.



Beoordeel


 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen