×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Moe, moe, moe.... deel 4: rust!

Moe, moe, moe.... deel 4: rust!


De therapeut waar ik naartoe ging voor de RGM (Ronnie Gardiner Methode) concludeerde na de intake en het lichamelijk onderzoek dat ik eigenlijk helemaal geen reserves meer in mijn lichaam had. ‘ Je hebt net genoeg energie om, met een rustpauze, de dag door te komen. Op deze manier tank je niet bij en vul je je reserves niet aan’, zo verwoordde zij het.

En hoewel ik meteen wist dat ze gelijk had, kwam het hard aan bij me...

 Toen ik vier jaar geleden voor het eerst bij de osteopaat kwam zei hij precies hetzelfde: ‘ je hebt totaal geen reserves meer in je lichaam’. Destijds was ik met veel rusten en hele langzame opbouw van activiteiten weer op een niveau gekomen dat ik de dagen goed door kon komen. (Voor mijn doen dan, want super energiek zal ik misschien nooit worden...)

Nu, terug kijkend op het afgelopen jaar dat in teken stond van een school-dropout-zoon, een overlijden, uitdagingen op het werk van mijn man en mijn vermoeidheid, leek het me eigenlijk niet zo raar dat ik inderdaad weer op nul stond qua reserves. Waarom modderde ik dan toch steeds zo door? Waarom had ik dit zelf niet gezien? Waarom had ik er zo’n aversie tegen om meer mijn rust te pakken?

 Omdat ik bang was; bang dat het nooit meer beter zou worden. Bang dat ik dan uiteindelijk mijn dagen op de bank of in bed zou moeten doorbrengen. Bang dat ik helemaal niet meer van betekenis was in de wereld, dat ik geen bijdrage kon leveren....

 De therapeut raadde mij aan om het boek Pijn en het Brein van Fleming en Vollebregt te gaan lezen. In dit boek wordt beschreven hoe je bij chronische pijn (maar daar kun je ook lezen chronische vermoeidheid) je reserves weer kan opbouwen en vervolgens je activiteiten uit kan breiden. Ik las het boek in een ruk uit (want kennis opdoen is en blijft nou eenmaal een hobby van me, ondanks dat ik de helft tegenwoordig niet meer onthoud ;-) 

In het boek worden heel veel processen van het lichaam beschreven. In de laatste hoofdstukken wordt uitgelegd hoe je je reserves opnieuw kunt opbouwen. In het voorbeeld wordt een mevrouw beschreven die 80 minuten achter elkaar actief mag zijn en vervolgens 15-20 minuten liggend moet rusten. Ik dacht bij het lezen: ‘zo, dan heb je een rare dagindeling... maar ja, dit is ook voor iemand die wel heel moe is ....’, dus dat heb ik niet nodig ....

Om te kijken hoeveel rust je zelf nodig hebt om de reserves op te bouwen moet je een meting van een week doen. Ik deed hem maar half, want volgens mij wist ik het zo ook wel.... het was immers helder beschreven. Voor het gemak deed ik wat berekeningen en besloot om de drie uur te gaan liggen. Lekker praktisch. Een keer in de ochtend, een keer rond de middag en een keer in de middag. 

 Tijdens de rustperiodes mag je in slaap vallen, maar je moet wel steeds een wekker op 15-20 minuten zetten, zodat je zeker weet dat je niet in een diepe slaapfase terecht komt. Als je gewend bent aan overdag lang te slapen, dan mocht dat in het begin tijdens 1 rustpauze. Ik sliep gewoon drie keer per dag die 20 minuten. De eerste twee dagen moest ik me van de bank afslepen, maar het wende vlot moet ik zeggen.

 De week daarna ging ik terug naar de therapeut en vertelde dat ik niet goed wist wat ik moest doen als ik op een dag met drie keer rusten toch nog zo moe was, dat ik in feite de tijd uit zat te zitten totdat ik weer plat mocht. Zij vroeg me of ik de meting had gedaan en hoe ik, toen bleek dat ik die niet had gedaan, dan bekeken had hoeveel ik moest rusten. ‘Je kunt het boek lezen en het snappen, maar je zult het wel moeten gaan doen’, zei ze. En ja, weer wist ik dat ze volkomen gelijk had!

 Wat was het bij me dat ik nu zelfs met een methode voor handen nog steeds dacht dat ik het zo wel zou redden? Ik stak mijn kop in het zand, vond het lastig om echt eerlijk aan mezelf toe te geven dat ik het gewoon niet redde zoals ik het nu deed. Ik had mijn hele leven met vage klachten geleefd en leefde nu nog steeds met wat ik altijd gehoord had: ‘we kunnen niets vinden, je moet er maar mee leren leven’. Ik had mezelf altijd een aansteller gevoeld. Maar zelfs nu er dus wel wat aangetoond was leefde ik nog in de veronderstelling dat ik vechtend door het leven moest....

 Ik besloot mijn angsten onder ogen te komen en ging elke twee uur rusten. Met belofte aan mezelf dat het zelfs nog vaker mocht als dat nodig was. En wat gebeurde er binnen twee dagen? Ik werd zoveel rustiger. Ik zorgde dat er een deken beneden op de bank lag en aangezien het al mooi weer was zorgde ik ervoor dat ik ook buiten kon liggen rusten.

Wat de grootste verandering was vond ik wel dat wanneer ik ‘s morgens moe uit bed kwam ik niet hoefde te denken: ‘hoe kom ik de dag door’, maar ik kon denken ‘ik mag over twee uur al weer even plat’. Ik was verbaasd hoe snel ik het ritme oppakte én wat ik deed in de 1,5-2 uur die ik op was. Ik deed even een boodschapje of liet de hond uit. Ik las wat, deed een huishoudelijk klusje en tekende Zentangles. Alles in blokjes van een half uur. (Dit om te voorkomen dat ik in de ‘korte tijd’ die ik had als een gek het hele huis zou gaan stofzuigen).

 Als ik buiten lag op mijn strandbedje dan voelde ik me net in een sanatorium, dekentje over, parasol om de felle zon te weren. Luisterend naar de vogeltjes en het ruizen van de bomen. Was ik hier nu zo bang voor geweest? Want stel dat ik de rest van mijn leven zo moest doorbrengen, wat dan nog? Ik deelde mijn tijd nu al veel functioneler in. Deed alles in kleine stapjes waardoor het vol te houden was. En, wat nog wel het belangrijkste was, ik voelde me meer en meer ontspannen. De druk van het ‘moeten’ kon ik eindelijk wat laten gaan. Ik gunde mezelf de rust en besloot er nu ook alles uit te halen wat ik kon.

Stap 4 was gezet: ik nam mijn rust!

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




fiftysomething
Wat fijn dat je beter je rust kunt nemen nu. Erg herkenbaar allemaal. Bedankt voor de leuke tip van Yoors!
16-05-2018 17:40
16-05-2018 17:40 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Leuk dat je nu ook op Yoors terecht bent gekomen! (Ik kan alleen niet aan je naam herkennen wie je bent😂. Ik ga even bij je blogs kijken en zien of ik het dan weet😊)
16-05-2018 19:01
16-05-2018 19:01 • Reageer
The Original Enrique
Goed bezig! En ik herken er ook veel in, ik moet ook veel rusten. Alleen hoe is zoiets objectief te meten...?
14-05-2018 18:45
14-05-2018 18:45 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Volgens het schema van het boek moet je een week lang dagelijks opmeten hoe lang je kan lopen, hoe lang je kan zitten en hoe lang je kunt staan zonder daar moe van te worden. Op basis daarvan wordt dan berekend om de hoeveel tijd je moet rusten. Ik heb het schema niet helemaal bijgehouden☺️, maar merk nu ik veel meer rust hoeveel ik dat nodig had! (heb...)
15-05-2018 07:54
15-05-2018 07:54 • Reageer
Filosoofje
Proficiat dus met de erkenning! Nu kun je weer starten met genieten van de stukjes 🌻
14-05-2018 11:01
14-05-2018 11:01 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Ja, eindelijk voel ik weer vooruitgan ipv verzet en strijd!
14-05-2018 12:12
14-05-2018 12:12 • Reageer
Schorelaar
Er spreekt een andere toon uit deze blog. Wat fijn, rust. 
14-05-2018 09:46
14-05-2018 09:46 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Mooi dat je dat noemt!
14-05-2018 10:39
14-05-2018 10:39 • Reageer