×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
UPDATE over angst :)

UPDATE over angst :)


Dus.. Een update over hoe het nu gaat. Eigenlijk kan ik heel kort zijn; het gaat erg slecht. Maar erg kort zijn is niet zo interessant wanneer ik mensen bij wil brengen hoe iemand met een angststoornis zich voelt, en hoe het ongeveer werkt. Dus, ben ik eindelijk klaar voor een wat meer uitgediepte update!


Door mijn angst, die al zeker 5 jaar erg aanwezig is, kan ik heel veel dingen niet meer. Reizen met het OV is een no go.. Hierdoor kom ik niet echt meer verder dan mijn huidige woonplaats. Aangezien mijn school buiten mijn huidige woonplaats ligt, en ook daar mijn stage is, is het voor mij niet meer mogelijk om naar school te gaan. Dit hebben we deze week dan ook (tijdelijk) afgesloten. Een erg pijnlijk moment in mijn leven kan ik je vertellen. Ik heb 3 jaar lang geknokt voor waar ik nu was in mijn opleiding, en de angst neemt het van me weg. Net als vrienden die ver weg wonen.. Ik kan niet naar hen toe, en om hen elke keer naar mij te laten komen wordt hem ook niet. Die verwateren dus, onbedoeld, langzaam. Dit heeft de angst ook al in zijn greep. Contact met familie is er ook nog amper, waarom? Angst. Op dit moment leef ik in mijn eigen veilige wereld, in mijn eigen huisje samen met mijn vriend en is er niets anders dan deze ietwat vertekende werkelijkheid. Ik heb mijn lezers, die steeds meer toenemen en wél positief en steunend reageren op mijn verhaal. Ook heb ik natuurlijk wel lieve vrienden en een vriend, die proberen zo positief mogelijk te blijven. En de familie, die het er moeilijk mee heeft, maar blijven steunen. Rijk ben ik wel, aan liefde en steun. Maar hoe meer ik mijn verhaal deel, hoe rijker ik word aan haat.

Haat is een van de dingen die de afgelopen periode (1 á 1,5 jaar) toch wel echt de kop opstak. Niet alleen haat, maar ook heel veel onbegrip. Hier kan ik me nog in vinden, maar haat gaat een stap of 3 verder. Daar door heb ik het een tijd lang niet durven delen, en heb mezelf helemaal opgevreten, omdat delen een van de dingen is die nodig zijn om beter te worden. Mensen denken dat ik aandacht zoek, dat ik het lievelingetje van de leraar ben en daarom zomaar de klas uit mag, of dat als ik moet gaan zitten in de trein dat is omdat ik kort gezegd een lui zwijn ben.. Dat soort dingen maken het voor mij een stuk moeilijker om te zijn wie ik ben; een meisje met angst. Als ik op straat in paniek raak kijken mensen me raar aan, komen niet naar me toe om te vragen of ze kunnen helpen of of het wel goed gaat. Nee, ze staan erbij en kijken ernaar. Soms met een vragende blik, maar vaak met een afkeurende blik. Ook al zijn het mensen die ik totaal niet ken, en waarschijnlijk nooit meer zal zien, toch doet het pijn. Als ik schreeuw 'help me dan', dat iedereen daar om me heen staat en me aankijken alsof ik echt knettergek ben. Ik ben heel erg aanwezig, misschien wel ontoerekeningsvatbaar als ik echt in paniek ben, maar waarom lopen mensen door alsof ze het niet zien? Alsof ik het niet waard ben om geholpen te worden. Dat doet pijn, dat maakt me onzeker en dus wint de angst weer.

Ik wil een eigen leven, net als 'normale' mensen, en ik weet ook dat het niet meer weg gaat. Maar er zal ooit een oplossing komen, tenminste, daar hopen we op. Eerst moet ik heel diep gaan, voor ik kan klimmen. En ik probeer jullie, al slaap ik veel omdat het een soort koekiemonster is wie mijn energie volledig opschrokt, mee te nemen op mijn reis naar de top. Ik probeer iedere dag te bloggen, en probeer het steeds opnieuw, maar ik zie gewoon dat ik die belofte niet waar kan maken, omdat ik rust nodig heb. Dus, ik schrijf zoveel als mogelijk, maar wel wanneer ik serieus een stuk kan schrijven. Ik wil geen half gebakken werk leveren.

Mocht je tips hebben, een haatcomment of gewoon een steuntje in mijn rug, weet dat je het hieronder achter mag laten. Hoe meer mensen het lezen, hoe beter ik me voel. Niet om de views, maar omdat ik probeer om mensen te laten zien hoe het gaat met dat meisje dat de lieveling is, hoe het écht met me gaat.


Tot snel!

xx




vlindertje73
Heftig zeg. Weet je ook waar die angst door ontstaan is ??
30-03-2017 23:37
30-03-2017 23:37
ADHDidi
Ik word hier zo verschrikkelijk... van alles... van! Verdrietig, boos, weetikveel... Die mensen op straat, de reacties in je omgeving... Ik vóél het gewoon! Er is met mijn psyche al mijn leven lang een heleboel mis, dus ik begrijp ook een heleboel. Zelf heb ik voorheen een mindere vorm van pleinvrees gehad, jaren geleden. Als ik al naar de supermarkt durfde te gaan, gebeurde het me dan weleens dat ik mijn mandje middenin de winkel liet staan en in paniek weg vluchtte. Het is nog een wonder dat ik nog nooit ben aangehouden, misschien omdat ik er ook keihard van moest huilen... Ik wens je enorm veel kracht toe en hoop oprecht dat je blijft schrijven. Knuf!
30-03-2017 16:54
30-03-2017 16:54
NinavanAelst
Hallo , ik zag de titel van jou blog en klikte meteen! Ik kom niet zoveel mensen tegen die dit hebben.. Alhoewel jij enorm diep zit heb ik op een jaar en half tijd veel vooruitgang geboekt , Ik had school opgegeven .. Maar mezelf schuil houden in mijn veilige huisje was geen optie. Ben beginnen werken en het ging al gauw beter omdat ik weet dat dit moet en voor mijn toekomst is .. Hoe meer ik buiten kom hoe meer ik er ook naar verlang... nog altijd met wat moeite maar ik sleur me erdoor. Ik wil altijd wel eens een praatje met jou doen om elkaar misschien wat tips te geven Groetjes Nina
16-03-2017 19:29
16-03-2017 19:29